II SA/Wr 1461/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: WSA Mieczysław Górkiewicz NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant: apl. prok. Krzysztof Lonc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2005 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Ochrony Środowiska A we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Pismem z dnia [...] r. skarżące Stowarzyszenie Ochrony Środowiska A we W., powołując się na art. 157 § 1 kpa oraz art. 31 w związku z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.), wniosło o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r. ustalającej na rzecz Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. we W. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie instalacji do osuszania osadów ściekowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianą do realizacji we W. przy ul. J. (część działki nr [...], AM-7, obręb P. O.). We wniosku strona skarżąca podniosła, iż decyzja ta jest niezgodna i sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego W. dla obszaru w rejonie ul. J. obręb P. O., przyjętego przez Radę Miejską W. uchwałą nr [...] z dnia [...] r. Zgodnie z zapisem tej uchwały w Dziale II Rozdział I – Przeznaczenie terenów i zasad kształtowania zabudowy oraz urządzenia terenu – w § 23 teren oznaczony na planie symbolem "OŚ" w przeznaczeniu podstawowym przewiduje oczyszczanie ścieków w istniejących i realizowanych obiektach W. Oczyszczalni Ścieków. Innego przeznaczenia jak np. uzupełniającego lub tymczasowego nie założono dla tego terenu. Jak wskazuje strona na przedmiotowym terenie oznaczonym symbolem "OŚ" zakończono wszystkie etapy budowy W. Oczyszczalni Ścieków, a dla składowania osadów ściekowych wytwarzanych przez tę oczyszczalnię przeznaczono teren oznaczony na planie symbolem "SO2". Błędnie zatem – zdaniem skarżącego Stowarzyszenia – pojmuje i interpretuje zapis tego planu zarówno organ opiniodawczy (Wojewoda D.), jak i organ wydający przedmiotową decyzję, iż na tym terenie można budować instalację suszenia osadów ściekowych dla tej oczyszczalni. Może to bowiem w niedalekiej przyszłości doprowadzić do budowy spalarni osadów ściekowych na tym terenie. W świetle powyższych dowodów, zdaniem wnioskodawcy, decyzja Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r. jest nieważna i została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W dniu [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wydało na podstawie art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 kpa decyzję Nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, iż nie istnieje w rozpatrywanej sprawie żadna z podstaw wymienionych w art. 156 § 1 kpa. W szczególności nie można przyjąć sprzeczności (a nie rażącego naruszenia prawa, jak sformułowało zarzut Stowarzyszenie Ochrony Środowiska A we W.) decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r. z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego W. dla obszaru w rejonie ul. J. obrębu P. O. z 2000 r., co mogłoby stanowić ewentualną przyczynę stwierdzenia nieważności spornego orzeczenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 kpa w związku z art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). W ocenie Kolegium przyczynę wystąpienia skarżącego Stowarzyszenia z rozpatrywanym wnioskiem stanowiła błędna interpretacja zapisów planu i niewłaściwie zrozumiana istota zamierzenia planowanego przez inwestora. Organ wskazał, że inwestycja projektowana jest na terenie oznaczonym w planie symbolem "OŚ", który obejmuje na rysunku planu jednostkę urbanistyczną zajmowaną przez ogólnomiejską oczyszczalnię ścieków. Podstawowym przeznaczeniem całego tego terenu jest oczyszczanie ścieków w istniejących i realizowanych obiektach W. Oczyszczalni Ścieków. Z takiego zapisu nie można wywodzić wniosku o niedopuszczalności realizowania na tym obszarze nowych inwestycji. Ponadto wskazano, iż na rysunku obszaru oznaczonym symbolem "OŚ" planista bardzo szczegółowo naniósł wszystkie przewidywane obiekty oczyszczalni, które zajmują niemal całą powierzchnię rysunku tego obszaru. Natomiast dołączony przez inwestora inny rysunek stanowiący kopię tego samego terenu, z zaznaczonymi na nim wszystkimi, identycznymi obiektami, przekonuje, że do końca ubiegłego roku kalendarzowego nie zrealizowano jeszcze około połowy planowanych obiektów. Nadal istnieje zatem potrzeba dalszego inwestowania na spornym terenie w celu osiągnięcia założonej wcześniej przepustowości oczyszczalni, wynikającej z docelowego układu sieci kanalizacji sanitarnej W . Z cytowanych postanowień wcale nie wynika ani ograniczenie, ani tym bardziej zakaz dalszego inwestowania. Ponadto, w ocenie organu, Stowarzyszenie niewłaściwie ujmuje istotę zamierzenia inwestycyjnego, bowiem budowy budynku mieszczącego instalację do suszenia osadów ściekowych nie można utożsamiać ze składowiskiem osadów z W. Oczyszczalni Ścieków, odpadów oraz kompostowaniem osadów. Suszenie osadów ściekowych ma stanowić jeden z ostatnich etapów procesu oczyszczania ścieków i jako taki może być prowadzony w ramach obiektów (oraz instalacji) znajdujących się na terenie zajmowanym przez sam zakład wykonujący ten proces. Natomiast na składowanie (i kompostownie) finalnego produktu procesu oczyszczania (w tym także wysuszonych już osadów) przeznaczony został m.in. teren oznaczony w planie symbolem "OS 2". Ograniczona powierzchnia i założona w planie wysokość składowiska odpadów i osadów (15 m) wymusza wdrożenie technologii zmniejszania ich objętości, a temu celowi ma także służyć planowana budowa instalacji, o której mowa w kwestionowanym rozstrzygnięciu. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyło Stowarzyszenie Ochrony Środowiska A we W. zarzucając, iż organ nie mając merytorycznych podstaw ani wiedzy na temat technologii utylizacji osadów ściekowych przekazał kopię wniosku do MPWiK sp. z o.o. we W. - jako inwestora i zarazem strony oczekującej i zainteresowanej pozytywnym rozpatrzeniem sprawy. Organ mógł zwrócić się po opinię w tej sprawie do specjalisty w tej dziedzinie – Przewodniczącego Głównej Sekcji Gospodarki Odpadami Polskiego Związku Inżynierów Techniki Sanitarnej - oraz do Centrum Prawa Ekologicznego we W. w zakresie opinii formalno-prawnej. Ponadto podniesiono we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż decyzja Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r. jest sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego W. dla obszaru w rejonie ul. J. obręb P. O . Zarzucono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. błędnie interpretuje zapis tego planu określony w § 23, zgodnie z którym teren oznaczony na planie symbolem "OŚ" w przeznaczeniu podstawowym przewiduje oczyszczanie ścieków w istniejących i realizowanych obiektach W. Oczyszczalni Ścieków. Jak podkreśliła strona chodzi tutaj o oczyszczanie ścieków w zrealizowanych już obiektach tej oczyszczalni, a nie o utylizację osadów ściekowych. Gdyby intencją planisty było połączenie tych dwóch funkcji w jedno, to zbędnym stałoby się ustanowienie w tym planie jednostki urbanistycznej pod symbolem "SO 2", którego podstawowym przeznaczeniem jest składowanie osadów z W. Oczyszczalni Ścieków, odpadów oraz kompostowanie osadów. W ocenie strony skarżącej inwestycja, to jest suszarnia osadów ściekowych, nie jest związana z oczyszczaniem ścieków i nie może być budowana na terenie oznaczonym symbolem "OŚ". Organ jest zatem w błędzie twierdząc, iż suszenie osadów ściekowych stanowi jeden z ostatnich etapów procesu oczyszczania ścieków i jako taki może być prowadzony w ramach obiektów na tym terenie. Końcowym produktem każdej oczyszczalni, jak podkreśliła strona, jest osad, a następnym etapem jest problem jego bezpiecznej dla środowiska utylizacji. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ ponownie wskazał, iż nie dopatrzył się istnienia w rozpatrywanej sprawie żadnej z podstaw wymienionych w art. 156 § 1 kpa. W szczególności, zdaniem Kolegium, nie można przyjąć sprzeczności decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r. z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego W. dla obszaru w rejonie ul. J. obrębu P. O. z [...] r. W ocenie organu, projektowana inwestycja polegająca na budowie instalacji do suszenia osadów ściekowych nie pozostaje w sprzeczności z przeznaczeniem terenu oznaczonym symbolem "OŚ", który obejmuje na rysunku planu jednostkę urbanistyczną zajmowaną przez ogólnomiejską oczyszczalnię ścieków. Podstawowym przeznaczeniem całego tego terenu jest oczyszczanie ścieków w istniejących i realizowanych obiektach W. Oczyszczalni Ścieków. Organ zgodził się ze stwierdzeniem wnioskodawcy, że ostatecznym produktem oczyszczalni ścieków jest osad, ale suszarnia ma na celu jedynie zmniejszenie jego objętości, co nie może być tożsame z jego utylizacją. Zmniejszenie objętości osadów nie zmienia charakteru owego "produktu", będącego wynikiem oczyszczania ścieków. Dlatego – w opinii Kolegium – słusznym jest przyjęcie tezy, że suszenie osadów ściekowych ma stanowić jeden z ostatnich etapów procesu oczyszczania ścieków i jako takie może być prowadzone w ramach obiektów (oraz instalacji) znajdujących się na terenie zajmowanym przez przedsiębiorcę realizującego proces oczyszczania ścieków. Natomiast na składowanie (i kompostownie) finalnego produktu procesu oczyszczania (w tym także wysuszonych już osadów) przeznaczony został m.in. teren oznaczony w planie symbolem "OS 2". Organ stwierdził, że aby dojść do takich konstatacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. nie musiało wykazywać się wiedzą specjalistyczną i było władne we własnym zakresie ocenić, czy projektowana inwestycja jest zgodna z powołanymi zapisami planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ we Wrocławiu wniosło Stowarzyszenie Ochrony Środowiska A we W. domagając się uchylenia zarówno decyzji I, jak i II instancji, ewentualnie o stwierdzenie ich nieważności. W skardze podniesiono, iż we wniosku z dnia [...] r. strona postawiła zarzut, że wydana decyzja jest sprzeczna z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ul. J., a nie, jak błędnie stwierdził organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji, iż instalacja osuszania osadów ściekowych winna być zlokalizowana na terenie oznaczonym na planie symbolem "SO 2". Ponadto organ ciągle opiera się na informacji, jaką uzyskał od Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. we W., które jest zainteresowane uzyskaniem pozytywnej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. pominęło również istotny zapis planu zagospodarowania przestrzennego terenu. Zgodnie bowiem z § 23 uchwały Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zatwierdzenia tego planu teren oznaczony na planie symbolem "OŚ" w przeznaczeniu podstawowym przewiduje oczyszczanie ścieków w istniejących i realizowanych obiektach W. Oczyszczalni Ścieków. Innego przeznaczenia, jak np. uzupełniającego lub tymczasowego, nie założono dla tego terenu. Budowa W. Oczyszczalni Ścieków została zakończona. Dla składowania osadów ściekowych wytwarzanych przez tę oczyszczalnię przeznaczono pola kompostowania osadów na terenie oznaczonym na planie symbolem "SO 2", w przypadku natomiast braku odbiorcy tych osadów należy je spalić, a więc następnym etapem byłaby konieczność budowy spalarni tych osadów. Z takim rozwiązaniem strona skarżąca się nie zgodziła podnosząc, iż jest to tylko faktyczna konsekwencja dalszego rozwoju W. Oczyszczalni Ścieków, która nie może uporać się z wytwarzanymi osadami ściekowymi. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia rażące naruszenie prawa powoduje, że może dojść do powstawania szeregu nowych, zbędnych niedogodności i zagrożeń dla mieszkańców W., tj. lokalizacja pól kompostowania osadów przy wałach przeciwpowodziowych rzeki Odry (teren "SO 2") oraz nowego składowiska odpadów i zakładu utylizacji wyznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego terenu przy ul. J . Jak twierdzi strona skarżąca, inwestycje te są zbędne i zagrażają dalszemu rozwojowi oraz uniemożliwiają realizację zadań przyjaznych środowisku i mieszkańcom W . W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Tak więc obecnie właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Podkreślić przede wszystkim trzeba, iż zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane w trybie art. 156 § 1 kpa, a nie w trybie zwyczajnym. Organ administracyjny, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. W związku z tym w swej decyzji rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy (por. wyrok NSA z 14 sierpnia 1987 r. sygn. akt IV SA 393/87, ONSA 1990, Nr 1, poz. 1 oraz wyrok SN z 7 marca 1996 r. sygn. akt III ARN 70/95, OSN 1996, Nr 18, poz. 258). Dodać trzeba, że tak wyznaczony zakres rozstrzygania w sprawie będzie wpływał na zakres działania organu odwoławczego, który też tylko w takim zakresie powinien sprawować kontrolę w toku instancji (wyrok NSA z 23 listopada 1992 r. sygn. akt IV SA 721/92, ONSA 1993, Nr 3, poz. 72). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest więc samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczającym się do ustalenia, czy decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Istotą tego postępowania jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w tym postępowaniu nie można rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Rozstrzygnięcie kończące to postępowanie następuje w drodze decyzji (art. 158 § 1 kpa) podejmowanej przez organ administracji publicznej (art. 156 § 1 kpa) (postanowienie SN z dnia 28 maja 2002 r. sygn. akt II UKN 356/01 - Prok.i Pr. 2003/4/45; wyrok NSA z dnia 6 września 1999 r. sygn. akt IV SA 787/98 – LEX nr 47874). Działanie w trybie nadzoru na podstawie art. 156 kpa wymaga innego podejścia do sprawy niż w I instancji lub przed organem odwoławczym, czy też w innych trybach nadzwyczajnych. Organ administracyjny staje wobec kwestii czysto prawnych, które powinny być rozstrzygnięte wedle zasad stosowania kasacji. Przesłanki pozytywne stwierdzenia nieważności z racji ich wyczerpującego wyliczenia w art. 156 kpa nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, a powinny być interpretowane dosłownie lub nawet ścieśniająco (por.np. wyrok SN z dnia 11 maja 2000 r. sygn. akt III RN 62/00 – OSNP 2001/4/100; wyroki NSA z dnia 22 września 1999 r. sygn. akt IV SA 1380/97 – LEX nr 47894, z dnia 29 czerwca 1999 r. sygn. akt IV SA 1066/97 – LEX nr 48675 i z dnia 10 listopada 1998 r. sygn. akt IV SA 912/97 – LEX nr 45693). Wyczerpujące wyliczenie podstaw nieważności, jak również umocowanie organu do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadku istnienia wskazanych w przepisie wad decyzji, nadaje postępowaniu przed organem administracyjnym charakter kasacyjny. Z tego też względu organ ten nie może podejmować czynności postępowania zmierzających do załatwienia sprawy co do jej istoty. (por. J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2 wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 1998, s. 793-797). Stosownie do art. 156 § 1 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W rozpatrywanej sprawie poza sporem jest, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] nie narusza unormowań zawartych w pkt 1 oraz 3-6 art. 156, a także, iż nie została ona wydana bez podstawy prawnej. W opinii strony skarżącej decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem jest ona "niezgodna i sprzeczna" z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] narusza zatem przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Nie można zatem jako rażąco naruszającego prawo traktować rozstrzygnięcia, wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli później zostanie ono uznane za nieprawidłowe (wyrok NSA z dnia 9 marca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 1582/98 - LEX nr 42914). Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek nie budzących wątpliwości. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa (wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2002 r. sygn. akt I SA 1506/00 - LEX nr 81968). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi zatem w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2001 r. sygn. akt II SA 1726/00 - LEX nr 51233). O rażącym (a nie jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2001 r. sygn. akt III SA 1935/99 LEX nr 47008). Rażące naruszenie prawa zachodzi, gdy mamy do czynienia z oczywistą sprzecznością pomiędzy normą prawną a treścią rozstrzygnięcia zawartego w decyzji administracyjnej. Treść decyzji pozostawać musi w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Przekroczenie prawa musi mieć charakter jasny i niedwuznaczny. Z powyższego wynika, że na drodze stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia przepisów prawa nie można eliminować z obrotu decyzji, w których popełniono błędy w wykładni prawa (wyrok NSA z dnia 10 września 1999 r. sygn. akt III SA 7586/98 - LEX nr 43401). Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał przy tym, że w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, decyzja jest oceniana według przepisów prawa materialnego obowiązującego w dacie wydania decyzji będącej przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie jej nieważności (wyrok NSA z dnia 27 lutego 2001 r. sygn. akt II SA 590/00 - LEX nr 53453). W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą wyżej wymienione okoliczności. Ewentualna sprzeczność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu nie stanowi zatem rażącego naruszenia prawa, którym jest mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Jeżeli jednak rzeczywiście zachodziłaby, to – jak trafnie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. – mogłaby stanowić przyczynę stwierdzenia nieważności spornego orzeczenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 kpa w związku z art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). W myśl art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma to, czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, obowiązujący w czasie wydawania decyzji lokalizacyjnej, na terenie oznaczonym symbolem "OŚ" dopuszczał budowę instalacji do osuszania osadów ściekowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Zgodnie z przedmiotowym planem symbol "OŚ" obejmuje ogólnomiejską oczyszczalnię ścieków. Przeznaczeniem podstawowym tego terenu jest oczyszczanie ścieków w istniejących i realizowanych obiektach W. Oczyszczalni Ścieków. Natomiast symbol "SO2" obejmuje składowisko osadów, odpadów i pola kompostowania osadów, a przeznaczeniem podstawowym tego terenu jest składowanie osadów z W. Oczyszczalni Ścieków, odpadów oraz kompostowanie osadów. Powołując się na powyższe zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo dokonało ich analizy i trafnie na tej podstawie wywiodło, że nie można przyjąć sprzeczności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] z ustaleniami obowiązującego wówczas planu zagospodarowania przestrzennego W. dla obszaru w rejonie ul. J. obrębu P. O. z 2000 r. Nie ma więc podstaw do stwierdzenia nieważności spornego orzeczenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 kpa w związku z art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym . Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić trzeba, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. słusznie uznało, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żadna z podstaw wymienionych w art. 156 § 1 kpa, a w szczególności nie zachodzą okoliczności z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.