II SA/Wr 145/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek, , po rozpoznaniu w dnia 27 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. i J. W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 9 grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania stałego dojścia do komina dymowego w zakresie wniosku o odroczenie terminu przesłania pełnomocnictwa postanawia: odrzucić wniosek. W piśmie z dnia 5 kwietnia 2016 r., będącym odpowiedzią na wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżących, B. K. - pełnomocnika skarżących M. W. i J. W. wniósł o "odroczenie terminu z przesłania pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżących". Powodem, dla którego nie przedłożono pełnomocnictwa był pobyt skarżących w sanatorium. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 84 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t .j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), przewodniczący może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu, a także skrócić termin sądowy na wniosek strony. Wyjaśnić przy tym należy, że przez pojęcie termin sądowy rozumieć należy termin wyznaczony przez sąd lub przewodniczącego, co wynika z art. 82 p.p.s.a. Natomiast określony przepisem art. 49 § 1 p.p.s.a. termin do uzupełnienia braków formalnych pisma (w przedmiotowej sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej) nie jest terminem sądowym, albowiem określony został bezpośrednio w przepisach regulujących postępowanie sądowoadministracyjne. Niemożliwym jest zatem jego przedłużenie czy skrócenie. Jeżeli jednak z przyczyny niezależnej od strony nie może on zostać zachowany, stronie przysługuje ewentualny wniosek o przywrócenie terminu. Powyższy pogląd jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt II OZ 337/11, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 28 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 423/08, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Po 678/10, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 88 p.p.s.a., odrzucił jako niedopuszczalny wniosek o "odroczenie" terminu ustawowego do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci złożenia pełnomocnictwa. Odnosząc się jeszcze do przedłożonego do akt sądowych pełnomocnictwa z dnia 14 kwietnia 2016 r., z którego wynika, że B. K. został przez M. W. i J. W. umocowany do reprezentowania skarżących przed WSA i NSA w sprawie ze skargi na decyzję DWINB z dnia 9 grudnia 2015 r., należy zauważyć, że kwestia związana z reprezentowaniem stron postępowania jest przez ustawodawcę limitowana poprzez wymienienie określonych osób dopuszczonych do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podkreślić trzeba, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym - w odróżnieniu od postępowania administracyjnego – pełnomocnikiem strony może być jedynie adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne (art. 35 § 1 p.p.s.a.). Pełnomocnikami nieprofesjonalnymi mogą być więc wyłącznie wymienione osoby, a także pracownicy jednostek wymienionych w § 2 art. 35 p.p.s.a. lub ich jednostek nadrzędnych. W rozpoznawanej sprawie B. K., który był pełnomocnikiem skarżących w postępowaniu administracyjnym, nie należy do żadnej z tych kategorii osób. Poza wskazaniem, że B. K. reprezentował skarżących w postępowaniu administracyjnym, pełnomocnictwo to w żaden sposób nie precyzuje jaki związek ma on z przedmiotową sprawą, ani czy pomiędzy nim, a skarżącymi występuje stosunek pokrewieństwa lub przysposobienia, a tylko wówczas pełnomocnik może skutecznie reprezentować skarżących. Z tych samych powodów należało potraktować, jako prawnie indyferentne z punktu widzenia art. 35 p.p.s.a., sprawowanie przez niego zarządu nieruchomościami skarżących. Skoro tak, to B. K. nie może występować przed Sądem pierwszej instancji jako pełnomocnik skarżących, dlatego też koniecznym jest wezwanie skarżących do podpisania skargi.