II SA/Wr 145/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku A sp. z o.o. we W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A sp. z o.o. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia drzew postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (dalej: organ) z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 79.596 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia drzew A sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: skarżąca) wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wniosek ten skierowany został do organu. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 6 IV 2020 r. skarżąca wniosła do tutejszego Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca powołała się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podkreśliła, że od niespełna 3 lat realizuje inwestycję budowlaną w zakresie przebudowy i rozbudowy wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku poszpitalnego na dom opieki dla osób starszych oraz zagospodarowania terenu obejmującego budowę dojść, dojazdów, drogi pożarowej, miejsc postojowych i zewnętrznych instalacji wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, elektroenergetycznej, chłodniczej, drenażu. Skarżąca podkreśliła, że proces przygotowania przedsięwzięcia trwał 4-5 lat, co wynikało z faktu finansowania inwestycji wyłącznie ze środków własnych, pożyczek oraz emisji obligacji, zaś spółka nie zakładała konieczności uiszczenia ewentualnej administracyjnej kary pieniężnej. Skarżąca podniosła, że konieczność uiszczenia kary w kwocie 79.596 zł spowoduje podjęcie decyzji o czasowym wstrzymaniu części robót budowlano-montażowych, gdyż nie będzie w stanie rozliczać części bieżących robót do wysokości tej kwoty. Roboty będą musiał zatem zostać wstrzymane do czasu uzyskania finansowania zewnętrznego, co zaś wiąże się z ponoszeniem dodatkowych opłat lub prowizji. Dodatkowo skarżąca zmuszona będzie ponosić koszty związane z koniecznością wstrzymania części robót na poziomie ok. 20.000 zł miesięcznie, na które składają się koszty ochrony mienia (placu budowy), wynagrodzenia pracowników oraz podatków i opłat lokalnych, które muszą być opłacane bez względu na wstrzymanie inwestycji. Jak podkreśliła skarżąca spółka, nie dysponuje ona wystarczającą ilością środków pieniężnych pozwalających na bezkolizyjne uiszczenie nałożonej kary administracyjnej oraz dalsze prowadzenie zadania inwestycyjnego. Na potwierdzenie sytuacji materialnej spółki przedłożono do wniosku dokumentację finansową w tym faktury VAT, wyciąg z rachunku bankowego skarżącej z dnia 6 II 2020 r. oraz sprawozdanie finansowe z dnia 20 III 2020 r., z których wynika m. in., że w 2019 r. spółka poniosła stratę w kwocie 218.917,06 zł, którą zamierza pokryć z wypracowanych zysków z lat przyszłych. Z treści wniosku wynika nadto, że skarżąca nie posiada żadnego innego majątku. Widniejące w bilansie aktywa przeznaczone zostały na uregulowanie bieżących zobowiązań spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpatrując wniosek strony w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd związany jest zamkniętym katalogiem dwóch przesłanek pozytywnych, którymi są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Omawiany przepis nie nakłada przy tym na stronę obowiązku udowodnienia wyżej wskazanych przesłanek. Wnioskodawca musi jednakże uprawdopodobnić ich zaistnienie. Celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania skargi, w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom. W realiach niniejszej sprawy przyjąć należy, że skarżąca uprawdopodobniła, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co uzasadnia zastosowanie wobec niej ochrony tymczasowej. Sytuacja ekonomiczna skarżącej z uwzględnieniem specyfiki obszaru działalności daje podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Skarżąca przedłożyła dokumentację finansową pozwalającą na ocenę jej kondycji finansowej w kontekście obowiązku uiszczenia kary administracyjnej w kwocie 79.596 zł. Biorąc pod uwagę specyfikę branży budowlanej, w tym zwykle towarzyszącą zadaniom inwestycyjnym konieczność finansowania zewnętrznego, każde wydłużenie realizacji inwestycji generuje dodatkowe koszty. Jak wykazała skarżąca, obecny stan środków pozostających w jej dyspozycji nie pozwala na uiszczenie nałożonej zaskarżoną decyzją kary. Powyższe wynika zarówno z wyciągu z rachunku bankowego na dzień 6 II 2020 r., jak z bilansu oraz z przedłożonych faktur. Z bilansu sporządzonego na dzień 31 XII 2019 r. wynika, że skarżąca posiadała w kasie oraz na rachunkach kwotę 581.671,66 zł, zaś z przedłożonych faktur wynika, że w I. kwartale roku 2002 r. poniosła wydatki na rzecz podwykonawców w kwocie 696.117,37 zł. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu uiszczenie przez skarżącą nałożonej kary administracyjnej może wywołać szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy ewentualny zwrot spełnionego świadczenia. W świetle powyższego, w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając to na uwadze Sąd postanowił jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.