II SA/Wr 143/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 10 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. N. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. dla terenu obejmującego część obrębu Ż. w rejonie centrum miejscowości postanawia: odrzucić skargę. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 2 marca 2017 r., wezwano skarżącego do uiszczenia brakującego wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł. W wezwaniu pouczono, że uzupełnienia braku skargi należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, a uchybienie wskazanemu terminowi będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 marca 2017 r. (dowód doręczenia: k. 29 akt sądowych). Pismem nadanym przez pocztę w dniu 20 marca 2017 r. skarżący wniósł o "chwilowe wycofanie rozpatrywania w/w sprawy". Skarżący stwierdził, że Gmina przystąpiła do uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, więc skarga na zmianę Studium powinna być "zastąpiona" skargą na ów plan miejscowy. Skarżący zaznaczył, że "chwilowe wycofanie" skargi obowiązuje do czasu wniesienia przez niego "zażalenia" na będący na ukończeniu plan miejscowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Z art. 230 § 2 p.p.s.a. wynika, że pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Ze wspomnianego § 3 tego przepisu wynika zaś, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Uwzględniając powyższe, wezwano skarżącego do uzupełnienia braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 300 zł. Wezwanie w tym przedmiocie zostało skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 15 marca 2017 r., a zatem termin do uzupełnienia braków skargi upłynął z dniem 22 marca 2017 r. Wobec tego, że skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braku skargi, niemożliwe okazało się przyjęcie skargi przez sąd do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Odnosząc się natomiast do oświadczenia skarżącego o "wycofaniu sprawy", należy powiedzieć, że zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę wyłącznie wtedy, gdy zainicjowała ona postępowanie sądowoadministracyjne, to znaczy po tym, gdy sąd stwierdzi, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków, które uniemożliwiałyby nadanie jej dalszego biegu. W sytuacji, gdy skarga będzie zawierać braki (np. nie opłacono wpisu sądowego), sąd odrzuci skargę (por. postanowienie NSA z 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, opubl.: OSP 1990, Nr 4, poz. 207). W niniejszej sprawie z powyższych względów Sąd uznał cofnięcie skargi za niedopuszczalne, a skarga podlegała odrzuceniu. Z tych powodów i na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.