II SA/Wr 1502/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: WSA Ewa Janowska WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Protokolant: Katarzyna Johan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2004 roku sprawy ze skargi E. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. E. T. w dniu 20 marca 2002 r. złożyła w Urzędzie Miasta [...] wniosek o przyznania jej dodatku mieszkaniowego. W złożonym wniosku wskazała, iż czynsz za zajmowane mieszkanie wynosi 196,95 miesięcznie w tym podatek i PZU odpowiada kwocie 4,83zł. Decyzją Prezydenta [...] z dnia [...], Nr [...], na podstawie art. 7 ust 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych przyznano E. T. dodatek mieszkaniowy na okres sześciu miesięcy to jest od kwietnia 2002 r. do września 2002 r. w kwocie po 157,77zł miesięcznie. Kwota ta przekazywana miała być w całości na konto zarządcy budynku. Odwołanie od powyższej decyzji w dniu 16 kwietnia 2002 r. złożyła E. T. Podnosiła w nim, iż zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca i nie satysfakcjonuje [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", ponieważ czynsz wynosi 230zł. Odwołująca się podniosła także, iż dokonała zakupu mieszkania w 1993 r. za belgijskie pieniądze. Decyzją z dnia [...], Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. na podstawie art. 1 i 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 138 § 1 pkt KPA utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych reguluje ustawa o dodatkach mieszkaniowych. Zdaniem organu E. T. spełniła ustawowe warunki zawarte w art. 16 powołanej ustawy i stąd też należało dokonać analizy obliczenia dodatku mieszkaniowego przeprowadzonego przez organ I instancji. Przeprowadzając kontrolę i ocenę sposobu ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego przyznanego odwołującej się, oraz analizę przepisów stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, iż zaskarżona decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Argumentował nadto, iż ustawodawca nie upoważnił organów administracji do stosowania odstępstw w zakresie odmiennego sposobu ustalania wysokości dodatku mieszkaniowego dla osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej. Z treścią powyższej decyzji nie zgodziła się E. T., która w złożonej skardze wnosiła o jej zmianę. W wywodach skargi dowodziła, iż pomimo legitymowania się europejskimi kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym od 19895 r. jest pozbawiona pracy zarobkowej i stąd też ubiega się o przyznanie jej całkowitego dodatku mieszkaniowego. Skarżąca zaznaczyła także, iż utrzymuje się tylko i wyłącznie dzięki pomocy jej rodziny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga E. T. wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 r. i stąd też w oparciu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271) przedmiotowa sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny, którym jest na mocy § 1 pkt 9 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151KPA). Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji (tak NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. III SA 4731/97 – LEX nr 37180). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialno - prawnym. Przedmiotem oceny jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...], utrzymująca zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...], Nr [...], którą przyznano E. T. prawo do dodatku mieszkaniowego na okres 6 miesięcy w wysokości po 157,77zł miesięcznie, w mocy. Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa. Materialno - prawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 16, art. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U Nr 71, poz. 734) oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817) - § 2. Poza sporem pozostawał fakt, iż E. T. spełniła ustawowe przesłanki zawarte w art. 16 i art. 2 ust. 1 powołanej ustawy, które warunkowały nabycie przez nią prawa do dodatku mieszkaniowego, a to w postaci posiadania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, jak i osiąganego dochodu. Również normatywna powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez skarżącą nie przekraczała 35 m(2) na jedną osobę (art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy) i stąd też objęta była w całości dodatkiem. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie jednoosobowym. Podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego, na co trafnie wskazał organ, w myśl § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia R.M. z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych stanowią dla członków spółdzielni mieszkaniowych oraz właścicieli i najemców lokali w budynkach spółdzielni mieszkaniowych opłaty za energię cieplną, wodę odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz koszty eksploatacji remontów, z wyłączeniem ubezpieczenia, podatku od nieruchomości i opłaty za wieczyste użytkowanie gruntów. Ustalone w ten sposób wydatki przez organ odpowiadały kwocie 225,38zł (230,22zł łączna kwota wydatków na czynsz – 4,84zł to jest kwota ubezpieczenia i podatku). Stosownie do ustępu 2 paragrafu drugiego powołanego rozporządzenia, który stanowi, iż do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki, o których mowa w ust. 1 (a więc w przedmiotowej sprawie na te na które wskazano powyżej), w wysokości 90% naliczonych i ponoszonych wydatków, dokonano wyliczenia wydatków mieszkaniowych na powierzchnię normatywną przy zastosowaniu tego współczynnika. Powyższy zapis oznacza bowiem, iż wydatki na powierzchnię normatywną skorygowane muszą być w stosunku do poniesionych wydatków do kwoty stanowiącej równowartość ich 90%, a więc w zawisłym sporze do kwoty 202,84zł (kwota wydatków mieszkaniowych – 225,38zł x 90%). Obliczona zatem wysokość dodatku zgodnie z art. 6 ust. 1 wynosiłaby 202, 84zł. Skarżąca E. T. nie posiada żadnych źródeł dochodu i stąd też nie zastosowano wobec niej zmniejszenia wysokości dodatku o 15% o którym stanowił art. 6 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Jednocześnie jednak art. 6 ust. 10 ustawy z dnia 10 lipca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych przewiduje, iż dodatek mieszkaniowy nie jest wypłacany w wysokości odpowiadającej pełnej jego ustalonej wysokości, lecz jego wysokość jest limitowana, poprzez ograniczenie go do wysokości 70% wydatków przypadających na normatywna powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli jego powierzchnia jest mniejsza lub równa powierzchni normatywnej, a zatem wbrew stanowisku skarżącej kwota przyznanego jej dodatku mieszkaniowego wynosząca 157,77zł (225,38zł kwota faktycznych wydatków mieszkaniowych x 70%) została ustalona poprawnie przez organ. Z powyższego wyraźnie wynika, iż ustawodawca nie przewidział przyznawania dodatku mieszkaniowego, osobom ubiegającym się o jego wypłatę, którzy spełniają ustawowe kryteria do jego przyznania, w pełnej wysokości to jest rzeczywiście ponoszonych kosztów za lokal mieszkalny. Trudna zatem sytuacja materialna, życiowa czy też zawodowa nie powodują przyznania dodatku mieszkaniowego w wysokości wyższej niż przewidzianej w przepisach, a odpowiadającej całkowitej, pełnej wysokości opłat mieszkaniowych (czynszu). Poczynione zatem przez organ ustalenia w tej mierze są prawidłowe. Skarżąca w istocie nie podważa okoliczności ustalonych przez organ. Podnoszone natomiast przez nią względy natury słusznościowej (sytuacja osobista, materialna, zawodowa i zdrowotna skarżącej) nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do skutecznego kwestionowania decyzji administracyjnej przed sądem administracyjnym, jako, że kontrola sądowo - administracyjna ograniczona jest do legalności decyzji. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu...(Dz.U Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.