II SA/Wr 142/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 28 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. C. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu dokonania rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu postanawia: odrzucić skargę. C. C. pismem z dnia 7 lutego 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r. nr [...], nakazującą C. C. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu zlokalizowanego przy ul. N. we W.. Następnie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 2 marca 2017 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie 4 jej odpisów. Nadto wezwano do uiszczenia brakującego wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. W wezwaniach pouczono, że uzupełnienia obu braków skargi należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, a uchybienie wskazanemu terminowi będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Wezwania zostały doręczone skarżącemu w dniu 13 marca 2017 r. (dowód doręczenia: k. 15 akt sądowych). Pismem nadanym przez pocztę w dniu 17 marca 2017 r. skarżący oświadczył, że "rezygnuje ze skargi". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Po pierwsze w myśl art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) do pisma strony (w tym do skargi – zob. art. 57 § 1 p.p.s.a.) należy dołączyć jego odpisy dla doręczenia ich stronom. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi ustawa przewiduje w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych strona nie uzupełniła w terminie. Po drugie zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Z art. 230 § 2 p.p.s.a. wynika, że pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Ze wspomnianego § 3 tego przepisu wynika zaś, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Uwzględniając powyższe, wezwano skarżącego do uzupełnienia braków skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 500 zł i nadesłanie 4 odpisów skargi. Wezwania w tym przedmiocie zostały skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 13 marca 2017 r., a zatem termin do uzupełnienia braków skargi upłynął z dniem 20 marca 2017 r. Wobec tego, że skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków skargi, niemożliwe okazało się przyjęcie skargi przez sąd do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Odnosząc się natomiast do oświadczenia skarżącego o "rezygnacji" ze skargi, należy powiedzieć, że zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę wyłącznie wtedy, gdy zainicjowała ona postępowanie sądowoadministracyjne, to znaczy po tym, gdy sąd stwierdzi, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków, które uniemożliwiałyby nadanie jej dalszego biegu. W sytuacji, gdy skarga będzie zawierać braki (np. nie opłacono skargi lub nie nadesłano jej odpisów), sąd odrzuci skargę (por. postanowienie NSA z 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, opubl.: OSP 1990, Nr 4, poz. 207). W niniejszej sprawie z powyższych względów Sąd uznał cofnięcie skargi za niedopuszczalne, a skarga podlegała odrzuceniu. Z tych powodów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.