II SA/Wr 1404/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędzia NSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/, Asesor WSA Alicja Palus, Protokolant Agnieszka Karcz, po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. i L. M. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...]r. Nr [...]o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Zarządowi Dróg i Komunikacji we W. pozwolenia na przebudowę ulicy K. we W. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz Z. i L. M. kwotę 305 zł /trzysta pięć złotych/ tytułem zwrotów kosztów postępowania. Decyzją Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. odmówiono uchylenia decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr [...] /znak [...] wydanej dla Zarządu Dróg i Komunikacji we W., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę ulicy K. we W. - na odcinku pomiędzy przejazdami kolejowymi - wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...]r. Z. i L. M. zamieszkali przy ul. K. [...] we W. wystąpili z wnioskiem do Prezydenta W. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie - zakończonej wydaniem w/w decyzji - dotyczącej pozwolenia na przebudowę ul K. we W. na odcinku pomiędzy przejazdami kolejowymi wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną. W dniu [...]r. Postanowieniem Prezydenta W. Nr [...] wznowiono postępowanie administracyjne w powyższej sprawie, w wyniku którego postanowiono jak na wstępie. Nadto organ stwierdził, iż - projekt budowlany na przebudowę ul. K. we W. został przez inwestora tj. Zarząd Dróg i Komunikacji opracowany zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa i posiada wszystkie wymagane prawem opinie i uzgodnienia, w tym m. in.: 1. z Wydziałem Komunikacji Urzędu Miejskiego W., 2. z zarządcą drogi tj. Zarządem Dróg i Komunikacji /dotyczy to również rozmieszczenia zatok przystanków autobusowych przy ul. K. /, 3. z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej, - wniosek Zarządu Dróg i Komunikacji z dnia [...]r. o pozwolenie na przebudowę ul. K. spełniał wymogi Prawa budowlanego konieczne do wydania przedmiotowej decyzji, w związku z czym taką decyzję otrzymał a następnie w oparciu o nią zrealizował przebudowę ul. K.; - w trakcie realizacji robót budowlanych odbywały się spotkania zainteresowanych stron, na których to przedstawiciele mieszkańców zwracali się z prośbą o przyspieszenie realizacji robót, w tym budowy przystanku autobusowego przy ul. K. [...]-[...], z uwagi na uciążliwości komunikacyjne mieszkańców osiedla w zakresie komunikacji zbiorowej. Również Zarząd Osiedla M. W. jako przedstawiciel mieszkańców tego rejonu, kierując się dobrem ogólnym uznał po zebraniu mieszkańców bezpośrednio zainteresowanych powyższą sprawą, że przystanek autobusowy winien być zlokalizowany przy ul. K. [...]-[...] tj. zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i wydaną decyzją Prezydenta W. Nr [...] na przebudowę ul. K. we W. Mając powyższe na uwadze organ orzekł jak na wstępie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Z. i L. M., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ podkreślił, iż jako pierwszy zarzut w odwołaniu powołano, w myśl art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane że, obiekt budowlany należy projektować, budować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno -budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zarzut ten rozpatrzył organ I instancji w uzasadnieniu decyzji. Projekt budowlany na przebudowę ulicy . we W. został przez inwestora Zarząd Dróg i Komunikacji opracowany zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa i posiada wszystkie wymagane prawem opinie i uzgodnienia, oraz spełniał wymogi ustawy Prawo budowlane konieczne do wydania przedmiotowej decyzji. Drugim zarzutem jest to, że zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na przebudowę obiekt budowlany (zatoka autobusowa), została zaprojektowana w sposób nie zapewniający spełnienia wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa użytkowania. Należy zauważyć że, w trakcie realizacji inwestycji, odbywały się spotkania zainteresowanych stron, również Zarząd Osiedla M. W. jako przedstawiciel mieszkańców tego rejonu, kierując się dobrem ogólnym, uznał po zebraniu mieszkańców (protokół z dnia [...] r.), bezpośrednio zainteresowanych powyższą sprawą, że przystanek autobusowy winien być zlokalizowany przy ulicy K. [...]-[...] tj. zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i wydaną decyzją o pozwoleniu , na przebudowę. Strona sugeruje usytuowanie zatoki autobusowej, przed przejazdem kolejowym. Propozycja ta jest zdaniem organu niezgodna z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43/99 poz. 430) - w rozdziale 3 § 119 pkt 1- które określa, że zatokę autobusową, ze względu na bezpieczeństwo ruchu należy usytuować za skrzyżowaniem (w tym również skrzyżowaniem z drogami kolejowymi). Kolejny zarzut stawiany przez stronę odwołującą się dotyczy ograniczenia swobodnego dojazdu do posesji związanych z usytuowaniem w tym miejscu zatoki autobusowej. Projekt budowlany został uzgodniony przez zarządcę drogi Zarząd Dróg i Komunikacji i Wydział Komunikacji Urzędu Miejskiego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na przebudowę, kiedy następuje konkretyzacja wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich ze szczególnym uwzględnieniem przepisów art. 5 ust 1 pkt 6 i art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i przepisów techniczno - budowlanych (m. in. zapewnienie dostępu do drogi publicznej). Organ administracji architektoniczno - budowlanej nie jest właściwym organem do rozpatrywania spraw związanych z organizacją ruchu na drogach publicznych. Właściwym w tej sprawie jest organ zarządzający ruchem na tych drogach, zgodnie z przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98/97 poz. 602) oraz przepisami wykonawczymi do tej ustawy. W konsekwencji powyższego, organ stwierdził, że argumenty odwołujących się nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach prawa i tym samym nie można ich uznać za uzasadnione w stopniu kwalifikującym spełnienie żądań. Biorąc powyższe pod uwagę należało zdaniem organu orzec jak wyżej. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący Z. i L. M. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody D. z dnia [...]r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucili: 1) naruszenie prawa materialnego art.35 ust.2 i 3 Ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane - poprzez niezastosowanie w sprawie tych przepisów, przyjmując, iż naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie prawa materialnego - przepisu art.5 ust.l pkt 1 lit.c) oraz art.5 ust.l pkt 6 Ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane - poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji w sprawie, przyjmując, iż naruszenie te miały wpływ na wynik sprawy, 3) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - przepisu art. 7 kpa w stopniu posiadającym istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skarżący podkreślili, iż informację o wydaniu pozwolenia na przebudowę ulicy K. we W. w zakresie wskazanym w treści skarżonej decyzji uzyskali w trakcie wykonywania robót budowlanych. O wydaniu decyzji nie zostali powiadomieniu. W tej sytuacji wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie oraz o uchylenie wydanej decyzji. Skarżący wskazali, iż tak we wniosku o wznowienie postępowania, jak i w odwołaniu, zarzucili, iż w projekcie inwestycji zatoka autobusowa i przystanek autobusowy zostały umiejscowione, a następnie wykonane dokładnie "w świetle" wjazdu na posesję stron. Tym samym, powstała dla strony taka sytuacja, iż aby wyjechać z terenu posesji na drogę publiczną (ulicę K.) i włączyć się do ruchu drogowego, przejechać należy przez zatokę autobusową w bezpośrednim sąsiedztwie przystanku. Podobnie rzecz ma się z ruchem w odwrotnym kierunku, z tym, że dodatkowo w przypadku wjazdu na teren posesji i połączoną z tym koniecznością otwarcia bramy, pojazdy mechaniczne muszą zatrzymać się w zatoce autobusowej, stwarzając tym samym nie tylko utrudnienia w ruchu drogowym, ale również zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu. Zdaniem zatem strony, organ I instancji już przy rozpatrywaniu wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (przebudowę), powinien, zgodnie z dyspozycją przepisu art.35 ust.3 Prawo budowlane, w drodze wydania postanowienia, nałożyć na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Oczywiste jest bowiem, że zaprojektowanie, a w konsekwencji wykonanie zatoki autobusowej i przystanku w sposób, który utrudnia a nawet uniemożliwia bezkolizyjny wjazd pojazdów strony na teren posesji oraz wyjazd z niej - stanowi naruszenie zasady określonej w art.5 ust.l pkt 1 lit. c) Prawa budowlanego. Analogicznie zdaniem skarżących po wznowieniu postępowania, organ I instancji powinien był z tych samych powodów uchylić uprzednio wydaną decyzję o pozwoleniu na budowę. Uzasadniając skarżoną decyzję, stwierdzono, iż po pierwsze, projekt opracowany został zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, po wtóre zaś, iż w trakcie realizacji inwestycji odbywały się spotkania zainteresowanych stron, a Zarząd Osiedla M. W. uznał zasadność lokalizacji przedmiotowej zatoki autobusowej wraz z przystankiem. Takie argumenty w ocenie skarżących nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew stanowisku tego organu, projekt nie został opracowany zgodnie z przepisami prawa, skoro jego rozwiązania stanowiły zagrożenie uzasadnionych interesów strony oraz bezpieczeństwa użytkowania. Z kolei obowiązujące przepisy prawne nie stwarzają możliwości "konwalidowania" błędów w projektowaniu inwestycji poprzez ich zatwierdzenie przez jakąkolwiek instytucję, czy ciało społeczne. Jeżeli natomiast chodzi o argument organu pozwanego, iż nastąpiło uzgodnienie projektu z Zarządem Dróg i Komunikacji, to skarżący wskazali, iż doszło w ten sposób do uzgodnienia projektu przez inwestora "z samym sobą". Konkludując skarżący stwierdzili, że prowadzenie postępowania w sprawie przez organ pozwany, a wcześniej przez organ I instancji, zgodnie z zasadą wyrażoną w art.7 kpa, nie doprowadziłoby do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z naruszeniem zasad bezpieczeństwa użytkowania i słusznych interesów strony. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. 153, poz.1269/ w związku z art.3 § 2 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...] odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art.145 lub art.151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...] , jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...] narusza przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt.1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, co powoduje, iż decyzje te podlegają usunięciu z obrotu prawnego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./ - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, co oznacza, że cyt. wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Wskazać należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli wydana ona została w postępowaniu dotkniętym kwalifikowanymi wadami, wymienionymi enumeratywnie w art.145 § 1 k.p.a. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania może zaś w myśl art.147 k.p.a., nastąpić z urzędu lub na żądanie strony. O wznowieniu postępowania organ orzeka w formie postanowienia, które musi być doręczone stronie /art.149 § 1 k.p.a./. Postanowienie to bowiem otwiera postępowanie, którego przedmiotem jest zbadanie zgodnie z zasadami przyjętymi w kodeksie postępowania administracyjnego, a zatem zasadami rządzącymi postępowaniem wyjaśniającym, z zapewnieniem stronie czynnego udziału - czy występują przyczyny wznowienia postępowania oraz rozstrzygnięcie istoty sprawy administracyjnej / art.149 § 2 k.p.a./. W wyniku przeprowadzonego postępowania w sprawie wznowionego postępowania organ administracji wydaje decyzję, w której zgodnie z art.151 § 1 k.p.a. : odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art.145 § 1 k.p.a. , albo uchyla decyzją dotychczasową , gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art.145 § 1 k.p.a. i wydaje decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Niesporne jest w niniejszej sprawie, że ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i wydano Zarządowi Dróg i Komunikacji we W. pozwolenie na przebudowę ulicy K. we W. na odcinku między przejazdami kolejowymi wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną. Z akt sprawy niewątpliwie również wynika, że pismem z dnia [...]r. skarżący Z. i L. M. wnieśli podanie o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją Prezydenta W. z dnia [...]r., opierając je na podstawie wynikającej z przepisu art.145 § 1 pkt.4 k.p.a.. W uzasadnieniu tegoż podania skarżący podnieśli, iż są właścicielami nieruchomości położonych we W. przy ul.K. [...] i [...]., tj. obszaru objętego inwestycją określoną w ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...]. Decyzja ta jednakże nie została im jednak nigdy doręczona, stąd bez własnej winy pozbawieni zostali możliwości uczestniczenia w postępowaniu objętym tą decyzją Prezydenta W . Już ta okoliczność w świetle art.145 § 1 pkt.4 k.p.a. przemawia ich zdaniem za koniecznością wznowienia postępowania . Uwzględniając powyższe podanie skarżących, organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...]r., Nr [...]wznowił postępowanie w sprawie przebudowy ulicy K. we W., zakończone w/w decyzją Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...]. Po przeprowadzonym wznowionym na wniosek skarżących postępowaniu administracyjnym w sprawie przebudowy ulicy K. we W., decyzją Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...] z powołaniem się ogólnie na przepis art.151 § 1 k.p.a. , odmówiono uchylenia decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...] wydanej dla Zarządu Dróg i Komunikacji we W. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenie na przebudowę ulicy K. we W. na odcinku między przejazdami kolejowymi wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną. Podkreślić w tym miejscu należy, że powołany przez organ pierwszej instancji w opisanej wyżej decyzji z dnia [...]r., przepis art.151 § 1 k.p.a. składa się z dwóch punktów, z których każdy z nich stanowi samodzielną, odrębną podstawę do wydania określonego rodzaju decyzji. W rozpatrywanej sprawie należy domniemywać, że organ pierwszej instancji odmawiając uchylenia opisanej wyżej decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...] , jako podstawę prawną swej decyzji z dnia [...]r., Nr [...] zastosował pkt.1 art.151 § 1 k.p.a. W myśl jednakże tegoż przepisu, organ administracji po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a. Innymi słowy, przepis art.151 § 1 pkt.1 k.p.a. wprawdzie wyposaża organ administracji w kompetencje do wydania decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, jednakże uzależnia wydanie takiej decyzji od wykazania przez ten organ braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art.145 § 1 k.p.a. Wykazanie zatem przez organ administracji braku podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art.,145 § 1 k.p.a. stanowi warunek od spełnienia którego uzależniona została możliwość wydania przez organ administracji decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. W niniejszej sprawie, organ pierwszej instancji wydając decyzję z dnia [...]r., Nr [...] odmówił wprawdzie uchylenia decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...] wydanej dla Zarządu Dróg i Komunikacji we W. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenie na przebudowę ulicy K. we W. na odcinku między przejazdami kolejowymi wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, lecz nie wykazał przy tym braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art.145 § 1 k.p.a., naruszając tym samym nie tylko przepis art.151 § 1 pkt.1 k.p.a., lecz także art.107 § 3 k.p.a.. Powyższe uchybienie organu pierwszej instancji jest nie tylko istotne z punktu widzenia cyt. wyżej art.151 § 1 pkt.1 k.p.a., lecz istotne jest także z punktu widzenia podania skarżących o wznowienie postępowania, powołujących się na przepis art.145 § 1 pkt.4 k.p.a. oraz postanowienie organu pierwszej instancji o wznowieniu postępowania na ów wniosek skarżących. Organ odwoławczy nie usuwając naruszenia prawa jakiego dopuścił się organ pierwszej instancji, a utrzymując w mocy opisaną wyżej decyzję z dnia [...]r. - wydał zaskarżoną decyzję z dnia [...]r., Nr [...]również naruszającą prawo. Równie istotnym uchybieniem jest pominiecie przez organy, a tym samym nie rozważenie postanowień art.148 k.p.a. Zgodnie bowiem z w/w przepisem art.148 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania / § 1/. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji /§ 2/. Innymi słowy, aby strona mogła ze skutkiem prawnym złożyć podanie o wznowienie postępowania, z powołaniem się na przesłankę określoną w art.145 § 1 pkt.4 k.p.a. winno to nastąpić w nieprzekraczalnym terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o kwestionowanej decyzji. Obowiązkiem zatem strony jest wykazanie, kiedy, podając datę, dowiedziała się o decyzji, aby można było ustalić, czy podanie strony wniesione zostało z zachowaniem ustawowego jednomiesięcznego terminu. Podkreślić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie przyjęte zostało, iż informacja o wydanej decyzji / art.148 § 2 k.p.a./ nie musi pochodzić wprost od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł , byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie /por. wyrok NSA z dnia 6 października 2000r., sygn. akt I S.A. 855/99, LEX nr 54136/. Analiza akt niniejszej sprawy nie wskazuje zaś by organ badał, kiedy faktycznie skarżący dowiedzieli się o decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...] wydanej dla Zarządu Dróg i Komunikacji we W. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenie na przebudowę ulicy K. we W., gdy zaś organ pierwszej instancji winien był zachowanie tego terminu badać z urzędu. W doktrynie przyjęte bowiem zostało, iż wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa./ por.B.Adamiak i J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2.wydanie, Wydawnictwo C.H.BECK Warszawa 1998r., str.733/. Wprawdzie skarżący w podaniu z dnia [...]r. o wznowienie postępowania, stwierdzają, że o w/w decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...] dowiedzieli się od pracownika Urzędu [...]r., jednakże z akt sprawy, a to z protokołu mieszkańców Osiedla M. z [...]r./załącznik do k. [...], tom [...]/ wynikałoby, że już wówczas skarżący powzięli wiadomość o kwestionowanej decyzji. Także treść pism skarżących znajdujących się w aktach sprawy, a to pismo z dnia [...]r. kierowane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. /, jak i pismo skarżących z dnia [...]r. kierowane do Zarządu Dróg i Komunikacji we W. /załączniki do k. [...] tom [...]/, zdaje się wskazywać, że skarżący już wówczas posiadali wiedzę o wydanej decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...] dla Zarządu Dróg i Komunikacji we W. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenie na przebudowę ulicy K. we W . W świetle powyższego, stwierdzić należy, że organy zaniechając przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w kwestii zachowania przez skarżących terminu określonego w cyt. wyżej przepisie art.148 § 2 k.p.a., dopuściły się naruszenia art.7, 77 § 1 k.p.a. oraz art.80 k.p.a. Uchybienie to jest o tyle istotne, iż jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania okazałoby się, że podanie skarżących o wznowienie postępowania złożone zostało po terminie określonym w art.148 § 2 k.p.a., to postępowanie nie mogłoby być wznowione, lecz winna była być wydana decyzja o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z art.149 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się zatem na przepisie art.145 § 1 pkt.1 lit. c, art.152 i art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji.