II SA/Wr 1397/03

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu przy udziale: (...) na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Józefa P. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2003 r., II SA/Wr 867/00 w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich w związku ze skargą skarżącego o wznowienie postępowania postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Pismem z dnia 17 lutego 2003 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem tego sądu z dnia 14 lutego 2003 r., II SA/Wr 867/00, podnosząc, iż Władysław B., za którego namową wstąpił do służby w Wojewódzkim Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego we W., reprezentował organizację niepodległościową. Do skargi załączył oświadczenie świadka Władysława T. potwierdzające przynależność ww. osoby do organizacji Wolności Niepodległość. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Problematykę wznowienia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym regulują przepisy Działu IV, Tytułu VI, Księgi pierwszej Kodeksu postępowania cywilnego, które w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym mają zastosowanie na-podstawie art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Zgodnie z art. 403 par. 2 Kpc można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Przepis ten stanowi materialnoprawną przesłankę żądania wznowienia postępowania w przypadku wykrycia nowych dowodów, możliwych do wykorzystania w postępowaniu sądowym, których przeprowadzenie mogłoby wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie przesłanka taka jednak nie zachodzi i wynika to wprost z treści wniosku. Skarżący oferuje bowiem nowy dowód w postaci zeznań świadka natomiast z przepisu art. 52 ust. 1 ustawy o NSA wynika, że Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a wyjątkowo może dopuścić dowód z dokumentu, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Bez znaczenia jest to, że zeznania te mają formę oświadczenia, jako, że prawidłowa ich weryfikacja nastąpić może wyłącznie w drodze przesłuchania jego autora. Tego rodzaju dowód z natury rzeczy nie mógłby wpływać na treść rozstrzygnięcia, skoro niedopuszczalne byłoby jego przeprowadzenie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażano pogląd, że sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401-404 Kpc nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 410 par. 1 Kpc /postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99 - OSNAPU 2001 nr 4 poz. 133/. Jak już wyżej wywiedziono stan taki miał miejsce w rozpoznawanej sprawie i w związku z tym na podstawie art. 410 par. 1 Kpc w zw. z art. 59 ustawy o naczelnym Sądzie Administracyjnym należało postanowić jak na wstępie. Powyższe nie oznacza jednak, że strona nie może domagać się wznowienia postępowania administracyjnego przed właściwym organem /Kierownikiem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych/ z podanej przez siebie przyczyny.