II SA/Wr 1566/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz – spr. po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich POSTANAWIA umorzyć postępowanie. E. K. wniósł skargę na decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie umarzające postępowanie administracyjne w sprawie przyznania mu uprawnień kombatanckich. Na rozprawie, w dniu 17 grudnia 2002 r., postępowanie sądowe zostało zawieszone. Podjęcie zawieszonego postępowania orzeczono postanowieniem z dnia 17 lipca 2003 r. W piśmie z dnia 29 października 2003 r. Kierownik Urzędu poinformował Sąd o wydaniu, w dniu 13 października 2003 r., decyzji nr [...], uchylającej zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję. Jednocześnie decyzją z dnia 13 października 2003 r. przyznano E. K. uprawnienia kombatanckie. W tej sytuacji Sąd zwrócił się do skarżącego o poinformowanie, czy podtrzymuje skargę. Pismem z dnia 19 grudnia 2003 r. skarżący cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: najpierw odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Skoro skarżący cofnął skargę i cofnięcie to nie zmierza do obejścia prawa oraz nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności (art. 60 zdanie drugie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), należało na mocy art. 161 § 1 pkt 1 i art. 161 § 2 tej ustawy, umorzyć postępowanie. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.