II SA/Wr 143/04

Sygn. akt II SA/Wr 143/04 1 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 lutego 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska/sprawozdawca/ Sędzia WSA Anna Siedlecka Asesor WSA Olga Białek Protokolant: Katarzyna Grott po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 200ćr. sprawy ze skargi F. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r., Nr [...] I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję z dnia [...]., Nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz skarżącego F. P. kwotę 200 zł /dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SA/Wr 143/04 2. Uzasadnienie Decyzją z dnia [...]r., Nr [...] Burmistrz Miasta P. ustalił na rzecz M. N., J. K. i M. T. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonów handlowo-usługowych na terenie działek nr ewid.gruntu [...],[...]i [...], położonych przy ul. S. w P. . W dniu [...]r. właściciele garaży położonych przy ul. S. w P. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji zarzucając, że decyzja ta jest nieważna, ponieważ zezwoliła na wybudowanie pawilonów usługowych na granicy z działką sąsiednią, czego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie dopuszczał. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 7, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G., działając z urzędu odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r. Nr [...]. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż decyzja Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r., Nr [...]została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Z art. 40 ust. 1 tej ustawy wynika, że w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art.46a ust.l pkt.l ustawy/. Stwierdzenie nieważności takiej decyzji następuje w trybie określonym w kodeksie postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Taką wadą jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w warunkach określonych w art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie lokalizacja przedmiotowych pawilonów usługowo-handlowych znajdowała się na obszarze oznaczonym w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta P. uchwalonym uchwałą Nr 31/VIII/94 Rady Miejskiej w P. z dnia 12 grudnia 1994r., symbolem P65 MW,MWn/U. Tekst planu na stronie 27 odnośnie tego obszaru określa, że: A. jest to teren zabudowy wielorodzinnej w części z usługami wbudowanymi, B. niezabudowana działka usytuowana we wschodniej części terenu przeznaczona jest pod zespół usługowy z parkingiem (podziemnym lub w przyziemiu); działka ta wymaga starannego opracowania warunków Sygn. akt II SA/Wr 143/04 3 zabudowy w formie materiałów do przetargu; tereny zainwestowane należy poddać uporządkowaniu i właściwie rozdysponować pod funkcje towarzyszące mieszkalnictwu, C. plan dopuszcza realizację projektowanej inwestycji (obiektu usługowego) przez więcej niż jednego inwestora pod warunkiem opracowania kompleksowej dokumentacji technicznej dla całej działki. Wskazany powyżej plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera nakazów czy zakazów w zakresie budowy obiektów na granicy (z działką sąsiednią). Wniosek M. N., J. K. i M. T. rozpoznawany był przy uwzględnieniu postanowień przywołanego planu. W dacie załatwiania przez organ pierwszej instancji tego wniosku działki gruntu nr [...],[...]i nr [...] sąsiadowały z działkami gruntu nr [...]i [...], na których posadowione były garaże, wybudowane przez pracowników przedsiębiorstwa państwowego A w P. na podstawie umów z [...]r. Działki te były jednak własnością Gminy Miejskiej P., a użytkownicy garaży byli ich najemcami. Obowiązujące w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie uzależniały wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu od zgody właściciela nieruchomości sąsiedniej na budowę obiektu przy granicy z jego działką. Ustalenie warunków zabudowy dla obiektu usytuowanego przy granicy działki mogło nastąpić wówczas, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego warunek taki przewidywał. W sytuacji, gdy plan miejscowy nie zawierał nakazów czy zakazów w zakresie budowy obiektów na granicy, w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego powinno było się znaleźć wskazanie, że budowa obiektu bezpośrednio przy granicy może być realizowana na zasadach przewidzianych w art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Badana decyzja organu pierwszej instancji formułując warunki zabudowy i wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich wprawdzie nie zawiera wyraźnego przywołania art. 5 Prawa budowlanego, zawiera jednak wskazanie, że "pawilony handlowo-usługowe należy zaprojektować w sposób wykluczający jakiekolwiek kolizje z istniejącym ciągiem garaży i stacją transformatorową". Takie wskazanie w treści rozstrzygnięcia badanej decyzji odpowiada wymogom ochrony osób trzecich sformułowanym w art. 5 Prawa budowlanego, jakkolwiek nie jest literalnym powtórzeniem jego treści. Tym samym badana decyzja w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. nie jest w tym zakresie sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie wystąpiła więc przesłanka do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 4óa ust. i pkt 1 ustaw}/ o zagospodarowaniu przestrzennym. Z zapisów planu wynika zgoda na lokalizowanie na działkach gruntu nr [...],[...]i [...]obiektów usługowych, którymi są pawilony handlowo-usługowe. A zatem zgoda organu Sygn. akt II SA/Wr 143/04 4 pierwszej instancji na wybudowanie na obszarze objętym wnioskiem o lokalizację tych pawilonów także nie stanowi sprzeczności z planem. W tych warunkach Kolegium orzekło, jak wyżej. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy właściciele garaży zarzucili, iż posadowienie pawilonów handlowo-usługowych na granicy działek jest sprzeczne z planem zagospodarowania przestrzennego, jak również z przepisami prawa budowlanego, a w szczególności dotyczących odległości od granicy z działkami sąsiednimi. Podkreślili, iż plan ów udzielił jedynie organowi Gminy upoważnienia do opracowania koncepcji ze wskazaniem terenu i rodzaju inwestycji, bez wskazania, że budowę obiektu usługowego należy realizować na granicy działki. Odwołując się do rysunku planu w skali 1:5000, stwierdzili, że zaznaczony tam budynek spełniałby normy budowlane w zakresie miejsca i odległości budowy od garaży i mógłby być na czas wydania decyzji Burmistrza Miasta zgodny z planem. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. utrzymało w mocy swą decyzję z dnia [...]r., Nr [...], podzielając w pełni argumentację tam zawartą. Kolegium potwierdziło swe stanowisko, iż formułując zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym warunki zabudowy i wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, organ wydający decyzję, jeśli plan nie zawiera nakazów czy zakazów w zakresie budowy obiektów przy granicy, powinien postanowić, że budowa obiektu przy granicy może być zrealizowana na zasadach przewidzianych przepisie art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 108, poz. 1126 ze zm.). Kolegium wskazało przy tym , iż Prawo budowlane nie zawiera nakazów czy zakazów realizacji, obiektów przy granicy działkami sąsiednimi. Takiego zakazu nie zawierały także przepisy obowiązującego w dniu wydania przez Burmistrza Miasta P. decyzji Nr [...] rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 ze zm.), bowiem w § 12 ust. 6 i 7 określono warunki realizacji obiektów przy granicy. W decyzji Nr [...]Burmistrz Miasta P. ustalił warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami. Wprawdzie decyzji tej nie wskazano literalnie przepisu art. 5 Prawa budowlanego, to jednakże warunki ustalone przez niego w punkcie 4 decyzji odpowiadają zdaniem Kolegium - wymogom ochrony interesów osób trzecich. Tym samym decyzja ta nie jest w ocenie Kolegium sprzeczna w tym zakresie z prawem. Sygn. akt II SA/Wr 143/04 5 Również decyzja ta jest zdaniem Kolegium zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Brak jest tym samym podstaw do stwierdzenia, że wystąpiły przesłanki wynikające z art. 46 ust. i pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu F. P. podniósł, iż skarżona decyzja narusza jego interes prawny. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego jest dwuznaczne, nie obiektywne i nie mające odzwierciedlenia w przywoływanych normach prawnych, a szczególnie w odniesieniu do uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia 12 grudnia 1994r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta P.. Zdaniem skarżącego fakty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zostały uwzględnione w skarżonej decyzji. Ponadto skarżący nie godząc się ze stanowiskiem Kolegium w kwestii budowy na granicy działek, odwołał się do § 12 pkt 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym zgoda właściciela działki sąsiedniej nie jest wymagana, jeżeli usytuowanie budynku, o którym mowa w ust. 6 (bezpośrednio przy granicy działki) wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wymieniony zaś plan, takiego zapisu nie zawiera. Organ orzekający w tej sprawie wykorzystuje nieuprawniony zapis decyzji Burmistrza Miasta P. o treści: "z uwagi na przewidzianą w planie zabudowie po obrysie działki, nie wymaga się od inwestorów uzyskania zgody właścicieli sąsiednich działek na lokalizację pawilonów, bezpośrednio przy granicy działek". Zapisem tym Burmistrz wprowadził w błąd nie tylko dzierżawców garaży, ale i organy architektoniczno-budowlane i inwestorów. Nadto skarżący wskazał, iż istotnym jest również zapis w planie dla działki [...], który w punkcie C stanowi, iż plan dopuszcza realizację projektowanej inwestycji (obiektu usługowego) przez więcej niż jednego inwestora pod warunkiem opracowania kompleksowej dokumentacji technicznej dla całej działki. Takiej kompleksowej dokumentacji technicznej zatwierdzonej przez Rade Miejską P. dotychczas nie okazano. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło ojej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych Sygn. akt II SA/Wr 143/04 6 uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art.l ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. .153, poz. 1269/ w związku z art.3 ust. 2 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...]r., Nr [...] odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art.145 lub art.151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja z [...]r., Nr [...] wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 & 1 pkt.l lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, co powoduje, iż dec3 zje te podlegają usunięciu z obrotu prawnego. Wskazać należy, że art. 16 § 1 k.p.a. ustanowił ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Od tej reguły ustawodawca dopuścił pewne wyjątki. Jednym z nich jest stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 6 1 k.p.a.. Istotne jest przy tym, że rozstrzygający dla oceny czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji będącej przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności / por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 listopada 1997r., sygn.akt III SA 1134/96 - ONSA 1998, Nr 3, poz. 101/. Niesporne jest w niniejszej sprawie, że materialno-prawną podstawę wydania decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r., Nr [...]o ustaleniu na rzecz M. N., J. K. i M. T. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonów usługowo-handlowych na terenie działek nr ew.gruntu [...],[...]i [...]położonych przy ul. S. w P., stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 89, poz.415 ze zm./. Sygn. akt II SA/Wr 143/04 7 I tak przepis art.43 powyższej ustawy, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania wymienionej decyzji Burmistrza Miasta P., stanowił, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl zaś art. 7 omawianej ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem, gminnym, co oznacza, że plan jest aktem prawnym powszechnie obowiązującym. Plan składa się z części tekstowej, zawierającej ustalenia planowe oraz rysunku planu /art.8 ust.l ustawy/. Rysunek planu jest w myśl w/w art.8 ust.l ustawy integralną częścią planu, stąd ma on na równi z tekstem planu moc wiążącą. Rysunek i tekst planu stanowią zatem jedną wzajemnie uzupełniającą się całość. Omawiana ustawa w art. 40 ust. 1 stanowi, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 ustawy, na podstawie przepisów szczególnych. Z powyższej regulacji wynika zatem obowiązek zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niesporne jest w niniejszej sprawie, że podstawą prawną wydania opisanej wyżej decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r., Nr [...], stanowił miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta P., uchwalony przez Radę Miejską w P. uchwałą Nr 31/VIII/94 z dnia 12 grudnia 1994r. /Dz.Urz. Woj Jeleniogórskiego Nr 52, poz.229/. Oznacza to zatem, że decyzja ta winna była być oceniana przez Kolegium pod względem zgodności z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta P., a który to plan zgodnie z & 1 w/w uchwały składa się z rysunku planu oraz tekstu planu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się jedynie na część tekstową powyższego planu zagospodarowania przestrzennego , wywiodło, że kwestionowana przez skarżącego decyzja Burmistrza Miasta P. z dnia [...] r., Nr [...]nie jest sprzeczna z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta P.. Kolegium podkreśliło przy tym, że skoro plan ów nie zawiera nakazów, czy zakazów w zakresie budowy obiektów na granicy, gdy nadto decyzja Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r., Nr [...]zawiera wskazanie, iż ; " ... pawilony handlowo-usługowe należy projektować w sposób wykluczający jakiekolwiek kolizje z istniejącym ciągiem garaży ...", czyli zapis ten odpowiada wymogom ochrony interesów osób trzecich, to w ocenie Kolegium nie wy stąpiła przesłanka do stwierdzenia nieważności w/w decyzji z dnia [...] r., Nr [...]na podstawie art.46a ust.l pkt.l omawianej ustawy. Sygn. akt II SA/Wr 143/04 8 Kolegium pominęło przy tym postanowienia art.47 omawianej ustawy, zgodnie z którym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Organ orzekający o pozwoleniu na budowę jest zatem bezwzględnie związany warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie może od tych warunków odstąpić. Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art.42 ust.l pkt.3 wymienionej ustawy, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu winna określać warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych. Niewątpliwe jest, że & 12 ust.8 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U.z 1999r., Nr 15, poz.140/- jest takim przepisem szczególnym. W myśl zaś tego przepisu, zgoda właściciela działki sąsiedniej nie jest wymagana, jeżeli usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki, wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Burmistrz Miasta P. w wydanej decyzji z dnia [...]r., Nr [...]stwierdził jedynie, iż :" ... Z uwagi na przewidzianą w pianie zabudowę po obrysie działki nie wymaga się od inwestorów uzyskania zgody właścicieli sąsiednich działek na lokalizację pawilonów bezpośrednio przy granicy działek ...". Kolegium badając tę decyzję pod kątem przesłanek z art.156 & 1 k.p.a., pominęło tak zapis art.42 ust.l pkt.3 ustawy, jak i zacytowany wyżej fragment decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r. Nr [...], nie wyjaśniając na jakich to ustaleniach planu oparł przedmiotowe stwierdzenie organ pierwszej instancji. Kolegium pominęło także, a tym samym nie rozważało rysunku omawianego planu - ustalenia funkcjonalno-przestrzenne, a na którą to część planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta P. powoływał się skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, cyt.: " .. .zaznaczony tam budynek spełniałby normy budowlane w zakresie miejsca i odległości budowy od garaży i mógłby być na czas wydania decyzji Burmistrza Miasta zgodny z planem ...". Zarzut ten skarżący powtórzył w skardze do Sądu. Podkreślić należy, iż nie jest sporne w sprawie, że względem terenu objętego decyzją Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r., Nr [...], oznaczonego w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta P. symbolem P65 MW,MWn/U, ustalenia planu są następujące: A. Teren zabudowy wielorodzinnej w części z usługami wbudowanymi. B. Niezabudowana działka usytuowana we wschodniej części terenu przeznaczona jest pod zespół usługowy z parkingiem (podziemnym lub w Sygn. akt II SA/Wr 143/04 9 przyziemiu). Działka ta wymaga starannego opracowania warunków zabudowy w formie materiałów do przetargu; tereny zainwestowane należy poddać uporządkowaniu i właściwie rozdysponować pod funkcje towarzyszące mieszkalnictwu. C. Plan dopuszcza realizację projektowanej inwestycji (obiektu usługowego) przez więcej niż jednego inwestora pod warunkiem opracowania kompleksowej dokumentacji technicznej dla całej działki. Kolegium badając kwestionowaną przez skarżącego decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r., Nr [...], pominęło zapis planu z cyt. wyżej pkt.B, z którego to wynika, że działka przeznaczona jest pod zespół usługowy z parkingiem, jak również pominęło, zapis planu / cyt. wyżej pkt.C/, który uzależnia dopuszczenie realizacji obiektu usługowego przez więcej niż jednego inwestora od opracowania kompleksowej dokumentacji technicznej dla całej działki. Kolegium nie przeprowadziło w tym względzie żadnego postępowania dowodowego. Umknął także uwadze Kolegium, a tym samym nie był przez ten organ rozważany zapis planu dot. m.innymi przedmiotowej działki P65, o treści: " ... Plan ustala konieczność opracowania planu zabudowy lub planu szczegółowego obejmującego działki P65, ... ". Stwierdzić zatem należy, że w świetle przytoczonych wyżej zapisów planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., dotyczących terenu objętego decyzją Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r., Nr [...], Kolegium wydając zaskarżone decyzje naruszyło przepisy procedury administracyjnej w zakresie wszechstronnego zgromadzenia i oceny całego materiału dowodowego / art.7, 77 & 1 i art.80 k.p.a./. W konsekwencji tych ustaleń, nie można przyjąć, by Kolegium w sposób należyty dokonało oceny kwestionowanej przez skarżącego decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r., Nr [...]pod kątem jej zgodności z obowiązującym wówczas planem zagospodarowania przestrzennego miasta P.. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art.145 & 1 pkt.l lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. I sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 w/w ustawy.