II SA/Wr 1528/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Siedlecka, Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2005r. sprawy ze skargi M. i W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia A S.A. w W. pozwolenia na emitowanie pól elektromagnetycznych dla stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. K. [...] w P. Z. oddala skargę Na wniosek operatora sieci komórkowej złożony w dniu [...]r. Starosta K. decyzją z dnia [...]r. udzielił pozwolenia na emitowanie pól elektromagnetycznych dla stacji bazowej zlokalizowanej na wieży kościoła przy ul. K. [...] w P. Z., powołując w decyzji podstawy prawne z art. 180 pkt 5, art. 183 ust. 1, art. 184 ust. 1, art. 188 ust. 1 i 2, art. 234 pkt 2 i art. 378 ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627), § 2 pkt 8 lit. k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. (Dz. U. Nr 93, poz. 589) i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. (Dz. U. Nr 179, poz. 1490). W uzasadnieniu organ podał, że informację o wszczęciu postępowania podał do publicznej wiadomości (art. 185 ust. 1 ustawy) oraz z uwagi na liczne protesty skarżących przeprowadził rozprawę administracyjną. Według organu stacja nie wymagała uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwolenia na budowę. Przeprowadzone w [...]r. pomiary gęstości mocy mikrofalowej wykazały, że w otoczeniu wieży kościoła i w miejscach dostępnych dla ludzi nie występują obszary o wartościach przekraczających 0,1 W/m2, zmierzone wartości odpowiadają poziomowi tła elektromagnetycznego dla środowiska i zgodnie z obowiązującymi przepisami nie stanowią zagrożenia dla ludzi i środowiska. Potwierdziły to również wyniki pomiarów wykonane [...]r. przez Wojewódzką Stację Sanitarno-Epidemiologiczną we W., przedstawione na rozprawie. Decyzja określa szczegółowe parametry zainstalowanych anten i warunki ich eksploatacji oraz zawiera nakaz wykonania pomiarów zgodnie z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 11 sierpnia 1998r. (Dz. U. Nr 107, poz. 676), a ponadto podaje poziomy i obszary emisji o poziomach wyższych niż dopuszczalne, co powinno mieć miejsce na wysokości od 31,4 do 35,2 m i w zasięgu od 12,4 do 16,8 m. Pozwolenie wydano na czas oznaczony do dnia [...]r. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucili niewyjaśnienie okoliczności oddziaływania stacji na ich zdrowie przez brak dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny, naruszenie art. 20 pkt 1, art. 194 pkt 1 i 2, art. 196 pkt 1, art. 365 ustawy i art. 74 Konstytucji w szczególności przez brak zawiadomienia wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o rozpoczęciu eksploatacji stacji oraz stron o oddaniu tej inwestycji do użytku, co nastąpiło bez ich zgody, nieuwzględnienie toczącego się postępowania prokuratorskiego (bez określenia jego rodzaju lub przedmiotu), bezpodstawność wyników pomiarów przeprowadzonych w [...]r. przez nieujęcie w badaniach budynku mieszkalnego i braku pomiarów w mieszkaniach oraz nieprawdziwości podanych danych na temat miejsca przeprowadzenia pomiarów, naruszenie § 20 pkt 1 i 2 oraz § 22 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 1998r. (Dz. U. Nr 107, poz. 676) w toku pomiarów z [...]r., pominięcie braku pozwolenia na użytkowanie stacji, której nie ma w planie miejscowym, pominięcie protestów licznych mieszkańców i danych o pogorszeniu się stanu ich zdrowia, wyrażenie sprzecznego z prawem twierdzenia, że inwestycja nie wymagała pozwolenia na budowę. Odwołujący się wnieśli o przeprowadzenie oględzin dla ustalenia niezgodności opinii ze stanem faktycznym w kwestii usytuowania i wysokości budynków mieszkalnych w pobliżu inwestycji oraz o nakazanie rozbiórki stacji. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu omówił treść art. 180 pkt 5, art. 182 ust. 1, art. 184, art. 185 i art. 186 oraz art. 188, a także art. 234 pkt 2 i art. 378 ust. 1 ustawy, a kolejno przedstawił treść wniosku operatora. Podkreślił, że z brzmienia art. 186 ustawy, który wymienia powody odmowy wydania pozwolenia, wynika związany charakter decyzji. Organ pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń i ocen oraz nie stwierdził okoliczności uzasadniających zgodnie z art. 186 ustawy odmowę pozwolenia. Emisja pola elektromagnetycznego nie przekracza dopuszczalnej wielkości, co wykazały pomiary z [...]r. i [...]r. Nie było więc potrzeby powołania biegłego z zakresu medycyny. Pomiary i ich ocena dokonana przez organ właściwy do nadzoru nad higieną radiacyjną, pokrywają się z zaleceniami lekarskimi w kartach informacyjnych skarżących. Nie była wymagana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwolenie na budowę stacji, co zostało rozstrzygnięte ostateczną decyzją Wojewody D. i wyrokiem NSA z dnia 13 maja 2003r. Instalacje nie przekraczają 3 m wysokości i znajdują się wewnątrz obiektu budowlanego. W skardze do sądu administracyjnego skarżący ponowili zarzuty zawarte w odwołaniu i podkreślili, że organ nie rozważył zastrzeżeń wobec mocy dowodowej pomiarów emisji. Uruchomienie inwestycji wywołało spadek wartości nieruchomości i utrudnienia w prowadzeniu działalności zarobkowej (pokoje gościnne). Wysokość stacji bazowej przekracza 20 metrów. Emisja pól wywołała zmiany zdrowotne w rodzinie skarżących. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. W uzupełnieniu skargi skarżący dołączyli opinię dotyczącą oddziaływania stacji bazowej na środowisko i opinię dot. pomiaru wysokości stacji. Zarzucili, że stacja bazowa należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stacja jest użytkowana bez zezwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, w sposób samowolny i bez zgody stron. Na rozprawie skarżący twierdzili, że stacja ta w świetle przepisów prawa nie istnieje, zaś w tym miejscu znajduje się obiekt sakralny, który nie zmienił przeznaczenia. Dołączyli do akt sprawy odpis wyroku NSA z dnia 13 maja 2003r., przekonującego o konieczności wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stacji. Na rozprawie Sąd dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika stowarzyszenie zwykłe pod nazwą Stowarzyszenie Przeciwko Elektroskażeniom "Prawo do życia" w R . Uczestnik wniósł o uwzględnienie skargi i zarzucił w szczególności, że organem właściwym w sprawie zgodnie z art. 378 ust. 2 ustawy był Wojewoda. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) użytkowanie instalacji oznacza każdy sposób korzystania z nich, w tym również bez wymaganego pozwolenia (art. 3 pkt 3 ustawy). Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu tej ustawy (Dz. U. nr 100, poz. 1085) do dnia 30 czerwca 2003r. pozostawało w mocy rozporządzenie wykonawcze z dnia 14 lipca 1998r. (powołane w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji), przy czym jego odpowiednie stosowanie na tle pojęć użytych w art. 51 ust. 1 ustawy oznaczało, że za przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy uważało się inwestycje szczególnie szkodliwe dla środowiska, zaś określone w art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy – inwestycje mogące pogorszyć stan środowiska, określone w dotychczasowych przepisach, w tym inwestycje obejmujące urządzenia emitujące elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące np. stacje bazowe telefonii komórkowej. Biorąc pod uwagę te unormowania oraz treść wiążącego (art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wyroku NSA Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 13 maja 2003r. (k. 59 akt) należało uznać za bezzasadne podstawowe zarzuty skarżących i uczestnika postępowania dotyczące znaczenia braku legalności stacji bazowej oraz naruszenia właściwości organu. Ocena ta dotyczy również zagadnień nierozstrzygniętych powołanym wyrokiem, jak skutki prawne ewentualnego niezgłoszenia użytkowania stacji, braku pozwolenia organu ochrony zabytków lub pozwolenia na użytkowanie stacji. Zagadnienia te nie wchodziły w zakres przedmiotu nin. sprawy i nie miały żadnego znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. W zakresie ochrony przed polami elektromagnetycznymi, również do dnia 30 czerwca 2003r. (art. 4 ust. 1 ustawy prowadzającej POŚ) zachowało moc rozporządzenie wykonawcze z dnia 11 sierpnia 1998r. (powołane w decyzji), niesprzeczne – co wymaga podkreślenia – z nową ustawą. W rozporządzeniu tym określono w § 1 źródła promieniowania niejonizującego oraz szczegółowe zasady i sposoby dokonywania pomiarów kontrolnych w odniesieniu do poszczególnych źródeł nazwanych oraz niewymienionych w rozporządzeniu (§ 24 rozporządzenia). Według § 2 ust. 3, dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego nie stosuje się w miejscach nieodstępnych dla ludzi. Pozwolenie emisyjne (art. 180 ustawy) nie obejmuje, jak już zaznaczono i nie zastępuje innych wymaganych zezwoleń. Przepisy art. 184 ust. 2 i art. 235 ustawy wymieniają wymaganą treść i warunki formalne wniosku o pozwolenie na emitowanie pół elektromagnetycznych. Związane z tym zarzuty skarżących dotyczyły danych o oddziaływaniu emisji na środowisko (art. 184 ust. 2 pkt 12 i art. 235 ust. 2 pkt 2 ustawy) i związane były z próbą wykazania szkodliwego oddziaływania stacji na zdrowie skarżących i członków ich rodziny oraz naruszenia procedury pomiarów kontrolnych. Organ trafnie oceniał te zarzuty, już uprzednio zgłoszone w odwołaniu, w nawiązaniu do podstaw decyzji odmownej, wymienionych w art. 186 ustawy. Przepis ten ma takie znaczenie, że w przypadku niewystąpienia tych podstaw, organ nie może odmówić pozwolenia. Jak wynika z dołączonych akt administracyjnych, operator w pełni wykonał obowiązki wynikające z art. 184 i art. 235 ustawy oraz dołączonymi do wniosku dokumentami wykazał brak okoliczności wymienionych w art. 186 ustawy. Nie mogły mieć żadnego znaczenia zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy, których stosowanie uzależnione jest od stwierdzenia nieprzestrzegania kontrolowanej w nin. sprawie decyzji, jak też zarzuty, dotyczące naruszenia interesu faktycznego skarżących (subiektywne obawy, obniżenie wartości nieruchomości, wpływ na działalność gospodarczą w otoczeniu stacji). Treść kwestionowanych opracowań, dotyczących pomiarów kontrolnych, dowodziła ich zgodności z unormowaniami dotyczącymi procedury ich przeprowadzania, zaś zarzuty skarżących dotyczyły szczegółowych przepisów rozporządzenia, nie znajdujących w nin. sprawie zastosowania. Krytyka tych opracowań opierała się przede wszystkim na kwestionowaniu prawidłowości obowiązujących standardów emisyjnych (opinia k. 22). Wobec braku okoliczności mogących świadczyć w szczególności o wystąpieniu przesłanek wymienionych w art. 186 pkt 1, 2 lub 3 ustawy, należało uznać zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., orzeczono jak na wstępie.