II SA/Wr 140/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M.D. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia(...) grudnia 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi jest postanowienie D W I N B we W z (...) nr(...) , na mocy którego na podstawie art. 59 § 2 zw. z art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówiono M D przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji P I NB w P W nr (...) z dnia (...) r. umarzającej w całości postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr (...) w T nad (...), gmina (...). W motywach zaskarżonego postanowienia wskazano, że PINB w dniu(...) . wydał opisaną wyżej decyzję. Na skutek wniesionego pisma przez MD do PINB, został on poinformowany przez organ (pismem z dnia (...) r.) o okolicznościach sprawy i wydanej decyzji. Następnie w dniu (...) M D wniósł odwołanie od decyzji PINB z dnia (...) r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W badanej sprawie organ II instancji stwierdził, że organ odwoławczy ma możliwość przywrócenia terminu tylko, jeśli zostaną spełnione przesłanki określone w art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., tj.: 1) brak winy zainteresowanego w uchybieniu terminu, 2) wniesienie wniosku przez zainteresowanego o przywrócenie terminu, 3) dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, 4) Dopełnienie wraz z wnioskiem tej czynności, dla której był ustanowiony. Elementem koniecznym do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, jest uprawdopodobnienie, że zainteresowany nie zawinił w uchybieniu terminu do jego wniesienia. Jak wynika z akt sprawy, w tym oświadczenia skarżącego, decyzję z PINB z dnia (...) r. nr (...) otrzymał od organu w dniu (...) natomiast wniosek o przywrócenie terminu złożył w organie osobiście w dniu (...) r., a więc z uchybieniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia. Na powyższe postanowienie skargę do tut. Sądu wniósł M D, zarzucając naruszenie: - art. 8 k.p.a., poprzez nie przyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa; - art.9 k.p.a., poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania skarżącego jako strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony będących przedmiotem postępowania administracyjnego, wprowadzaniu w błąd o braku statusu strony, pomijaniu w informowaniu o podejmowanych czynnościach, w których udział strony był uprawniony. Brak przez organ niezbędnych wyjaśnień i wskazówek abym nie poniósł szkody jako strona postępowania; - art. 10 k.p.a., poprzez nie zapewnienie mi jako stronie uczestniczenia w postępowaniu; - art. 28 k.p.a., poprzez nieprzyznanie mi prymatu strony w toczącym się postępowaniu; - art. 79a §1 k.p.a., poprzez niepoinformowanie mnie o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, - art. 80 k.p.a., poprzez brak zbadania całokształtu materiału dowodowego w zakresie zbadania, czy skazywane okoliczności zostały udowodnione; - a także naruszenie dalszych przepisów postępowania, tj.art. 39 k.p.a., 44 k.p.a, art. 7a k.p.a. i 129 k.p.a. na okoliczności w podane w skardze. Wobec wskazanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, ewentualnie stwierdzenie przez "tutejszy organ wniesienia odwołania w terminie" i zwolnienie od ponoszenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Mając na uwadze treść zarzutów skargi, które odnoszą się bezpośrednio do postępowania organu I instancji i wydanej przez ten organ decyzji oraz biorąc pod uwagę fakt, że skarżone jest natomiast postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, Sąd na podstawie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązany był z urzędu zbadać zaskarżone postanowienie w kontekście jego zgodności z prawem, w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sprawy, jak już wyżej zaznaczone zostało, jest wyłącznie postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a nie decyzja PINB w P W z dnia (...) r. nr(...) . Ten akt (zaskarżone postanowienie DWINB) wyznacza granice sprawy, w ramach których sąd orzeka, mogąc uwzględniać okoliczności niepodniesione przez stronę, jeżeli dotyczą postanowienia. Sąd nie może jednak wykroczyć poza te ramy i zbadać legalność decyzji PINB. Toteż nie do obrony jest stanowisko autora skargi, że w tej sprawie Sąd winien oceniać legalność decyzji. Ta materia leży poza granicami tej sprawy sądowoadministracyjnej. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję Wojewódzki Sąd Administracyjny we W stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie doszło do uchybień uprawniających do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia, które było podjęte na podstawie art. 59 § 2w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. W myśl art. 58 § 1 kpa prawo do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu ma "zainteresowany". Pojęcie osoby zainteresowanej wiązane jest z ochroną interesu faktycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. Kierując się wykładnią celowościową, pojęciu "zainteresowany", użytemu w art. 58 § 1 należy nadać zakres szerszy, obejmując nim nie tylko strony i osoby mające w sprawie interesy faktyczne, ale również osoby uczestniczące w niektórych czynnościach postępowania, np. świadków, biegłych, osoby trzecie (teza 2 do art. 58 w komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego, BA, JBi, Wydawnictwo C.H. Beck 2011). O ile jednak "zainteresowany" wywodzi swoje uprawnienie do złożenia takiego odwołania z faktu, że jest stroną postępowania, a sam wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania dotyczy czynności procesowej właściwej wyłącznie stronom, to należy uznać, że taki wniosek może zostać skutecznie wniesiony wyłącznie przez stronę postępowania, której została doręczona decyzja. W badanej sprawie organ I instancji decyzji nie doręczył skarżącemu. Doręczenie decyzji ostatniej ze stron postępowania miało miejsce w dniu (...) r. Natomiast przesłanie na żądanie skarżącego przez organ zanonimizowanej decyzji w dniu (...) r. - jak to sam określił ":wykropkowanej" - nie stanowi doręczenia lecz informację w trybie skargowo-wnioskowym o jej wydaniu. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem stronie, która nie brała udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, przysługuje prawo do wniesienia odwołania wówczas, gdy podmiot, któremu organ nie doręczył ani nie ogłosił decyzji, wnosi odwołanie w terminie przewidzianym dla pozostałych stron postępowania, którym decyzję doręczono. Podmiot, który nie brał udziału w postepowaniu zakończonym decyzją, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, bądź któremu nie doręczono decyzji i który nie wniósł w terminie otwartym dla innych stron, którym doręczono decyzję odwołania, nie ma możliwości "usunięcia" skutków prawnych upływu terminu do wniesienia odwołania. W takiej sytuacji podmiot taki nie może skorzystać z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, gdyż wniosek taki służy jedynie stronie postępowania, której organ doręczył decyzję. Skarżącemu nie doręczono decyzji organu I instancji, a termin do złożenia odwołania upłynął wraz z upływem terminu dla strony, której doręczono decyzję (z dniem (...) r.). Skarżący nie może zatem w niniejszej sprawie skorzystać z instytucji przywrócenia terminu przewidzianej w art. 58 par. 1 k.p.a. Z tych więc powodów rozstrzygniecie zaskarżonego postanowienia jest niewadliwe i nie narusza prawa. Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalono.