II SA/Wr 1416/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2004 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku H. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 14 maja 2003 r., [...] w przedmiocie zaopiniowania projektu decyzji Wojewody D. o cofnięciu koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego, postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 14 maja 2003 r. ([...]) -wydanym po rozpatrzeniu odwołania H. B. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. uchyliło w całości postanowienie Wójta Gminy C. z dnia 5 marca 2003 r. (Nr [...]), w którym organ pierwszej instancji pozytywnie zaopiniował projekt decyzji Wojewody D. o cofnięciu koncesji Nr [...] z dnia 28 lutego 1997 r., udzielonej przez ówczesnego Wojewodę L. na rzecz Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowo - Usługowego A z siedzibą w C., na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża G. H. B. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu na postanowienie Kolegium. Do skargi dołączono osobne pismo (oznaczone tą samą datą), w którym strona poprosiła o przywrócenie terminu do zaskarżenia postanowienia organu drugiej instancji. Uzasadniając prośbę H. B. stwierdziła, że niedotrzymanie terminu nastąpiło z powodu jej złego stanu zdrowia. Wnioskodawczyni zmuszona była wyjechać w celu poprawy zdrowia. Zachorowała jednak i czuła się jeszcze gorzej. Nie była więc w stanie myśleć o sprawach urzędowych. Dodatkowo doszła niespodziewana choroba w rodzinie strony. Wszystkie przywołane okoliczności wpłynęły na opóźnienie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga H. B. i wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia były -prawidłowo w momencie złożenia obu pism - skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W stanie normatywnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r., oba pisma podlegały już jednak rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Ten sam przepis przesądza też o tym, że podstawę rozpoznania wniosku przez właściwy sąd wojewódzki stanowią już od wspomnianej daty przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powoływanej dalej skrótowo jako p.s.a. Ustawodawca uregulował zagadnienie uchybienia i przywrócenia terminu w art. 85-89 p.s.a. W przepisach tych wskazano trzy następujące przesłanki, których kumulatywne (łączne) spełnienie uzasadnia dopiero przywrócenie terminu: 1) pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu powinno być wniesione w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu; 2) w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu; 3) równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 p.s.a.). Bezsporne jest, że H. B. zachowała ostatnią z wymienionych przesłanek. Jednocześnie z wnioskiem (prośbą) o przywrócenie terminu wniosła bowiem samą skargę na kwestionowane przez siebie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. Z drugiej strony, nie powinno jednak również budzić wątpliwości, że w rozważanym przez Sąd przypadku nie zostały spełnione pozostałe wymogi normatywne. Wnioskodawczyni poprzestała jedynie na ogólnikowym a przy tym gołosłownym wskazaniu przyczyn, które - według jej twierdzenia - uniemożliwiły zachowanie terminu do wniesienia skargi. Chodziło o zły stan zdrowia strony, konieczność wyjazdu oraz "chorobę w rodzinie". We wniosku nie uprawdopodobniono natomiast w jakikolwiek sposób zaistnienia okoliczności, które wskazywałyby na brak winy strony w uchybieniu terminu. Zgodnie z przyjętym w doktrynie poglądem, o braku winy można mówić jedynie w wypadkach zaistnienia obiektywnych, niezależnych od strony przyczyn, które uniemożliwiły zachowanie terminu. Zainteresowany powinien w związku z tym wskazać istnienie tego typu przyczyn i to przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, a ponadto uwiarygodnić stosowną argumentacją fakt dołożenia przez siebie należytej staranności w zachowaniu wymaganego terminu. Jedynie należyta staranność strony może bowiem eliminować jej winę (por. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2000, s. 292). H. B. nie podała rodzaju dolegliwości (własnych i członka swojej rodziny), czasu ich trwania, ani też okresu jej pobytu poza miejscem zamieszkania. W tej sytuacji nie można przyjąć, że strona uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, czego wymaga od wnioskodawcy ustawodawca. Uwzględnienie mimo to przez sąd wniosku strony, uzasadnionego jedynie - jak w rozpoznawanym wypadku - ogólnikowymi i gołosłownymi (a przez to nie poddającymi się jakiejkolwiek ocenie) twierdzeniami, stanowiłoby w konsekwencji zaprzeczenie obowiązującej zasady terminowego dokonywania czynności procesowych, której realizacja jest niezbędna z punktu widzenia stabilizacji stosunków prawnych wynikających z orzeczeń ostatecznych. Brak doprecyzowania przez stronę czasu trwania wskazanych przez nią okoliczności nie pozwala też przesądzić, czy zachowała ona siedmiodniowy termin zakreślony w celu skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, liczony od ustania przyczyny uchybienia terminu. Skoro nie zostały spełnione wszystkie wymagane przez prawodawcę przesłanki przywrócenia terminu, należało orzec jak w osnowie niniejszego postanowienia, uwzględniając zwłaszcza przepisy art. 86 § 1 i art. 87 § 1-4 p.s.a.