II SA/Wr 153/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Ś. na zawiadomienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z [...] Nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia odrzucić skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. pismem z dnia [..] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie przebudowy budynku przy ulicy Sz. [...] we W. oraz o przeprowadzeniu oględzin i kontroli przedmiotowego obiektu w dniu [...] Na powyższe zawiadomienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła S. Ś. wnosząc o jego uchylenie, zawieszenie postępowania oraz odwołanie przeprowadzenia czynności oględzin i kontroli budynku. Motywując rację wniesionego środka zaskarżenia strona skarżąca podniosła, że aktualnie przed S. R. dla W. F. – [...] Wydział C. toczy się postępowanie o stwierdzenia nabycia spadku po zmarłym L. Ś., będącym współwłaścicielem nieruchomości. S. Ś. podkreśliła nadto, że o wszczęciu postępowania należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami, w tym także spadkobierców zmarłego. Niepowiadomienie bowiem – jak podnosi strona skarżąca – stanowi rażące naruszenie prawa. S. Ś. podkreśliła również, że od dnia [...]przed tym samym Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego we W. toczy się inne postępowanie dotyczące tej samej nieruchomości przy ul. Sz. we W. W ocenie skarżącej rozstrzygnięcie w powyższej sprawie będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zaskarżonej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn, zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Zakres sprawowanej przez sąd kontroli został uregulowany w art. 3 § 2 – Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a Ponadto sądy administracyjne są właściwe do orzekania w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach - art. 3 § 3 ustawy. Po myśli art. 4 powyższej ustawy sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Stosowanie do powyższych regulacji normatywnych zaskarżone przez S. Ś. zawiadomienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego nie należy do kognicji sądów administracyjnych. W ocenie sądu nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem strony, że wszczęcie postępowania administracyjnego następuje w formie postanowienia. W ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego próżno bowiem szukać właściwej formy dla czynności zainicjowania takiego postępowania. Praktyka orzecznicza w tej materii od lat jest jednomyślna, a jej wyrazem jest na pewno wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 maja 1996r. , (SA/Wr 2454/95),w którym podkreślono, że "zgodnie z przyjętym poglądem w orzecznictwie w polskim prawie administracyjnym nie istnieje podstawa prawna do wydawania odrębnego orzeczenia w przedmiocie wszczęcia postępowania". Art. 61 powyższej ustawy stanowi jedynie, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, a o wszczęciu postępowania należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Zdaniem sądu podniesiony przez skarżącą zarzut zaniechania w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego wyczerpuje znamiona skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. Jednakże stosownie do zaistniałych okoliczności faktycznych i mając na uwadze regulacje normatywne skarga ta nie może stać się przedmiotem rozpoznania i rozstrzygnięcia przez sąd z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Stosownie bowiem do postanowień art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W przedmiotowej sprawie więc złożenie przez stronę skarżącą zażalenia przewidzianego w art. 37 KPA stanowi warunek konieczny dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Stosowanie do postanowień art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, zaś zgodnie z pkt 6 powyższego artykułu - sąd odrzuci skargę jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Mając na uwadze zaistniałe w sprawie okoliczności stanu faktycznego i kierując się dyspozycją zawartą w art. 58 § 1 pkt 1 i 6 sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.