II SA/Wr 146/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi W. P. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...].05.2000 r. PINB na podstawie art. 66 p.b. nakazał [...] jako zarządcy wykonać zalecenia ujęte w III cz. "orzeczenie techniczne" pkt 2 "wnioski i zalecenia" od pkt 2.1 do 2.7, zachowując procedurę prawną zgodnie z art. 28 p.b. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji, wydana została na skutek interwencji ówczesnego najemcy lokalu mieszkalnego, obecnie skarżącego. Według notatki urzędowej, dobrowolne wykonanie nakazu przez zarządcę stało się niemożliwe z uwagi na sprzeciw skarżącego. W 2014 r. na skutek kolejnej interwencji skarżącego, organ – wierzyciel wdrożył egzekucję decyzji. Upomnienie (art. 15 p.e.a.) skierował do [...] Spółka z o.o., obecnego zarządcy budynku. Spółka w odpowiedzi nadesłała dokumenty z których wynika, że adresat decyzji uległ likwidacji bez wyłonienia następcy, zaś jego zobowiązania przejęła gmina. Obecnie w budynku powstała wspólnota mieszkaniowa z udziałem gminy. W szczególności z uchwały Rady Miejskiej o zlikwidowaniu zakładu budżetowego [...] z 2005 r. nie wynika, aby Spółka była następcą prawnym tego zakładu, chociaż przejęła jego mienie jako aport gminy. W konsekwencji organ (art. 32 p.p.s.a.) uchylił postanowienie pierwszej instancji o nałożeniu grzywny na Spółkę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, zalecając wyjaśnienie kto jest adresatem nakazu po zlikwidowaniu dotychczasowego zarządcy. W toku dalszego postępowania ustalono w pierwszej instancji, że nieruchomość stanowi współwłasność dwóch osób fizycznych, w tym skarżącego oraz gminy. Już w dniu [...].07.2017 r. PINB na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. zawiadomił tych współwłaścicieli jako strony o zakończeniu postępowania w sprawie stanu technicznego budynku. Z akt administracyjnych nie wynika, aby organ ten wszczął postępowanie w takiej sprawie. W dniu [...].08.2017 r. organ ten skierował do skarżącego upomnienie (art. 15 p.e.a.), zawierające wezwanie do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...].05.2000 r. (osobno upomniano gminę i trzeciego współwłaściciela). W odpowiedzi skarżących oświadczył, że upomnieć należało zarządcę. W dniu [...].08.2017 r. organ – wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy przeciwko skarżącemu, zawierający pouczenie o uprawnieniu do wniesienia zarzutów. Natomiast postanowieniem z dnia [...].09.2017 r. organ ten na podstawie art. 119 § 1 i art. 121 § 1 p.e.a. nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 500 zł, grożąc nakładaniem dalszych grzywien w przypadku niewykonania obowiązku do dnia [...].05.2018 r. Skarżącego pouczono o możności złożenia zażalenia na postanowienie i zarzutów przeciwko egzekucji, przytaczając treść art. 33 § 1 p.e.a. Odrębne postępowania egzekucyjne wszczęto wobec pozostałych współwłaścicieli. Skarżący złożył pismo nazwane przez niego zażaleniem na grzywnę. W zażaleniu wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zażalenia kwestionował nadal uznanie go za zobowiązanego. Dołączył odpis aktu notarialnego z 2011 r. sprzedaży na jego rzecz lokalu mieszkalnego oraz umowy o sprawowanie zarządu nieruchomością wspólną zawartej przez niego z w/w Spółką. Zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał powyższe postanowienie w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 121 § 2 p.e.a. grzywna nie może przekraczać 10.000 zł. Grzywna w kwocie 500 zł nie przekracza więc dozwolonej granicy wymiaru oraz mogła zostać uznana za wystarczającą formę nacisku na zobowiązanego według zasad racjonalnego działania (art. 7 § 2 p.e.a.) i niezbędności (art. 7 § 3 p.e.a.). Według organu obowiązek orzeczony decyzją przeszedł na skarżącego jako następcę prawnego. Obowiązki z art. 66 p.b. obciążają właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Według niekwestionowanych ustaleń obowiązek nie został do tej pory zrealizowany. W skardze do sądu administracyjnego skarżący nadal kwestionował uznanie go za osobę zobowiązaną do wykonania decyzji. W szczególności nie był i nie jest zarządcą budynku. Przejście obowiązku na skarżącego nie zostało urzędowo stwierdzone jak tego wymaga art. 28a p.e.a. Skarżący ponadto powołał art. 59 p.e.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podmiot, przeciwko któremu wdrożono bezzasadną (jego zdaniem) egzekucję, może wnieść zarzuty (art. 33 § 1 p.e.a.) lub domagać się umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 p.e.a.). Natomiast zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny służy zobowiązanemu do kwestionowania prawidłowości trybu nałożenia grzywny lub jej wysokości. W postępowaniu tym nie mogą być rozważane jakiekolwiek inne okoliczności (patrz wyroki II OSK 117/14, 1483/08 lub 109/17). W nin. sprawie organ egzekucyjny niewątpliwie nie dopuścił się uchybień procesowych realizując tryb nakładania grzywny oraz określając wysokość grzywny. W realiach tej sprawy nie było istotne naruszenie art. 122 § 4 p.e.a., polegające na pouczaniu skarżącego, że grzywna będzie ponowiona. Z treści zażalenia i skargi wynika, że intencją skarżącego nie było kwestionowanie postanowienia, lecz samej egzekucji co do zasady. Wybrane przez skarżącego środki prawne były więc oczywiście bezzasadne, skoro zarówno organy, jak i sąd administracyjny orzekając w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) nie mogły rozstrzygać o zasadności wszczęcia egzekucji. Należy jedynie zwrócić uwagę organom, że o ile pismo skarżącego nie pozostawiało wątpliwości, że jest to zażalenie na grzywnę, to w jego treści zawarte zostały argumenty wymagające rozważenia, czy nie stanowią one zarzutów lub wniosku o umorzenie postępowania. W tym zakresie pismo to wymaga odrębnego rozpatrzenia. W szczególności skarżący w sposób wyraźny domagał się umorzenia postępowania. Wywód prawny organu zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zawiera szablonową argumentację, która w części nie dotyczącej problematyki istotnej w postępowaniu zażaleniowym odbiega od realiów nin. sprawy. Pogląd, że właściciel budynku staje się następcą prawnym zarządcy będącego adresatem decyzji, wymaga dopiero próby uzasadnienia, którym nie jest argumentacja czerpana z sytuacji przejścia prawa własności z adresata decyzji na kolejnego właściciela jako następcy (art. 30 § 4 k.p.a.). Rozważanie, czy skarżący stał się następcą, a może następcą dotychczasowego zarządcy jest nowy zarządca, albo konieczne jest wydanie nowej decyzji (tym bardziej że z dotychczasowej nie wynika jaka jest treść obowiązku) pozostaje jednak, jak wskazano, poza granicami sprawy. Z tych względów oraz zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.