II SA/Wr 156/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 24 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. i W. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. K. i W. K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego we W. z dnia 29 grudnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji nakładającej obowiązek przedłożenia trzech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 3 lutego 2015 r. H.K. i W. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję D. Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 grudnia 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia 22 października 2014 r., odmawiającą zmiany decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia 12 lutego 2014 r. Tą ostatnią decyzją organ administracji nałożył na skarżących - inwestorów robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego przy ul. P. [...] we W. – zrealizowanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, celem doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem – obowiązek sporządzenia i przedłożenia w terminie 5 miesięcy – 3 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego, obejmującego budowę ww. budynku. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazując, że do dnia 12 lipca 2014 r. powinien zostać wykonany obowiązek polegający na sporządzeniu i przedłożeniu 3 egzemplarzy projektu zamiennego, skarżący podnieśli, że niemożność przedłożenia wymaganych dokumentów wynika z brak zakończenia postępowania dotyczącego podziału i sprzedaży nieruchomości gminnej zajętej pod budowę domu. W związku z czym wykonane roboty nie zostały doprowadzone do stanu zgodnego z prawem, co w rezultacie - zgodnie z art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane może skutkować nakazem rozbiórki obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 wymienionego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 cyt. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Należy zauważyć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania z reguły wszelkie akty administracyjne mające charakter odmowny. Przez pojęcie wykonania aktu należy zaś rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. (por. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Warszawa 2005, s. 295, czy postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., II SA/Gd 396/05). Kierując się powyższym Sąd stwierdza, że nie mógł uwzględnić rozpoznawanego wniosku z następujących przyczyn. Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji D. Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 grudnia 2014 r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia 22 października 2014 r., którym to rozstrzygnięciem organ administracji odmówił zmiany własnej ostatecznej decyzji z dnia 12 lutego 2014 r. w trybie art. 155 k.p.a. Decyzja utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji należy do kategorii aktów administracyjnych niepodlegających wykonaniu. Wydana w trybie art. 155 k.p.a. decyzja nie nakłada bowiem na stronę żadnych obowiązków ani też nie ustanawia nakazu określonego zachowania. Decyzja taka nie wymaga żadnej czynności strony. Określa ona jedynie, że zdaniem organu administracji publicznej, brak jest przesłanek uzasadniających zmianę decyzji ostatecznej z dnia 12 lutego 2014r. w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku przedłożenia 3 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego. Właściwy organ wypowiedział się w tym przypadku o niemożności zmiany własnej ostatecznej decyzji, biorąc pod uwagę opisane w art. 155 k.p.a. przesłanki dopuszczalności wzruszenia decyzji (zgoda stron, interes społeczny lub słuszny interes strony, zakaz wzruszenia ostatecznej decyzji zawarty w przepisach odrębnych) - co sferze stosunków prawnych oznacza niezakłócony niczym byt decyzji kontrolowanej. W wyniku odmowy zmiany ostatecznej decyzji żaden podmiot prawa nie zyskał żadnych nowych uprawnień lub obowiązków, a więc nie ma przedmiotu do wstrzymania wykonania. Z uwagi zatem na specyfikę regulowanego zaskarżoną decyzją przedmiotu, wydana w trybie art. 155 k.p.a. decyzja o odmowie zamiany decyzji ostatecznej nie posiada cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 p.p.s.a. Bez wpływu na przyjętą w sprawie ocenę pozostaje przy tym okoliczność, że decyzja z dnia 12 lutego 2014 r. podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 p.p.s.a. Kierując się powyższą argumentacją, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. rozstrzygnął jak w sentencji.