II SA/Wr 1613/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Kremis (sprawozdawca) Sędziowie NSA Krystyna Anna Stec Asesor WSA Anetta Chołuj Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzje Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...]. (Nr [...]) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 z późn. zm.) oraz § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.), jak również art. 138 § 1 pkt l kpa, po rozpatrzeniu odwołania A. F. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] (nr [...]) o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu pochodzenia zawodowego (poz. 15) u A. F., byłego pracownika A S.A. we W.- zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Na uzasadnienie organ wskazał, że A.F. pracował kolejno we A Spółka z o.o. we W.jako operator spycharki od [...] do [...]; jako kierowca ciągnika od [...]do [...].; jako mechanik operator; od [...]do [...]. jako mechanik operator, od operator spycharki od [...]do [...]jako operator sprzętu średniego od [...] do [...]; jako operator spycharki od [...]do [...].; następnie w K. Przedsiębiorstwie Instalacji Sanitarnych PHZ B jako cieśla na budowach eksportowych od [...]do [...] i w A S.A. we W. od [...]do [...].; jako cieśla (praca w narażeniu na hałas do 97dB), od [...]skarżący przebywa na zasiłku przedemerytalnym. W D. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W. A.F. był badany w dniach [...],[...]i [...] i stwierdzono tam brak podstaw do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu (poz. 15), uzasadniając takie stanowisko tym, iż "rozpoznano obustronny niedosłuch typu odbiorczego. Po 3-krotnym badaniu laryngologicznym i audiometrycznym uzupełnionym audiometrią obiektywną -impedancyjną rozpoznano jak powyżej. Stwierdzone ubytki słuchu nie mają klinicznych cech zawodowego uszkodzenia słuchu." Zainteresowany odwołał się od tego orzeczenia i za pośrednictwem D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. został skierowany do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., gdzie przebywał na obserwacji klinicznej od [...] do [...]. Dnia [...]Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu pochodzenia zawodowego (poz. 15) u A. F., uzasadniając swoje stanowisko tym, iż "w trakcie obecnego pobytu badanie otoskopowe wykazało obustronnie błony bębenkowe bladoszare, z refleksem. Szeroka diagnostyka audiologiczna obejmująca audiometrię tonalną impedancyjną (obiektywną) wykazała zaburzenia percepcji bodźców akustycznych typu odbiorczego. Średnie podwyższenie progu słuchu określone dla częstotliwości 1000, 2000 i 4000 Hz z uwzględnieniem fizjologicznej poprawki na wiek wynosi dla ucha prawego - 7dB, dla ucha lewego - 16dB. Audiometrycznie określony stan narządu słuchu nie powoduje skutków zdrowotnych upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej. Słuch jest społecznie wydolny." Na podstawie tych orzeczeń i po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. [...]wydał decyzję nr [...]o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu pochodzenia zawodowego u A. F. Zainteresowany odwołał się od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. podnosząc, iż stan jego zdrowia jest wynikiem długoletniej pracy w ponadnormatywnym hałasie. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wskazał, że do stwierdzenia choroby zawodowej przez Państwową Inspekcję Sanitarną muszą być spełnione jednocześnie, jak to wynika z definicji choroby zawodowej zawartej w § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, dwa warunki: 1) choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych, 2) choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy. W przypadku A. F. placówki służby zdrowia upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych - D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W., jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. - były zgodne co do faktu, iż całokształt obserwacji klinicznej, a przede wszystkim wyniki przeprowadzonych dotychczas badań nie dają podstaw do rozpoznania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zgłaszanymi przez pacjenta dolegliwościami (upośledzenie słuchu), a pracą zawodową. Podstawą rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu, oprócz narażenia zawodowego na działanie ponadnormatywnego hałasu w środowisku pracy, jest długi okres pracy w narażeniu, jak i spełnienie kryterium określającego stopień upośledzenia słuchu. U zainteresowanego audiometrycznie określony stan narządu słuchu nie powoduje skutków zdrowotnych upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej. Orzeczenia wydane przez D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. poprzedzone zostały specjalistycznymi badaniami stanu zdrowia zainteresowanego i były zgodne co do faktu, iż u A. F.słuch jest społecznie wydolny. Na ostateczną decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył A. F. W skardze podniósł, że z uwagi na jego wiek i stan słuchu trudno mu będzie znaleźć pracę. Ponadto wskazał, że podczas pracy zawodowej był narażony na ponadnormatywny hałas. Wniósł o przebadanie go w innym ośrodku i zarzucił, że nie miał wpływu na badanie, nadto nikt nie zbadał mu kręgosłupa szyjnego. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach tych stosuje się jedynie dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (art. 97 § 2). Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie "upsa") , w tym także na orzeczenia wydane w zakresie chorób zawodowych. Z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Skarga jest nieuzasadniona. Z dołączonych do skargi akt administracyjnych wynika, że w toku postępowania wyjaśniającego zdiagnozowano skarżącego pod kątem zaistnienia u niego choroby zawodowej przez D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny we W., a także przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Konkluzja orzeczeń uprawnionych jednostek jest jednoznaczna w zakresie braku podstaw do rozpoznania u skarżącego zawodowej etiologii zdiagnozowanego uszkodzenia narządu słuchu. Dysponując orzeczeniami lekarskimi, wydanymi przez wyspecjalizowane jednostki, Inspektor Sanitarny był uprawniony uznać, że spełniają one wymogi opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 kpa. Obie, wydające w sprawie opinie lekarskie, jednostki orzekły, że ustalony u strony ubytek słuchu nie daje podstaw do stwierdzenia, że pracownik doznał zawodowego uszkodzenia słuchu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, o tym czy schorzenie ma charakter zawodowy decydują dwa czynniki. Są nimi zamieszczenie schorzenia w specjalnym wykazie chorób zawodowych i istnienie związku przyczynowego między chorobą a warunkami pracy. Wprowadzanie w tej materii jakichkolwiek dodatkowych wymagań jest niedopuszczalne (wyrok NSA I SA 1540/95 - Pr. Pracy1997, z. 3). W rozpoznawanym wypadku uprawnione do orzekania w sprawie chorób zawodowych jednostki medycyny pracy wykluczyły zawodowy charakter zdiagnozowanego niedosłuchu. Dodatkowo godzi się także zauważyć, że - jak wynika z karty wypisu strony z Instytutu Medycyny Pracy w S. - u chorego (podczas badania w kierunku choroby zawodowej) nie stwierdzono skutków zdrowotnych upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej. Dla stwierdzenia wystąpienia u pracownika choroby zawodowej, zgodnie z treścią § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, wystarczy ustalenie zaistnienia kumulatywnie dwóch normatywnych przesłanek: 1) choroba zdiagnozowana u konsultowanego musi być ujęta w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do przywołanego wyżej rozporządzenia, i 2) choroba ta pozostawać musi w związku z wykonywaniem zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie. Przeprowadzone przez organy administracyjne postępowanie wyjaśniające niespornie wykazało, że brak jest podstaw do uznania, iż schorzenie strony ma charakter choroby zawodowej, czyli zostało wywołane narażeniem na hałas w miejscu pracy. Jak powiedziano wcześniej, w sprawie przeprowadzono diagnostykę schorzenia strony przez uprawnione do orzekania w sprawie chorób zawodowych jednostki, w tym poradnię chorób zawodowych i Instytut Medycyny Pracy w S., należy zatem przyjąć, że organy wyspecjalizowane w zakresie orzekania w przedmiocie chorób zawodowych wyczerpały możliwości diagnostyczne niezbędne do wydania prawidłowego orzeczenia o zaistnieniu u strony choroby zawodowej. Reasumując, prawidłowe zastosowanie prawa materialnego w toku postępowania administracyjnego, przeprowadzonego z poprawnym wykorzystaniem procedury administracyjnej, powoduje, że zaskarżona decyzja mieści się w ramach obowiązującego porządku prawnego. W konsekwencji, na podstawie art. 151 upsa, skarga podlega oddaleniu.