II SA/Wr 140/03

Sygnatura akt II SA/Wr 140/03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLIT EJ POLSKIEJ Dnia 2 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: NSA Halina Kremis (sprawozdawca) As. WSA Alicja Palus Protokolant: apl. prok. Joanna Rajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi Polskiej Telefonii Komórkowej A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Sygnatura akt II SA/Wr 140/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]r. (nr [...]) Prezydent Miasta L. stwierdził wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...]r. (nr [...]), ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...]nr [...], zlokalizowanej na istniejącej wieży telekomunikacyjnej przy ul.. C. [...] w L., na terenach oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...], obręb F . W podstawie prawnej decyzji organ przywołał art. 35 ust. 1 i 2 oraz art. 48 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz art. 162 § 1 pkt 1 kpa. W motywach rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji powołał się na fakt, iż z dniem [...] r. wszedł w życie i zastąpił na terenie położonym pomiędzy ulicami: C. A. F., S. B. i Krótką obowiązujący dotychczas miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta L., nowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym planem, nie jest możliwa lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej w jednostce oznaczonej symbolem 5U, MW, bowiem ustalenia planu zakazują lokalizacji na tym terenie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a do takich zaliczane są tego typu inwestycje. Decyzję organu pierwszej instancji zakwestionowała Sp. z o.o A z siedzibą w P., wnosząc odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L . Wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji strona wywodzi, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999, Nr 15, poz. 139 ze zm.). W myśl powołanego przepisu, stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu może nastąpić wyłącznie, kiedy decyzja taka jest sprzeczna z nowym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie strony, decyzja z dnia [...]r. taką sprzecznością nie jest obarczona. Jak dalej twierdzi strona, organ pierwszej instancji nie wykazał, dlaczego decyzję tę uważa za sprzeczną z ustaleniami nowego planu. Niesporne zdaniem strony skarżącej jest, iż zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy -Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach- oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.), stacja bazowa telefonii komórkowej jest kwalifikowana jako "przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko", określone w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Jednakże nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zakazuje tylko podejmowania, a nie zakazuje kontynuowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Projektowana rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest tylko kontynuacją rozpoczętego wcześniej przedsięwzięcia. Dlatego też, takie zamierzenie nie może być traktowane przez organ orzekający jako "przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., decyzją z dnia [...]r. (nr [...]) po rozpatrzeniu odwołania A Spółka z o. o. Okręg P. od opisanej decyzji Prezydenta Miasta L. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż z dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany wygasają wydane uprzednio decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, sprzeczne z ustaleniami tego planu. Wygaśnięcie decyzji stwierdza organ, który wydał tę decyzję. Przepisu 1 Sygnatura akt II SA/Wr 140/03 tego nie stosuje się, w myśl art. 35 ust. 3 ustawy, jeżeli wydano decyzję o pozwoleniu na budowę. Również przepis art. 38 ust. 2 ustawy wskazuje na konieczność stwierdzenia wygaśnięcia decyzji przez wójta, burmistrza, albo prezydenta miasta, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy. Przytoczone przepisy wskazują bezspornie, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, w przypadku zmiany lub ustalenia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy decyzja ta jest sprzeczna z miejscowym planem, jest obligatoryjne dla organu, który wydał decyzję. Jedyny wyjątek od tej zasady stanowi przypadek, gdy na podstawie tej decyzji wydane zostało pozwolenie na budowę. W rozpoznawanej sprawie, decyzją z dnia [...]r. (nr [...]), Prezydent Miasta L. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w L. przy ul. C. [...], dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], w zakresie obejmującym dowieszenie trzech anten sektorowych nadawczo-odbiorczych systemu GSM 1800 na istniejącej wieży kratowej. W dniu wydania tej decyzji obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta L., zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w L. nr [...]z dnia [...]r. Z dniem [...] r. wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. C. nr [...] w L. (teren położony pomiędzy ulicami: C., A. F., S. B. i K.), zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej L. z dnia [...]r., ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa D. Nr 2, poz. 2023. Zgodnie z tym planem teren inwestycji zlokalizowany został w jednostce strukturalnej, oznaczonej symbolem 5U, MW, dla którego obowiązują między innymi następujące ustalenia: teren przewidziany pod szeroko rozumiane usługi wraz z obsługującymi parkingami lub alternatywnie zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z dopuszczeniem usług na niższych kondygnacjach budynków. Dopuszcza się wykorzystanie istniejących obiektów i obecnego zagospodarowania terenu do czasu realizacji nowej zabudowy. Nowe obiekty kubaturowe winny nawiązywać charakterem architektonicznym do historycznej zabudowy. Istniejąca stacja przekaźnikowa telefonii cyfrowej - do zachowania do czasu realizacji ustalonego planem zainwestowania. Ponadto, zgodnie z ustaleniami ogólnymi, na całym obszarze rejonu ul. C. [...] wyklucza się podejmowanie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponieważ stacja bazowa telefonii komórkowej, zgodnie z przepisem § 2 pkt 8k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589), należy do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska (przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.), w związku z tym nie może być ona zlokalizowana w jednostce strukturalnej 5U, MW, bowiem jak wynika z ustaleń obowiązującego miejscowego planu, na całym obszarze rejonu ul. C. [...] wyklucza się podejmowanie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast istniejąca stacja przekaźnikowa telefonii cyfrowej może być zachowana do czasu realizacji ustalonego planem zainwestowania. Przywołanemu zapisowi planu przeczy argumentacja strony skarżącej, iż nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zakazuje tylko podejmowania, a nie zakazuje kontynuowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie składu orzekającego Kolegium, plan miejscowy wprawdzie zezwala na utrzymanie istniejącej stacji bazowej telefonii A, lecz tylko do czasu zainwestowa- 2 Sygnatura akt II SA/Wr 140/03 nia terenu zgodnie z jego nowymi ustaleniami. Te zaś wyraźnie zakazują utrwalania jego zainwestowania w sposób niezgodny z tym planem. W tym stanie faktycznym i prawnym - uznając, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Kolegium utrzymało w mocy decyzję stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...]r. (nr [...]). W skardze na ostateczną decyzję Polska Telefonia Komórkowa A wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. Kwestionowanym orzeczeniom inwestor zarzuca, iż zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. C. [...] w L., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej L. z dnia [...]r. poprzez przyjęcie, że projektowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami tego planu. W konsekwencji naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że zostały spełnione przewidziane w tym przepisie przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...]r., ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy istniejącej stacji bazowej oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, art. 6 kpa w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez rozszerzającą wykładnię ograniczeń w zagospodarowaniu terenu wprowadzonych przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji przyjęcie, że rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest sprzeczna z ogólnym ustaleniem miejscowego planu, bowiem "na całym obszarze (...) wyklucza się podejmowanie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko" ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyraźnie zakazują utrwalania jego zainwestowania w sposób niezgodny z planem pojęcie "stacja przekaźnikowa telefonii cyfrowej" jest tożsame z pojęciem "stacja bazowa telefonii komórkowej". Naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm) poprzez przyjęcie, że projektowana rozbudowa stacji bazowej jest nową (kolejną) stacją bazową mimo odmiennej oceny dokonanej przez biegłego w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu skargi napisano, że planowana inwestycja jest zgodna z planem, bowiem ma służyć świadczeniu usług telekomunikacyjnych, a taka funkcja mieści się w pojęciu "szeroko rozumianych usług" wedle zapisu w planie. Nadto, zdaniem strony, skoro plan dopuszcza dotychczasowe korzystanie z istniejących obiektów, a baza telefonii komórkowej już istnieje, to należy przyjąć, iż zmiana konfiguracji anten lub wymiana kontenera mieści się w granicach normalnej eksploatacji obiektu. Strona wskazuje, że projektowana rozbudowa nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko i stwierdza, że skoro obowiązujący plan zakazuje wyłącznie podejmowania określonych przedsięwzięć, to wykładnia traktująca rozszerzenie (kontynuację) jako jego podjęcie w oczywisty sposób narusza zasadę praworządności. Strona polemizuje także ze stanowiskiem organu w zakresie utożsamiania przez organ pojęcia "stacja przekaźnikowa telefonii cyfrowej" i pojęcia "stacja bazowa telefonii komórkowej". W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymał dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Odnośnie do zarzutów strony, zawartych w skardze, Kolegium naprowadza, że w sprawie zaistniały wszystkie okoliczności, które uzasadniają wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Kolegium podnosi, że skoro zapis planu wskazuje, że istniejąca stacja przekaźnikowa może być zachowana, to oznacza, iż nie może być mowy o 3 Sygnatura akt II SA/Wr 140/03 modernizacji lub rozbudowie stacji. Zdaniem organu wymóg posiadania przez inwestora decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzji pozwalającej na budowę przesądza o tym, że mamy do czynienia z nową inwestycją. Na koniec wskazuje, że w sprawie niniejszej nie ma znaczenia ocena oddziaływania inwestycji na środowisko, czego domaga się inwestor. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga nie podlega uwzględnieniu. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne wydane na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Przedmiotem oceny wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie jest decyzja orzekająca o wygaśnięciu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie art. 35 ust. 1 i 2 oraz art. 48 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy niniejszej należy odpowiedzieć na pytanie, czy aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego inwestycją powoduje, iż jest ona z tym planem sprzeczna, albowiem w wypadku takiej sprzeczności przywołane przepisy uprawniały organy do wydania zakwestionowanej decyzji. W dacie wydawania ostatecznej decyzji w sprawie obowiązywała jeszcze ustawa z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle art. 35 tej ustawy, z dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego łub jego zmiany wygasają wydane uprzednio decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, sprzeczne z ustaleniami tego planu. Wygaśnięcie decyzji, o których mowa w ust. 1, stwierdza organ, który wydał tę decyzję. Wyjątek od zasady wskazanej w ustępie pierwszym omawianego artykułu występuje w sytuacji, gdy wydano już decyzję o pozwoleniu na budowę. W dołączonych do odpowiedzi na skargę aktach administracyjnych znajduje się uchwała Rady Miejskiej L. z dnia [...]r. (Nr [...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy C. [...] w L. - teren położony pomiędzy ulicami: C., A. F., S. B. i K., w myśl której uchwala się miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego L. w granicach jak w załączniku graficznym w skali 1:1000, stanowiącym integralną część niniejszej uchwały. W rozdziale 2 zatytułowanym "przeznaczenie i warunki zagospodarowania terenów" (§ 4 ust. 3) uchwalono, że na całym obszarze wyklucza się podejmowanie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nadto § 14 aktu stanowi (między innymi), że teren 5 U, MW przewidziany pod szeroko rozumiane usługi wraz z obsługującymi parkingami lub alternatywnie zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z dopuszczeniem usług na niższych kondygnacjach budynków. Dopuszcza się wykorzystywanie istniejących obiektów i obecnego zagospodarowania terenu do czasu realizacji nowej zabudowy. Istniejąca stacja przekaźnikowa telefonii cyfrowej - do zachowania do czasu realizacji ustalonego planem zainwestowania. Dopuszcza się 4 Sygnatura akt II SA/Wr 140/03 sytuowanie niewielkich, nieuciążliwych urządzeń i obiektów gospodarki komunalnej i trafostacji na ewentualnie wydzielonych działkach o powierzchni do 40 m lub jako wbudowane. Dodać jeszcze można, że omówiona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa D. nr 152 z dnia 16 lipca 2002 r., pod pozycją 2023. Prawidłowa analiza unormowań planistycznych musi prowadzić do wniosku, że zamierzenie inwestycyjne w postaci rozbudowy stacji bazowej [...], jako sprzeczne z planem, nie może być realizowane, a co za tym idzie istniały podstawy prawne do wydania orzeczenia w przedmiocie wygaśnięcia decyzji wydanej w tym przedmiocie. Wskazać bowiem należy, iż plan w sposób kategoryczny zabrania na terenie nim objętym realizacji inwestycji mogących wpłynąć negatywnie na środowisko, a także w sposób nie budzący wątpliwości określa, że istniejąca stacja przekaźnikowa telefonii cyfrowej - do zachowania do czasu realizacji ustalonego planem zainwestowania. Oznacza to, iż skoro normodawca gminny zezwala jedynie na zachowanie (czasowe) istniejącej stacji, zakazując jednocześnie inwestycji mogących wpłynąć na stan środowiska, to niewątpliwie za sprzeczne z planem uznaje także wszelkie modernizacje w zakresie tejże stacji- Planowana inwestycja, zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001 r. (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) oraz załącznikiem do rozporządzenia MOŚZNiL z dnia 14 lipca 1998 r. zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z dołączonego do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu raportu oddziaływania na środowisko wynika wprost, że ,jedynym możliwym zagrożeniem jest elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące emitowane przez anteny. Nawet z tego raportu wynika, iż przedstawia on obszary, na których został przekroczony dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Jak wynika z akt administracyjnych, decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania trenu (podobnie jak poprzedzający ją wniosek) dotyczą rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej, a nie stacji przekaźnikowej, zatem w tym zakresie zarzuty skargi należy uznać za bezprzedmiotowe i polegające na nieporozumieniu. Nadto z punktu 2 decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (zatytułowanego rodzaj inwestycji) wynika, iż jest to "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...]w zakresie obejmującym dowieszenie trzech anten sektorowych nadawczo-odbiorczych systemu GSM 1800 na istniejącej wieży kratowej". Reasumując, nie sposób podzielić poglądu strony, aby planowana inwestycja pozostawała w zgodzie z nowym, stanowiącym miejscowy plan zagospodarowania aktem prawnym, co w konsekwencji musi prowadzić do oddalenia skargi, po umyśli art. 151 upsa. 5