II SA/Wr 155/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 28 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wojewody D. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 155/19 w sprawie ze skargi Wojewody D. na uchwałę Rady Miejskiej w Ś. Ś. z dnia (...) sierpnia 2018 r., nr (...) w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K. postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku w zakresie kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia (...) stycznia 2019 r. Wojewoda (...) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na uchwałę Rady Miejskiej w Ś. Ś. z dnia (...) sierpnia 2018 r., nr (...) w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K.. Skarga została osobiście podpisana przez Wojewodę. Na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2019 r. w imieniu skarżącego stawił się pełnomocnik – pracownik (...) Urzędu Wojewódzkiego. W protokole z rozprawy Sąd postanowił zobowiązać pełnomocnika skarżącego do doręczenia w terminie 10 dni tekstu Studium zawartego na str. 96 i 101, do którego organ nadzoru odwołuje się w uzasadnieniu skargi. Dowód z tych dokumentów Sąd postanowił przeprowadzić poza rozprawą. W dniu 30 kwietnia 2019 r. rozprawa została zamknięta, a termin ogłoszenia orzeczenia został odroczony na dzień 14 maja 2019 r. W dniu 7 maja 2019 r. do akt sprawy wpłynęło "pismo procesowe Wojewody (...).", do którego zostały dołączone załączniki stanowiące wykonanie zobowiązania Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. Pismo zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika, a do pisma zostało doręczone pełnomocnictwo dla radcy prawnego do działania w imieniu Wojewody (...). Przedłożone pismo nie zawiera merytorycznych rozważań w sprawie. Pismo z dnia 30 kwietnia 2019 r. jest pismem przewodnim do przedłożonych załączników. Wyrokiem z dnia 14 maja 2019 r., Sąd uwzględniając skargę organu nadzoru Wojewody (...) na uchwałę Rady Miejskiej w Ś. Ś. z dnia (...) sierpnia 2018 r., nr (...) stwierdził nieważność § 10 ust. 3 pkt 1 lit. b, § 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, § 13 ust. 4 pkt 10 lit. c, § 14 ust.1 pkt 2, § 14 ust. 3 pkt 14 lit. b zaskarżonej uchwały. Wnioskiem z dnia 21 czerwca 2019 r. profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej wystąpił o uzupełnienie wskazanego wyroku poprzez zasądzenie od Rady Miejskiej w Ś. Ś. na rzecz organu nadzoru zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazał, że w skardze z dnia 24 stycznia 2019 r. Wojewoda (...) zgłaszał żądanie zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, natomiast wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 maja 2019 r., sygn. II SA/Wr 155/19 nie zawiera rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. W ocenie pełnomocnika skarżącego organu wobec uwzględnienia skargi, skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu, przy czym w przypadku wniosku o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów może on zostać rozpoznany przez sąd na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3). Taka konstrukcja normatywna powoduje, że przed rozpoznaniem wniosku o uzupełnienie wyroku, na etapie kontroli przesłanek formalnych dopuszczalności takiego wniosku, ustalić należy, czy wyrok w sprawie winien był być doręczony z urzędu przez Sąd, czy też na wniosek strony postępowania. Stosowne regulacje w tym zakresie przewiduje art. 142 p.p.s.a. i tak sąd bez dodatkowego wniosku doręcza każdej stronie odpis wyroku, gdy uzasadnienie sporządzone jest z urzędu. Jeżeli jednak uzasadnienie wyroku zostało sporządzone na wniosek strony, odpis wyroku z uzasadnieniem doręcza się tylko tej stronie, która złożyła wniosek. Generalną zasadą jest, że uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Wyjątek od tej zasady przewiduje art. 141 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku. Jako, że wyrokiem z dnia 14 maja 2019 r. uwzględniono skargę, Sąd zobligowany był sporządzić uzasadnienie z urzędu i wyrok wraz z uzasadnieniem doręczyć stronom. Oznacza to, że termin do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku liczyć należy od dnia doręczenia wyroku z uzasadnieniem (art. 157 § 1 p.p.s.a. zdanie pierwsze w zw. z art. 141 § 1 p.p.s.a.). Odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi Wojewody w dniu 14 czerwca 2019 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 61). Wniosek o uzupełnienie wyroku został nadany w dniu 21 czerwca 2019 r., a zatem w terminie. Ponadto, zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W skład tych kosztów wchodzą – zgodnie z dyspozycją art. 205 § 3 p.p.s.a. – m.in. koszty sądowe oraz wynagrodzenie adwokata lub radcy prawnego reprezentującego stronę, nie wyższe jednak niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego. Zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów co do zasady sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (...). Natomiast w świetle art. 210 § 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. W niniejszej sprawie wniosek o zwrot kosztów postępowania został zawarty w skardze, natomiast wniosek o uzupełnienie wyroku w przedmiocie kosztów został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Żadna z przesłanek zawartych w przepisie art. 157 § 1 nie wystąpiła. W powołanym na wstępie wyroku z dnia 14 maja 2019 r. Sąd orzekł o całości skargi (uwzględnił skargę) i jednocześnie nie pominął żadnego rozstrzygnięcia, które powinien był zawrzeć w tym wyroku z urzędu, w szczególności – wbrew twierdzeniom wnioskodawcy – nie rozstrzygając o kosztach postępowania. Należy zwrócić uwagę, iż do zamknięcia rozprawy (30 kwietnia 2019 r.) strona skarżąca nie poniosła żadnych kosztów postępowania (ustawowo zwolniona z wpisu od skargi, brak profesjonalnego pełnomocnika). Brak poniesienia przez stronę kosztów powoduje, że nie ma o czym rozstrzygać (nie ma przedmiotu rozstrzygnięcia). Zatem Sąd nie mógł orzec o ich zwrocie. Dopiero w piśmie z dnia 30 kwietnia 2019 r., złożonym do Sądu w dniu 7 maja 2019 r. ujawnił się w sprawie profesjonalny pełnomocnik, który złożył pismo przewodnie wraz z załącznikami, do których przedłożenia pełnomocnik Wojewody (w osobie pracownika) został zobowiązany postanowieniem zawartym w protokole rozprawy z dnia 30 kwietnia 2019 r. Sąd zatem nie może uzupełnić wyroku o koszty postępowania (w tym przypadku wynagrodzenie radcy prawnego), które powstały po zamknięciu rozprawy. W konsekwencji wniosek strony o uzupełnienie wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie przepisu art. 157 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.