II SA/Wr 1605/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Asesor WSA Alicja Palus, Protokolant Magda Mikus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2005r. sprawy ze skargi B. T.-P. i F. P. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu oraz szamba I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana zasadza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżących kwotę 265 zł (dwieście sześćdziesiąt pięć złotych) tytułem kosztów postępowania sądowego Decyzją z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 105, poz. 1126) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał obojgu skarżącym dokonanie rozbiórki garażu i szamba wybudowanych bez pozwolenia na budowę. Według uzasadnienia, decyzją ostateczną z dnia [...]r. po ustaleniu wybudowania obiektów budowlanych przed dniem [...]r. nałożono na skarżącego na podstawie ustawy Prawo budowlane z 1974r. obowiązek dostarczenia szeregu dokumentów. Dokumentacji tej nie dostarczył, co nie pozwoliło na legalizację samowolnej zabudowy. W odwołaniu skarżący kwestionowali prawidłowość decyzji nakładającej na skarżącego określone obowiązki. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał nakaz rozbiórki w mocy jako stanowiący ustawowe następstwo niewykonania obowiązków nałożonych poprzednią decyzją. W skardze do sądu administracyjnego skarżący nadal zarzucili przedwczesność nakazu robótki wobec nierozpoznania do tej pory skargi na poprzednio wydaną decyzję, której legalność kwestionują. Organ wniósł o oddalenie skargi w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak podkreślił trafnie organ, a co wynika wprost z art. 51 ust. 2 prawa budowlanego zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności. Dokonując oceny legalności tej decyzji należy na wstępie wskazać, że decyzja uzasadniająca wydanie decyzji pochodnej (zaskarżonej) nakładała obowiązki wyłącznie na skarżącego. Jak wiadomo sądowi urzędowo z akt dotyczących tej pierwotnej decyzji (sygn. akt II SA/Wr 338/03 tut. Sądu) skarżąca nie tylko nie była adresatem tej decyzji, ale ponadto według stanu materiału dowodowego dotyczącego tej sprawy, nie była ani właścicielem, ani inwestorem ani zarządcą opisanych w decyzjach obiektów budowlanych. Nie było zatem dopuszczalne orzeczenie nakazu rozbiórki względem skarżącej. Przede wszystkim jednak należy wskazać, że wyrokiem tut. Sądu wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Wr 338/03, decyzja uzasadniająca wskutek jej niewykonania wydanie nakazu rozbiórki, uległa uchyleniu przy jednoczesnym wstrzymaniu jej wykonania. Powstał zatem stan procesowy opisany w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Obie sprawy sądowe pozostają ze sobą w ścisłym związku, o ile nawet nie zastosowano art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1 270). Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1a i c, art. 152 i art. 200 powołanej ustawy oraz art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), orzeczono jak na wstępie.