II SA/Wr 145/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w Wydziale II sprawy ze skargi O. M. na niewykonanie przez Wojewodę Dolnośląskiego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lipca 2022 r. o sygn. akt II SAB/Wr 622/22 I. wymierza Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości 200 (dwieście) złotych; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę dalej idącą; IV. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skargą z 10 II 2023 r. O. M. (dalej "skarżąca") zarzuciła Wojewodzie Dolnośląskiemu niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 VII 2022 r. (sygn. akt II SAB/Wr 622/22) uwzględniającego skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania i wniosła o: wymierzenie grzywny; przyznanie sumy pieniężnej w wysokości 15 000 zł; skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz zwrot kosztów postępowania. Skarżąca podniosła, że sprawa nie została rozstrzygnięta przez organ w wyznaczonym w wyroku 30-dniowym termie. Organ nie zareagował również na wezwanie do wykonania wyroku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, że postępowanie w sprawie zostało zakończone wydaniem w dniu 20 III 2023 r. decyzji, zgodnej z żądaniem skarżącej. Organ, pouczony o treści art. 119 pkt 2 ppsa, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt administracyjnych, w dniu 27 X 2022 r. wpłynął do organu odpis prawomocnego wyroku tutejszego Sądu z dnia 12 VII 2022 r. (sygn. akt II SAB/Wr 622/22) wraz z aktami administracyjnymi. Mocą powołanego wyroku Sąd uwzględnił skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania o wydanie skarżącej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zobowiązując organ m.in. do załatwienia sprawy w terminie 30. dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej jako "ppsa", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W okolicznościach kontrolowanej sprawy jest oczywiste, że organ nie dochował wyznaczonego prawomocnym wyrokiem terminu załatwienia sprawy administracyjnej. Wyrok wraz z aktami sprawy doręczono organowi w dniu 27 X 2022 r., zatem 30-dniowy termin załatwienia sprawy upływał z dniem 26 XI 2022 r. Jak wynika z akt administracyjnych, organ w tym terminie nie przeprowadził żadnej czynności zmierzającej do załatwienia sprawy. Okres zwłoki na moment wniesienia skargi wynosił ponad 2 miesiące. Z akt administracyjnych wynika, że organ dopiero decyzją z dnia 20 III 2023 r. (znak SOC-PCIII.6153.1.31.2021.PSk) udzielił skarżącej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej. Wobec powyższego uznać należało, że konieczne jest wymierzenie organowi grzywny. Zgodnie z art. 154 § 6 ppsa, grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy należało orzec grzywnę w wysokości 200 zł. Taka kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 ppsa i jest adekwatna do zakresu przekroczenia terminu wyznaczonego przez Sąd. Jak wynika z art. 154 § 2 ppsa, sąd, w przypadku uwzględnienia skargi w przedmiocie niewykonania wyroku, może orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, uwzględniając okres, o jaki przekroczony został termin rozpoznania sprawy przez organ, w sprawie nie można było uznać, że zwłoka w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wziął przy tym pod uwagę znane z urzędu okoliczności o znacznej ilości spraw dotyczących udzielania cudzoziemcom pozwoleń pobytowych (w 2019 r. wpłynęło do organu 26 854 takich podań, w 2020 r. - 30 226, w 2021 r. - 45 328, zaś w 2022 r. – 62 686). W takich warunkach zwłoka rzędu 2. miesięcy nie stanowi kwalifikowanego rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 154 § 7 ppsa, uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W okolicznościach sprawy wobec braku kwalifikowanego charakteru zwłoki nie było podstaw do przyznania skarżącej sumy pieniężnej. Skarga w tej części podlegała więc oddaleniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa, uwzględniając poniesione przez stronę skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 680 zł, na które składają się: wpis od skargi (200 zł) i wynagrodzenie należne profesjonalnemu pełnomocnikowi (480 zł). Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ppsa.