II SA/Wr 1555/01

Sygn. akt 4 II SA/Wr 1555/2001 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogumiła Skrzypczak Sędziowie: NSA Tadeusz Kuczyński NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant: Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. W. na decyzję Okręgowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby wojskowej oddala skargę. Orzeczeniem z dnia [...] r. Nr [...] Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., powołując jako podstawę prawną orzeczenia art. 29 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t.jedn. Dz.U. z 1992 r. Nr 4, poz. 16 z późn. zm.) oraz § 5 ust. 1 pkt 1, § 18 ust. 1, § 21 ust. 1 i § 31 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 57, poz. 278 z późn. zm.), uznała skarżącego D. W. za zdolnego do służby wojskowej. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że stwierdzone schorzenia, to jest lewostronne skrzywienie kręgosłupa szyjnego z zaznaczonymi zmianami zwyrodnieniowymi nie upośledzającymi sprawności ustroju, wymienione w § 34 p.1 załącznika nr 1 do wyżej wymienionego rozporządzenia oraz przebyta choroba Scheuermanna z przykręgosłupowym zespołem bólowym szyjnym i lędźwiowym (bez §), zgodnie z cytowanym załącznikiem do rozporządzenia kwalifikują do wyżej ustalonej kategorii zdolności do służby wojskowej. Od powyższego orzeczenia D. W. złożył odwołanie i powołując się na wyniki badań oraz opinie innych lekarzy, którzy zabronili mu ciężkich ćwiczeń fizycznych oraz przesilania organizmu, wywodził, że służba wojskowa może pogorszyć stan jego zdrowia lub przyczynić się do trwałego kalectwa. Podniósł, iż leczy się na zaburzenia w funkcjonowaniu układu pokarmowego i w związku z tym stosuje dietę wegetariańską, której w wojsku nie mógłby stosować. Oświadczył, że jest w trakcie rehabilitacji i leczenia kręgosłupa. Orzeczeniem z dnia [...] r. Nr [...] Okręgowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 i art. 28 ust. 2 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz § 6 pkt 1 i § 32 ust. 1-3 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie, podając błędnie imię skarżącego - D. zamiast D . W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że stwierdzone schorzenia oraz obecny stopień ich nasilenia ustalony w wyniku przeprowadzonych badań lekarsko-specjalistycznych (ortopedyczne, neurologiczne, okulistyczne), to jest lewostronne skrzywienie kręgosłupa w odcinku szyjnym ze zmianami zwyrodnieniowymi oraz lewowypukła skolioza odcinka lędźwiowego ze zmianami przeciążeniowymi pogranicza piersiowo-lędźwiowego i pojedynczym guzkiem Schmorla z towarzyszącym przykręgosłupowym zespołem bólowym bez odchyleń w przedmiotowym stanie neurologicznym nieznacznie upośledzające funkcję kręgosłupa według § 34 p.1 i p.5 oraz nieznaczne upośledzenie rozróżniania barw według § 14 p.5 załącznika nr 1 do wyżej wymienionego rozporządzenia MON kwalifikują do wyżej ustalonej kategorii zdolności do służby wojskowej. Na powyższe orzeczenie D. W. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż do kategorii A zawsze zaliczani byli mężczyźni bez żadnych schorzeń, tym bardziej bez schorzeń ograniczających ruch. Zdaniem skarżącego jego schorzenie nie powinno go klasyfikować do tej grupy. Wskazując, że w zaskarżonym orzeczeniu błędnie podano jego dane personalne, skarżący stwierdził, iż świadczy to o powierzchownym rozpatrzeniu jego sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia z uwagi na użycie w nim niewłaściwego imienia skarżącego oraz o oddalenie skargi w części dotyczącej prawidłowości ustalenia zdolności do służby wojskowej, podtrzymując w tej kwestii wydane orzeczenie oraz zawarte w nim rozpoznanie i wnioski. Organ II instancji stwierdził, że nieprawdą jest, by kategorię A ustalano wyłącznie mężczyznom bez żadnych schorzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Tak więc obecnie właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Podkreślić na wstępie należy, iż błąd w danych personalnych skarżącego stanowi oczywistą omyłkę pisarską, bowiem nie jest kwestionowany również przez skarżącego fakt, że zaskarżone orzeczenie organu II instancji dotyczy skarżącego D. W . Jest to uchybienie, które nie ma wpływu na wynik sprawy i w każdym czasie może być przez organ sprostowane. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach wraz z załącznikiem nr l - zawierającym wykaz chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej (Dz. U. Nr 57, poz. 278 z późn. zm.), zwanego w dalszej części tego uzasadnienia rozporządzeniem. Według § 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia, orzeczenie o zaliczeniu danej osoby do jednej z kategorii, o których mowa w § l, właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego o fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do odpowiedniego rodzaju służby wojskowej z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej - według wykazu chorób i ułomności stanowiącego załącznik nr l do rozporządzenia. Wojskowa Komisja Lekarska wydaje orzeczenie, stosownie do zapisu § 18 ust. l rozporządzenia, na podstawie badania lekarskiego według kategorii i kryteriów, o których mowa wyżej, oraz na podstawie dokumentacji lekarskiej i innych dokumentów mających znaczenie w sprawie, w szczególności dotyczących przebiegu i warunków pełnienia służby wojskowej przez osobę badaną. Wojskowa Komisja Lekarska rozpatrując odwołanie orzeka w zasadzie na podstawie dokumentacji znajdującej się w aktach orzeczniczo-lekarskich i tylko w razie potrzeby może przeprowadzić ponowne badania lekarskie, a także skierować badanego na obserwację szpitalną. Komisja odwoławcza może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania komisji, która wydała orzeczenie (§ 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że przeprowadzono wszystkie potrzebne badania lekarskie skarżącego w celu określenia jego zdolności do pełnienia służby wojskowej z zaliczeniem go do odpowiedniej kategorii zdrowia, zwłaszcza pod kątem zgłaszanych przez niego dolegliwości zdrowotnych. Ujawnione u skarżącego jednostki chorobowe, zgodnie z treścią rozporządzenia i załącznika do niego, pozwalają na przyjęcie u strony kategorii zdrowia "A", a więc uznania go za zdolnego do służby wojskowej. Orzeczenie powyższe wydane zostało po przeprowadzeniu specjalistycznych badań lekarskich. Podkreślić w tym miejscu należy, że ocena medyczna orzeczenia wykracza poza zakres kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i skoro stosowne badania przeprowadzili lekarze specjaliści, co wynika jednoznacznie z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, to Sąd nie ma podstaw do kwestionowania ich prawidłowości. Komisje obu instancji złożone z uprawnionych lekarzy były w pełni kompetentne do oceny stanu zdrowia skarżącego na podstawie przeprowadzonych badań i osiągniętych wyników badań w ramach zgłoszonego schorzenia. Analizując akta sprawy, w tym w szczególności uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia oraz dołączone do niego wyniki badań lekarskich, można niewątpliwie stwierdzić, iż niezbędne dla bytu tej sprawy badania zostały wykonane. Ustalono zatem, że stwierdzone schorzenia nieznacznie upośledzają sprawność ustroju, stąd też zgodnie z przywołanymi przez organ przepisami załącznika do rozporządzenia uznano, że skarżący może być zakwalifikowany do kategorii zdrowia "A", jako zdolny do służby wojskowej. W tych warunkach, jak już wcześniej nadmieniono, skoro w niniejszej sprawie przeprowadzono wszystkie niezbędne ze względu na stan zdrowia skarżącego badania przez uprawnionych lekarzy specjalistów, to brak jest podstaw, które mogłyby podważać rozpoznanie dokonane przez organy orzekające w sprawie, a także wynikające z tego rozpoznania i cytowanych wcześniej przepisów załącznika nr l do rozporządzenia uznanie skarżącego za zdolnego do służby wojskowej z kategorią A w odniesieniu do schorzeń objętych tym postępowaniem. Odmienny pogląd skarżącego na tę zdolność nie może doprowadzić do obalenia zakwestionowanych orzeczeń, przy czym - jak trafnie wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę - nie jest prawdą, by kategorię A ustalano wyłącznie mężczyznom bez żadnych schorzeń, bowiem warunkiem koniecznym do przyznania takiej kategorii zdolności do służby wojskowej jest nie brak jakichkolwiek schorzeń, lecz brak wymienionych w cytowanym załączniku do rozporządzenia schorzeń, które nie pozwalają na przyznanie kategorii A. Tak więc nawet osoby z licznymi schorzeniami mogą mieć przyznaną kategorię A, jeżeli stwierdzone u nich schorzenia nie są wymienione w załączniku do rozporządzenia lub są w nim wymienione jako takie, których istnienie pozwala na przyznanie kategorii A. Podkreślić w tym miejscu wypada, że takie właśnie schorzenia - pozwalające na przyznanie kategorii A - uprawnieni lekarze specjaliści rozpoznali u skarżącego. W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, iż kontrola zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia nie wykazała, by wydano je z naruszeniem prawa w stopniu wymagającym wyeliminowania go z obrotu prawnego. Mając na względzie powyższe - zgodnie z art. 151 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.