II SA/Wr 1486/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Asesor WSA Alicja Palus, Sędzia NSA Julia Szczygielska, Protokolant Agnieszka Karcz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2005r. sprawy ze skargi K. E. L. i L. L. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia A Sp. z o.o. we W. pozwolenia na użytkowanie centrum hotelowo-biurowo-handlowego W. C. oddala skargę Decyzją nr [...]z dnia [...]r. Prezydent W. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 82 ust. 2 w związku z art. 55 ust. 1 pkt 1, art. 56, art. 57 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) udzielił inwestorowi A Sp. z o.o. we W. pozwolenia na użytkowanie centrum hotelowo-biurowo-handlowego z parkingiem podziemnym W. C. wraz z zagospodarowaniem terenu wnętrza blokowego oraz elementami infrastruktury technicznej przy ul. R. [...], ul. Ś . M. [...]-[...], ul. K. [...], we W . W uzasadnieniu organ podał, że obiekt został wybudowany na podstawie decyzji z dnia [...]r. o pozwoleniu na budowę przeniesionej decyzją z dnia [...]r. na inwestora. Inwestor dołączył do wniosku pisma Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej, Państwowej Inspekcji Pracy, Powiatowego Inspektora Sanitarnego o niezgłoszeniu sprzeciwu do użytkowania obiektu, oświadczenie o braku uwag organu ochrony środowiska, co potwierdza protokół z kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska nie stwierdzający nieprawidłowości. Dołączył ponadto dokumentację powykonawczą. Na miejscu budowy stwierdzono protokolarnie zgodność wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwolenia na budowę. Kierownik budowy w oświadczeniu potwierdził dokonanie zmian uwidocznionych w dokumentacji powykonawczej. Stwierdzono uporządkowanie terenu budowy i przyległego terenu stanowiącego pasy uliczne. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucili nieważność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem decyzje te nie zostały im doręczone. Wskazali, że inwestor nie usunął szkód związanych z budową, a powstałych w budynku przy ul. K. [...], zaś obiekt nadal stwarza zagrożenie dla tego budynku. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu stwierdził, że skarżący przedstawili zarzuty mogące stanowić przesłankę wznowienia postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji. Inwestor spełnił wszelkie wymogi określone przepisami art. 57 w zw. z art. 56 ustawy - Prawo budowlane, jak też stwierdzono spełnienie pozostałych wymogów zgodnie z art. 59 tej ustawy. Nie zachodziły okoliczności stanowiące zgodnie z art. 59 ust. 5 tej ustawy podstawę do odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie. Przedmiotem badania był obiekt oddawany do użytkowania. Szkody w budynku sąsiednim mogą być podstawą roszczeń dochodzonych przed sądem powszechnym. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucili naruszenie art. 7, art. 75, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nierozpatrzenie czy możliwa była na terenie staromiejskiej zabudowy W. budowa trzech poziomów podziemnych garaży, a ponadto art. 80 k.p.a. przez pominięcie ekspertyz dot. sąsiedniego budynku przy ul. K. [...], dalej naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1a i c i pkt 5 oraz ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego przez niedostosowanie projektu budowlanego i sposobu jego realizacji do wymagań bezpieczeństwa, art. 59 ust. 1 pkt 1 przez sporządzenie protokołu o zgodności wykonania obiektu z pozwoleniem na budowę, gdy wobec naruszenia art. 5 zapewnienie takie nie mogło być złożone, art. 35 ust. 1 pkt 2 przez niesprawdzenie czy do projektu budowlanego zostało dołączone pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków wymagane na mocy art. 21 i art. 27 ustawy o ochronie dóbr kultury. W uzasadnieniu skargi skarżący omówili przysługującą im ochronę na podstawie art. 144 k.c. Pozwolenie na użytkowanie powinno być uzależnione od wykonania przez inwestora czynności określonych w ustawie o ochronie dóbr kultury (art. 59 ust. 2 prawa budowlanego). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. W uzupełnieniu skargi skarżący zgłosili zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. przez nieuzasadnione przyjęcie zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, która przewidywała wybudowanie garażu dwupoziomowego oraz zgodności inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W toku postępowania Sąd uzupełnił materiał dowodowy o decyzje o pozwoleniu na budowę, na których treść zgodnie powoływały się strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wiadomo, tzw. proces inwestycyjno-budowlany przebiegał (według stanu prawnego z daty wydania zaskarżonej decyzji) w trzech zasadniczych etapach, stanowiących trzy osobne postępowania administracyjne, jednak w pewien sposób powiązane ze sobą. Powiązanie to uwzględniało zarówno samodzielność tych etapów, gdyż pozytywne dla inwestora zakończenie poprzedniego etapu otwierało możliwość wszczęcia kolejnego, w którym jednak nie podlegała już badaniu prawidłowość decyzji wydanej na poprzednim etapie (chociażby z uwagi na zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych), jak też podkreślane w przepisach ustawowych związki prawne między nimi. W szczególności zatem etap początkowy otwierała decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego (art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139), która przesądzała w sposób ostateczny i wiążący w kolejnych etapach wymagania zamierzonej inwestycji budowlanej określone w art. 42 tej ustawy, a w szczególności jej zgodność z planem miejscowym i przepisami szczególnymi (art. 43 i art. 47 tej ustawy). Na kolejnym etapie pozwolenia na budowę zamierzenie inwestora ulegało konkretyzacji z punktu widzenia wymagań prawa budowlanego (ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane Dz. U. z 2000r. Nr 105, poz. 1126), wynikających w szczególności z art. 5, art. 6, art. 7 ust. 1, art. 10, art. 11, art. 20, art. 22, art. 25, art. 32 i art. 34 ustawy - Prawo budowlane, których spełnianie podlegało kontroli właściwego organu zgodnie z art. 35 prawa budowlanego. Wymaga szczególnego podkreślenia, że sprawdzanie okoliczności wymienionych w art. 35 prawa budowlanego występuje na etapie postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę, zatem nie może być ponawiane po zakończeniu tego etapu. W nin. sprawie nałożono na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie (art. 36 ust. 1 pkt 5 i art. 55 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego). Na tym ostatnim etapie omawianego procesu istotne dla organu są okoliczności wynikające z rozdziału 5 cyt. ustawy "Budowa i oddawanie do użytku obiektów budowlanych". Jak trafnie zauważył organ w nin. sprawie, zgodność zrealizowanej budowy z zatwierdzonym projektem budowlanym i innymi warunkami wynikającymi z decyzji o pozwoleniu na budowę, przekonuje o spełnianiu przez oddawany do użytkowania obiekt wymagań wynikających z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustanowionych w art. 35 ustawy Prawo budowlane. Organ nie dokonuje kontroli legalności lub prawidłowości wydanych uprzednio decyzji, a jedynie sprawdza, czy inwestor dopełnił obowiązki wynikające z art. 56 ustawy i czy do zawiadomienia dołączył dokumenty wymienione w art. 57 ustawy. Organ obejmował kontrolą wyłącznie obiekt budowlany oddawany do użytkowania i zgodnie z art. 59 ustawy sprawdzał na miejscu budowy warunki określone w art. 59 ust. 1, dokonując porównania tego obiektu z istotnymi warunkami wynikającymi łącznie z treści decyzji wydanych na poprzednich etapach. Jak wynika z dołączonych do sprawy akt administracyjnych inwestor dopełnił wszystkich wymaganych na tym etapie wymagań i dlatego zgodnie z art. 59 ust. 5 ustawy nie było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Okoliczności te w sposób pełny i trafny przedstawione zostały w zaskarżonej decyzji, zaś poprzedzające je postępowanie wyjaśniające nie wymagało żadnych uzupełnień. Zarzuty podniesione przez skarżących nie dotyczyły okoliczności istotnych na tym ostatnim etapie procesu inwestycyjno-budowlanego. Nie wymagało sprawdzenia, czy obiekt mógł zostać wybudowany, skoro jego budowa została zakończona. Stan budynków sąsiednich był obojętny dla oceny stanu budynku oddawanego do użytkowania. Obiekt oddany do użytkowania nie był obiektem zabytkowym. Prawidłowość pozwolenia na budowę nie mogła być i dlatego nie była badana w tym postępowaniu. Organ nie mógł badać i dlatego nie badał wzajemnej zgodności między decyzjami wydanymi na zakończenie poprzednich etapów. O ile takie pozorne niezgodności zachodziły, to rozstrzygająca była treść decyzji o pozwoleniu na budowę, czyli jak już wspomniano, warunki wynikające łącznie z obu decyzji będących na tym etapie z mocy ustawy zgodne między sobą. Mając powyższe na uwadze oraz zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), orzeczono jak na wstępie.