II SA/Wr 144/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska/sprawozdawca/ Sędzia WSA Anna Siedlecka Asesor WSA Olga Białek Protokolant: Katarzyna Grott po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2006r. sprawy ze skargi F. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r., Nr [...] uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję z dnia [...]r., Nr [...]; zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz skarżącego F. P. kwotę 200 zl /dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Burmistrz Miasta P. ustalił na rzecz M. N., J. K. i M. T. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie realizowanych budynków mieszkalno-usługowych (podwyższenie zespołu budynków z 1 i ½ kondygnacji do 2 i ½ kondygnacji oraz wyniesieniu poziomu posadzki parteru nad poziom gruntu i dokonaniu naświetli w poziomie piwnic), na terenie działek nr [...],[...]i [...] położonych przy ul. S. w P.. Pismem z dnia [...]r. właściciele garaży położonych przy ul. S. w P. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji zarzucając, że decyzja ta jest nieważna, ponieważ zezwoliła na wybudowanie pawilonów usługowych na granicy z działką sąsiednią, czego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie dopuszczał. Ponadto podnieśli oni, iż decyzja jest nieważna z powodu rażącego naruszenia prawa polegającego na niedopuszczeniu dzierżawców i właścicieli garaży znajdujących się na sąsiedniej, dla objętej decyzją lokalizacyjną, działce gruntu do postępowania zakończonego decyzją Burmistrz Miasta P. z dnia [...]r. Nr [...]. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 7, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r., Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Z art. 40 ust. 1 tej ustawy wynika, że w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzenie nieważności takiej decyzji, co wynika z art. 46 ust. 2, następuje u trybie określonym w kodeksie postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Taką wadą jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w warunkach określonych w art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie lokalizacja z wniosku M. N., J. K. i M. T. rozbudowy budowanych już na podstawie decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r. Nr [...], pawilonów usługowo-handlowych znajdowała się na obszarze oznaczonym w Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Sygn. akt II SA/Wr 144/04 3 Przestrzennego Miasta P. uchwalonym uchwałą Nr 3IA/TII/94 Rady Miejskiej w P. z dnia 12 grudnia 1994 r. symbolem P65 MW,MWn/U. Tekst planu na stronie 27 odnośnie tego obszaru określa, że: A. jest to teren zabudowy wielorodzinnej w części z usługami wbudowanymi, B. niezabudowana działka usytuowana we wschodniej części terenu przeznaczona jest pod zespół usługowy z parkingiem (podziemnym łub w przyziemiu); działka ta wymaga starannego opracowania warunków zabudowy w formie materiałów do przetargu; tereny zainwestowane należy poddać uporządkowaniu i właściwie rozdysponować pod funkcje towarzyszące mieszkalnictwu, C. plan dopuszcza realizację projektowanej inwestycji (obiektu usługowego) przez więcej niż jednego inwestora pod warunkiem opracowania kompleksowej dokumentacji technicznej dla całej działki. Wskazany powyżej plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera nakazów czy zakazów w zakresie budowy obiektów na granicy (z działką sąsiednią). Wniosek M. N., J. K. i M. T. rozpoznawany był przy uwzględnieniu postanowień przywołanego planu. W dacie załatwiania przez organ pierwszej instancji tego wniosku działki gruntu nr [...],[...]i nr [...]sąsiadowały z działkami gruntu nr [...]i [...], na których posadowione były garaże, wybudowane przez pracowników przedsiębiorstwa państwowego A w P. na podstawie umów z [...]r. Działki te były jednak własnością Gminy Miejskiej P., a użytkownicy garaży byli ich najemcami. Obowiązujące w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie uzależniały wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu od zgody właściciela nieruchomości sąsiedniej na budowę obiektu przy granicy z jego działką. Ustalenie warunków zabudowy dla obiektu usytuowanego przy granicy działki mogło nastąpić wówczas, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego warunek taki przewidywał. W sytuacji, gdy plan miejscowy nie zawierał nakazów czy zakazów w zakresie budowy obiektów na granicy, w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego powinno było się znaleźć wskazanie, że budowa obiektu bezpośrednio przy granicy może być realizowana na zasadach przewidzianych w art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Przepis art. 5 Prawa budowlanego określał warunki techniczne budowanego obiektu budowlanego, a w tym ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Zdaniem Kolegium badana decyzja organu pierwszej instancji formułując warunki zabudowy i wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich nie zawiera wyraźnego przywołania art. 5 Prawa budowlanego. Zawiera jednak wskazanie, że wymagana jest zgoda właścicieli nieruchomości sąsiednich. Tym samym badana decyzja, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G., nie jest w tym zakresie sprzeczna z Sygn. akt II SA/Wr 144/04 4 ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie wystąpiła więc przesłanka do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z zapisów planu wynika zgoda na lokalizowanie na działkach gruntu nr [...],[...]i [...]obiektów usługowych, którymi są pawilony handlowo-usługowe. A zatem zgoda organu pierwszej instancji na wybudowanie na obszarze objętym wnioskiem o lokalizację tych pawilonów także nie stanowi sprzeczności z planem. W tych warunkach nie dopatrzono się nieważności decyzji z powodu jej sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy właściciele garaży zarzucili, iż posadowienie pawilonów handlowo-usługowych na granicy działek jest sprzeczne z planem zagospodarowania przestrzennego, jak również z przepisami prawa budowlanego, a w szczególności dotyczących odległości od granicy z działkami sąsiednimi. Podkreślili, iż plan ów udzielił jedynie organowi Gminy upoważnienia do opracowania koncepcji ze wskazaniem terenu i rodzaju inwestycji, bez wskazania, że budowę obiektu usługowego należy realizować na granicy działki. Odwołując się do rysunku planu w skali 1:5000, stwierdzili, że zaznaczony tam budynek spełniałby normy budowlane w zakresie miejsca i odległości budowy od garaży i mógłby być na czas wydania decyzji Burmistrza Miasta zgodny z planem. Nadto zarzucili, że funkcja planu przypisana przedmiotowemu terenowi nie pozwala na budowę w miejsce pawilonów, budynków mieszkalno-usługowych. Opis w tekście planu (P65 jako MW,MWn/U) oznacza jedynie, że obszar objęty planem jest zabudowany tego rodzaju budynkami i utrzymuje nadal taki sam charakter. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. utrzymało w mocy swą decyzję z dnia [...]r., Nr [...], podzielając w pełni argumentację tam zawartą. Kolegium wskazało, że zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem znajduje się na obszarze, na którym obowiązuje uchwalony przez Radę Miejską w P. pian zagospodarowania przestrzennego (uchwała z dnia 12 grudnia 1994 r. Nr 31A/TI/94) i który to plan dopuszcza lokalizację obiektów mieszkaino-usługowych. Plan ten oprócz lokalizacji zabudowy wielorodzinnej dopuszcza również lokalizację obiektów usługowych. Wprawdzie w decyzji Burmistrza Miasta P. wyrażono zgodę na lokalizację budynków mieszkaino-usługowych, to w pkt.l, organ ten poprzez przytoczenie zapisu części tekstowej planu uściślił to pojecie, poprzez wskazanie, że teren ten przeznaczony jest pod zabudowę wielorodzinną w części z usługami wbudowanymi. Tym samym zdaniem Kolegium możliwa jest lokalizacja obiektów o funkcji mieszanej. Sygn. akt II SA/Wr 144/04 5 Dalej Kolegium wskazało, iż formułując zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym warunki zabudowy i wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, organ wydający decyzję, jeśli plan nie zawiera nakazów czy zakazów w zakresie budowy obiektów przy granicy a co ma miejsce w niniejszej sprawie/ , powinien postanowić, że budowa obiektu przy granicy może być zrealizowana na zasadach przewidzianych przepisie art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 108, poz. 1126 ze zm.). Kolegium podkreśliło, iż Prawo budowlane nie zawiera nakazów czy zakazów realizacji obiektów przy granicy działkami sąsiednimi. Takiego zakazu nie zawierały także przepisy obowiązującego w dniu wydania przez Burmistrza Miasta P. decyzji Nr [...]rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 ze zm.), bowiem w § 12 ust. 6 i 7 określono warunki realizacji obiektów przy granicy. Z treści tych przepisów wynikało, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę do organów nadzoru budowlanego należała kwestia oceny zgodności z przepisami prawa proponowanej lokalizacji budynku względem budynków już istniejących oraz przesądzenie czy na gruncie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja obiektu przy granicy z sąsiednią działką. W decyzji Nr [...]Burmistrz Miasta P. ustalił warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami. Wprawdzie decyzji tej nie wskazano literalnie przepisu art. 5 Prawa budowlanego, to jednakże warunki ustalone przez niego w punkcie 4 decyzji odpowiadają zdaniem Kolegium - wymogom ochrony interesów osób trzecich. Tym samym decyzja ta nie jest w ocenie Kolegium sprzeczna w tym zakresie z prawem. Wobec powyższego, zdaniem Kolegium, decyzja Nr [...]z dnia [...] r., ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie realizowanych budynków mieszkałno-usługowych przy ul. S. w P. w granicach działek nr [...], nr [...]i nr [...]jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Brak jest tym samym podstaw do stwierdzenia, że wystąpiły przesłanki wynikające z art. 46 ust. i pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze, Kolegium orzekło jak wyżej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł F. P. wskazując, iż skarżona decyzja narusza jego interes prawny. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego jest dwuznaczne, nie obiektywne i nie mające odzwierciedlenia w przywoływanych normach prawnych, a szczególnie w odniesieniu do uchwały Sygn. akt II SA/Wr 144/04 6. Rady Miejskiej w P. z dnia [...]r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta P.. Zdaniem skarżącego fakty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zostały uwzględnione w skarżonej decyzji. Ponadto skarżący podniósł, iż zarówno miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jak i "Koncepcja rehabilitacji centrum P." wskazują na obiekt budowlany i zespół pawilonów handlowych, a nie budynki mieszkalno-usługowe. Zatem decyzja Burmistrza Miasta P. Nr [...], ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie realizowanych budynków mieszkalno-usługowych, nie koresponduje z ustaleniami decyzji Nr [...], która ustalała warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy pawilonów handlowo-usługowych. Rozbudowa więc nie dotyczy tego samego obiektu, dla którego są przewidziane inne wymagania budowlane, niż dla pawilonów handlowo-usługowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło ojej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art.l & 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. 153, poz.1269/ w związku z art.3 &2 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2Q02r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...]r., Nr [...] odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art.l45 lub art.151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja, Sygn. akt II SA/Wr 144/04 7. jak i poprzedzająca ją decyzja z [...]r., Nr [...]wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 & 1 pkt.l lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, co powoduje, iż decyzje te podlegają usunięciu z obrotu prawnego. Podkreślić należy, że art. 16 § 1 k.p.a. ustanowił ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Od tej reguły ustawodawca dopuścił pewne wyjątki. Jednym z nich jest stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.. Istotne jest przy tym, że rozstrzygający dla oceny czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji będącej przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności / por. wyrok NSA w ¥/arszawie z dnia 28 listopada 1997r., sygn.akt III SA 1134/96 - ONSA 1998,Nr3,poz.l01/. Niesporne jest w niniejszej sprawie, że materialno-prawną podstawę wydania decyzji Burmistrza Miasta Piechowice z dnia [...]r., Nr [...], o ustaleniu na rzecz M. N., J. K. i M. T. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie realizowanych budynków mieszkalno-usługowych (podwyższenie zespołu budynków z 1 i 1/2 kondygnacji do 2 1l2 kondygnacji oraz wyniesieniu poziomu posadzki parteru nad poziom gruntu i dokonaniu naświetli w poziomie piwnic), na terenie działek nr [...],[...]i [...]położonych przy ul. S. w P., stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 89, poz.415 ze zm./ oraz ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta P., uchwalonego przez Radę Miejską w P. uchwałą Nr 31/VIII/94 z dnia 12 grudnia 1994r. /Dz.Urz. Woj Jeleniogórskiego Nr 52, poz.229/. Wskazać należy, że zgodnie z art.41 ust.l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek zainteresowanego. Z powyższego zapisu wynika jednoznacznie, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego inwestora. Wniosek ten winien zaś zgodnie z art.41 ust.2 ustawy spełniać określone wymogi, a to określać miedzy innymi funkcję i sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu /art.41 ust.2 pkt.2 omawianej ustawy/. Sygn. akt II SA/Wr 144/04 8 Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że wnioskiem z dnia [...]r. M. W., działający w imieniu M. N., J. K. i M. T. wystąpił do organu pierwszej instancji o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanych zmian w rozpoczętej budowie trzech pawilonów usługowych w zabudowie szeregowej, usytuowanych w P. przy ul. S.. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku , Burmistrz Miasta P. wydał w dniu [...]r. opisaną wyżej decyzję Nr [...], którą ustalił na rzecz w/w warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie realizowanych budynków mieszkalno-usługowych (podwyższenie zespołu budynków z 1 i ½ kondygnacji do 2 i ½ kondygnacji oraz wyniesieniu poziomu posadzki parteru nad poziom grantu i dokonaniu naświetli w poziomie piwnic), na terenie działek nr [...],[...]i [...]położonych przy ul. S. w P.. Porównując żądanie zawarte w w/w wniosku o ustalenie warunków zabudowy z wymienioną, wyżej decyzją ustalającą zainteresowanym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wskazać należy, że rozstrzygnięcie Burmistrza Miasta P. nie jest zgodne z żądaniem zainteresowanych, z tej to przyczyny, że dotyczy rozbudowy budynków mieszkalno-usługowych, gdy zaś w przedmiotowym wniosku mowa jest o rozbudowie trzech pawilonów usługowych. Stwierdzić zatem należało, że organ pierwszej instancji wydając w tym zakresie decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działał z urzędy czyli wbrew postanowieniom cyt. wyżej przepisu art. 41 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Istotne jest przy tym, że na powyższą niezgodność nie zwróciło uwagi Kolegium, zaniechując w tym względzie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, pomimo tego, że na okoliczność tę zwracał uwagę skarżący we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Nadto lektura akt sprawy wskazuje, że na teren objęty w/w wnioskiem M. N., J. K. i M. T. z dnia [...]r., Burmistrz Miasta P. decyzją z dnia z dnia [...]r., Nr [...]ustalił na rzecz tychże samych zainteresowanych warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonów handlowo-usługowych / działki nr ewid. gruntu [...],[...]i [...], położone przy ul. S. w P. /. Znany jest Sądowi urzędowo fakt, że wyrokiem z dnia 2 lutego 200ór. w sprawie II S.A./Wr 143/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...]r., Nr [...]i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...]r., Nr [...]o odmowie stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r., Nr [...]ustalającej na rzecz M. N., Sygn. akt II SA/Wr 144/04 9 J. K. i M. T. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonów handlowo-usługowych na terenie działek nr ewid. gruntu [...],[...]i [...], położonych przy ul. S. w P.. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że podstawą prawną wydania opisanej wyżej decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r., Nr [...], stanowił miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta P., uchwalony przez Radę Miejską w P. uchwałą Nr 31 /VIII/94 z dnia 12 grudnia 1994r. /Dz.Urz.Woj. Jeleniogórskiego Nr 52, poz.229/. Oznaczało to zatem, że decyzja ta winna była być oceniana przez Kolegium pod względem zgodności z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta P., a który to plan zgodnie z & 1 w/w uchwały składa się z rysunku planu oraz tekstu planu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się jedynie na część tekstową powyższego planu zagospodarowania przestrzennego , wywiodło, że kwestionowana przez skarżącego decyzja Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r., Nr [...] nie jest sprzeczna z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta P.. Sąd nie podzielił stanowiska Kolegium i stwierdził, że w świetle zapisów planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., dotyczących terenu objętego decyzją Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r., Nr [...], Kolegium wydając zaskarżone decyzje naruszyło przepisy procedury administracyjnej w zakresie wszechstronnego zgromadzenia i oceny całego materiału dowodowego / art.7, 77. & 1 i art.80 k.p.a./. Nie można tym samym przyjąć, by Kolegium w sposób należyty dokonało oceny kwestionowanej przez skarżącego decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r., Nr [...]pod kątem jej zgodności z obowiązującym wówczas planem zagospodarowania przestrzennego miasta P.. Wobec zaistniałych okoliczności, Sąd w niniejszej sprawie nie mógł pozostawić w obrocie prawnym zaskarżonych w niniejszej sprawie decyzji, przy braku ostatecznej decyzji Kolegium wydanej w postępowaniu nieważnościowym, tj. w trybie nadzwyczajnym względem opisanej wyżej decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r., Nr [...]. Niewątpliwe jest bowiem w sprawie, że po pierwsze: sporna decyzja Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r. Nr [...]o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy tegoż samego terenu, co opisana wyżej decyzja Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r., Nr [...], po drugie: akta sprawy wskazują, że stanowi ona niejako kontynuację rozpoczętej inwestycji /pawilony usługowo-handlowe/ przez tychże samych zainteresowanych, a po trzecie : wydana została w oparciu o tenże sam plan zagospodarowania przestrzennego miasta P., który był podstawą wydania w/w decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r., Nr [...]. Sygn. akt II SA/Wr 144/04 10 Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art.145 & 1 pkt.l lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. I sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 w/w ustawy.