II SA/Wr 162/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Aleksander Kotarski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. K. i Z. K. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2021 r. nr 51/2021 w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanej fermy lisów oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi wywiedzionej przez M. K. i Z. K. jest decyzja Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej - DWINB) z dnia 14 stycznia 2021 r. nr 51/2021, utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Wrocławskiego (dalej - PINB) z dnia 18 września 2020 r. nr [...], którą nakazano Pani M. K. jako inwestorowi i właścicielowi nieruchomości. Rozbiórkę całości samowolnie wybudowanej fermy lisów na działce nr [...] w T., gmina Ż., na która składają się następujące obiekty i instalacje: budynek gospodarczy, dwa obiekty kontenerowe służące fermie lisów, klatki dla zwierząt, ogrodzenie terenu, wiaty oraz wszelkie przyłącza i instalacje. Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że do PINB w dniu 8 października 2009 r. wpłynęła prośba o wszczęcie postępowania administracyjnego i kontrolę budynku gospodarczego pełniącego funkcję fermy lisów. Prośba ta została wycofana wkrótce po jej wpływie, jednak PINB wszczął postępowanie z urzędu, o czym zawiadomił strony pismem z dnia 12 października 2009 r. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania, właścicielka nieruchomości pisemnie poinformowała, że budynek wzniesiony został legalnie, na podstawie pozwolenia, którego z uwagi na upływ niemal dwudziestu lat, nie posiada już w swoich zasobach. W dniu 17 lutego 2010 r. (po zawiadomieniu stron) organ podjął próbę oględzin obiektu. Z uwagi na niemożność wejścia na teren nieruchomości, organ ograniczył się jedynie do obserwacji z granic nieruchomości i stwierdził, że działka z pewnością jest zabudowana budynkiem, który jest użytkowany, bowiem z komina wydobywa się dym, jednak z uwagi na złą pogodę i odległość, nie jest w stanie szczegółowo opisać zabudowań fermy. W trakcie postępowania organ zwrócił się do Starosty Powiatu Wrocławskiego oraz do Urzędu Gminy Ż. z zapytaniem czy wydane zostało pozwolenie na budowę. Z uzyskanych informacji wynika, że decyzja taka nie była wydana. Dodatkowo, w kontekście zapytania o legalność inwestycji, organ gminy wyjaśnił od razu, że działka nr [...] leży na terenie oznaczonym jako [...]RP oraz [...], dla którego ustala się następujące przeznaczenie: uprawy polne, ogrodnicze i sadownicze, łąki i pastwiska wraz z drogami gospodarczymi oraz istniejącą zabudową bez możliwości lokalizacji nowych obiektów budowlanych. Nadmieniono, że powyższy MPZP zastąpił uchwałę Gminnej Rady Narodowej w Ż. nr [...] z dnia [...].06.1988r., w której analizowany teren przeznaczony był pod RP - tereny użytków rolnych, zakaz zabudowy kubaturowej, w tym również na cele inwestycji rolnych. Na przestrzeni lat 2010 – 2014 PINB podejmował próby dokonania oględzin nieruchomości, jednak wszystkie one zakończyły się niepowodzeniem, z uwagi na niewpuszczenie na teren nieruchomości. Po uzyskaniu wyroku Sądu Rejonowego dla W. [...] [...] z dnia 14 lutego 2014 r., uznającego M. K. za winną popełnienia przestępstwa udaremniania organowi czynności (oględzin nieruchomości), który został utrzymany w mocy przez wyrok Sądu Okręgowego we W. z dnia 18 czerwca 2014 r. [...], a którym to wyrokiem nakazano skarżącej udostępnić PINBOWI działkę do oględzin, w dniu 23 lipca 2014 r. PINB przeprowadził oględziny nieruchomości i ustalił, że na działce znajduje się: budynek murowany dwukondygnacyjny o wymiarach 12,10 m x 6,10 m, ściany budynku wykonane z pustaka żużlowego "[...]" o gr. 24 cm, obiekt otynkowany na zewnątrz, brak tynków wewnątrz, wysokość przyziemia mierzona od poziomu posadzki do stropu - 2,74 m, wysokość piętra mierzona w najwyższym punkcie: 2,95 m; do budynku dobudowana dobudówka jednokondygnacyjna o wymiarach 6,50 m x 7.30 m, dobudowa również murowana z pustaka żużlowego "[...]", ściany otynkowane z zewnątrz i wewnątrz, wysokość w najwyższym punkcie 3,50 m. Obie części budynku gospodarczego pokryte płytami azbestowo-cementowymi. W obiekcie przygotowywana jest karma dla zwierząt, górna kondygnacja służy do przechowywania zboża, dwa kontenery samochodowe o wymiarach 2,60 m x 12,00 m, h - 2,50 m; służące jako magazyny podręczne oraz szereg klatek do chowu lisów i norek, klatki wykonane z drutu na stelażu drewnianym. M. K. złożyła w PINB oświadczenia świadków o tym, że posiadają oni wiedzę, że inwestycja wybudowana była legalnie. W związku z powyższym, organ ponownie zwrócił się do Starosty Powiatu Wrocławskiego o wypożyczenie wszelkiej dokumentacji z Wydziału Architektury, która związana jest z przedmiotową nieruchomością. Z przekazanej przez Starostwo archiwalnej dokumentacji wynika, że w dniu 7 czerwca 1991 r. Z. K. złożył w Urzędzie Gminy w Ż. wniosek o wydanie pozwolenia na budowę fermy lisów. Z uwagi na brak decyzji lokalizacyjnej, której posiadanie było elementem niezbędnym wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i nieuzupełnienie tego braku, wniosek został pozostawiony przez Urząd Rejonowy we Wrocławiu bez rozpoznania. W dniu 12 kwietnia 1994 r. Z. K. odebrał złożony wniosek wraz z załącznikami, celem uzupełnienia braków formalnych, co jednak nie nastąpiło. PINB ustalił, że również przed Wojewodą Dolnośląskim nie toczyło się jakiekolwiek postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej fermy. Pismem z dnia 29 lipca 2020 r. PINB zawiadomił strony o sprecyzowaniu przedmiotu postępowania na postępowanie w sprawie samowolnej budowy fermy lisów na działce nr [...] w T. gm. Ż., ponieważ - jak się okazało po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego - samowolnie powstał nie tylko budynek gospodarczy, lecz całość funkcjonalno - przestrzenna tworząca fermę lisów. Po końcowym zapoznaniu się stron z zebranym materiałem, w dniu 18 września 2020 r. PINB dla Powiatu Wrocławskiego wydał decyzję nakazującą M. K., jako właścicielce i inwestorce – rozbiórkę całości samowolnie wybudowanej fermy lisów na działce nr [...] w T., gmina Ż., na którą składają się następujące obiekty i instalacje: budynek gospodarczy, dwa obiekty kontenerowe służące fermie lisów, klatki dla zwierząt, ogrodzenie terenu, wiaty oraz wszelkie przyłącza i instalacje. Uznając wniesione przez inwestorkę odwołanie za niezasadne i utrzymując opisaną decyzję PINB w mocy, WINB wyjaśnił, że decyzja została wydana na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, 2 i ust. ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo Budowlane (dalej jako dPB), z uwagi na treść art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który stanowi, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r., lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne - do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. Zgodnie natomiast z Prawem budowlanym z 1974 r. samowolna budowa obiektu skutkuje koniecznością wdrożenia procedur przewidzianej przez jej art. 37 albo art. 40. Art. 37 dPB wskazuje na przymusową rozbiórkę obiektów budowlanych wybudowanych niezgodnie z przepisami, jeżeli obiekt lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Natomiast art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane wskazuje, że w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi bądź zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. W sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia organ I instancji bezsprzecznie ustalił, iż przedmiotowa ferma lisów została wybudowana samowolnie przed 1 stycznia 1995 r. Okoliczności tej nie zaprzeczały zresztą strony, przedstawiając dowody wskazujące na zakończenie inwestycji w 1994 roku. Ferma składa się z budynku gospodarczego (główny obiekt oraz dobudówka), dwóch obiektów kontenerowych służących jako magazyn podręczny, wielu drucianych klatek dla zwierząt na konstrukcji drewnianej, ogrodzenia terenu, wiaty oraz przyłączy i instalacji doprowadzonych do fermy. DWINB podniósł, że inwestor nie uzyskał wymaganego pozwolenia na budowę. Żadnych dokumentów potwierdzających legalne wybudowanie budynku nie posiada ani inwestor ani Gmina Ż. oraz Starosta Powiatu Wrocławskiego. Jak wyjaśnił, istnieją dokumenty potwierdzające, że inwestor próbował uzyskać pozwolenie na budowę, jednakże z zebranego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że nigdy mu się to nie udało z uwagi na braki w dokumentacji. Ponadto Starosta Powiatu Wrocławskiego, który w wyniku reformy administracyjnej przejął kompetencję Urzędu Rejonowego wskazał, że pozwolenie na budowę fermy lisów nie zostało nigdy wydane oraz że nie mogło zostać wydane ze względów formalno-prawnych. Przedstawione okoliczności – zakończenie inwestycji przed rokiem 1995, brak pozwolenia na budowę oraz zakaz jakiejkolwiek zabudowy przewidziany w obu obowiązujących na przedmiotowym terenie planach zagospodarowania przestrzennego – musiał skutkować zastosowaniem w sprawie przepisów Prawa Budowlanego z 1974 r., tzw,. dawnego Prawa Budowlanego. Lokalizacja przedmiotowego obiektu na trenach zakazu zabudowy kubaturowej nawet na cele rolnicze, przesądza o braku możliwości jego legalizacji, zarówno biorąc pod uwagę miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego z 1988r., jak również obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wobec stwierdzenia zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek z art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r., jak również brak możliwości zastosowania w stosunku do spornego obiektu art. 40 ww. ustawy, DWINB wskazał, że organ nadzoru budowlanego zobowiązany był do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowej fermy lisów. Nie godząc się z opisaną decyzją, M. i Z. K. wywiedli skargę do Sądu, rozstrzygnięciu organu zarzucając naruszenie art. 7, 77 i 90 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyczerpujące zebranie i niewszechstronne rozpatrzenie materiału dowodowego oraz art. 37 d. prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że wbrew jej wnioskowi organ nie przeprowadził rozprawy administracyjnej, na której świadkowie – autorzy oświadczeń o legalności inwestycji mogliby oświadczyć o okolicznościach wybudowania fermy. Dodatkowo zarzucono nieuwzględnienie słusznego interesu strony w sytuacji gdy braki dokumentacji występują po stronie organu, a kontrolowana inwestycji, jako posadowiona w środku terenów o przeznaczeniu rolniczym nie oddziałuje negatywnie na nikogo, zatem nie narusza praw osób trzecich. W skardze jako kluczowy dowód na istnienie pozwolenia na budowę wskazano dowód opłaty za wydanie tego pozwolenia z 1991 r oraz adnotację na mapie projektowej o pozytywnym zaopiniowaniu projektu budowlanego. W ocenie strony pozwolenie strony było wydane, jednakże zagubiło się w organie oraz w zasobach samej strony z uwagi ha upływ lat. Na rozprawie w dniu 17 marca 2022 r., strona podtrzymała stanowisko wyrażone w skardze podkreślając dodatkowo, że organem właściwym do wydania pozwolenia na budowę był nieistniejący już obecnie Urząd Rejonowy, a powszechnie znanym faktem jest, że dokumentacja tego typu organu nie jest przechowywana. Skarżąca podniosła również, że ferma otoczona jest przez pola uprawne, zatem nie narusza niczyjego interesu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone zostały między innymi w przepisach art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 t.j.) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej – p.p.s.a.), z których wynika, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Zgodnie z tak wyrażoną zasadą wojewódzki sąd administracyjny w toku czynności rozpoznawczych dokonuje oceny, co do zgodności zaskarżonego aktu (lub czynności) z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jego wydania (lub tryb podjęcia czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia) oraz co do prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie. W ocenie uwzględnia się przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu (podjęcie zaskarżonej czynności). Ponadto w myśl art. 134 § 1 powołanej powyżej ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych i istniejących okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa procesowego lub materialnego, które obligowałoby Sąd do uwzględnienia skargi. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w rozpoznawanej sprawie jest decyzja nakładająca na skarżących obowiązek dokonania rozbiórki samowolnie wybudowanej fermy lisów, rozumianej jako całość funkcjonalna – przestrzenna składająca się z wyszczególnionych w decyzji rozbiórkowej elementów. Jako podstawę wydania decyzji organy nadzoru budowlanego obu stancji wskazały art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm.) – zwanej dalej jako dawne Prawo Budowlane, w skrócie dPB oraz art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ustawy Prawo Budowlane, dalej w skrócie jako PB. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności należało ustalić, w jakiej dacie powstała przedmiotowa inwestycja, albowiem zgodnie z treścią art. 103 PB, przepisu art. 48 PB (regulacja dotycząca samowoli budowlanej), nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa Prawo budowlane weszła w życie 1 stycznia 1995. W tym kontekście, zastosowanie przez organy nadzoru budowlanego przepisów ustawy z 1974 r. nie budzi wątpliwości. Z akt sprawy wynika niezbicie, że w czerwcu 1991 r. strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę fermy lisów. Z akt sprawy wynika również, że wniosek te pozostawiony został bez rozpoznania. Natomiast zarówno strona skarżąca twierdziła, że ferma powstała przed rokiem 1995, jak i przedstawiała na tę okoliczność świadków, potwierdzających, że przed 1 stycznia 1995 r., inwestycja została zakończona a obiekt zaczął być użytkowany. W takich okolicznościach za prawidłową należy uznać konstatację organów, że wobec zakończania inwestycji i rozpoczęcia użytkowania fermy przed 1 stycznia 1995 r., w przypadku uznania, że obiekt powstał w ramach samowoli budowlanej, należało stosować przepisy dawnej ustawy Prawo Budowlane. Odnośnie do ustaleń samowolnego wybudowania fermy, Sąd uznał, że poczynione przez organy ustalenia są prawidłowe, a stron skarżąca nie zdołała ich skutecznie zakwestionować. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu 7 czerwca 1991 r. Z. K. złożył w Urzędzie Gminy w Ż. wniosek o wydanie pozwolenia na budowę fermy lisów we wsi T., która wcześniej funkcjonowała we wsi R. Wniosek ten został przekazany do rozpoznania przez Urząd Rejonowy we Wrocławiu, zgodnie z właściwością. Dalej, z akt wynika, że pismem z dnia 26 stycznia 1994 r., Urząd ten poinformował wnioskodawcę, że warunkiem wstępnym uzyskania "pozwolenia na budowę fermy lisów we wsi T. na działce nr [...]" jest uzyskanie decyzji lokalizacyjnej o którą należy wystąpić do Urzędu Gminy Ż. Na pismie tym istnieje odręczna adnotacja wnioskodawcy, że w dniu 12 kwietnia 1994 odebrał wniosek wraz z załącznikami (aktem notarialnym, i odbitkę mapy z pieczątką i opinią oraz postanowieniem San-Epidu), celem skompletowania wymaganych załączników do wniosku. Zatem w kwietniu 1994 r. wnioskodawca rozpoczynał co najwyżej kompletowanie załączników do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z informacją uzyskaną z Urzędu Gminy Ż., decyzja lokalizacyjna, która miała stanowić załącznik do wniosku o wydanie pozwolenia budowlanego, nie była wydana i nie byłaby wydana z uwagi na przeszkody formalno prawne (zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Tymczasem jak zgodnie twierdziła strona skarżąca i świadkowie, cała inwestycja została wybudowana w 1994 . W tym kontekście podkreślić należy, że okoliczność, że skarżący posiadał pozytywną opinie służb sanitarnych i opłacił wniosek o wydanie pozwolenia, nie jest jednoznaczne z faktem uzyskania tego pozwolenia. Opłata oraz opinia są jednym z elementów wymaganych do takiego wniosku, jednak same nie są wystarczające do uzyskania pozytywnej decyzji w tym przedmiocie. Zresztą, jak wynika z adnotacji na piśmie z dnia 26 stycznia 199 4., opinia ta wraz z mapą została przez wnioskodawcę odebrana. Trafnie więc organ ustalił, że pozwolenie na budowę fermy nigdy nie było wydane, bowiem z uwagi na obowiązujące zapisy planu miejscowego, wydane być nie mogło. Jak wynika z akt sprawy, wnioskodawca nie uzupełnił zresztą wniosku o wydanie pozwolenia o brakującą decyzję lokalizacyjną, co spowodowało pozostawienie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę bez rozpoznania. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że na terenie działki [...] w T., na której wybudowana została ferma, od 1988 r. obowiązywał zakaz zabudowy również na cele rolnicze. Miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy Ż. zatwierdzony uchwałą Gminnej Rady Narodowej nr [...] z dnia [...] czerwca 1988 r. (ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Wrocławskiego nr 13/88, poz. [...]), wskazuje, że analizowany teren przeznaczony był pod RP-tereny użytków rolnych, zakaz zabudowy kubaturowej, w tym również na cele inwestycji rolnych. Następnie z nadal obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi T. zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy Ż. nr [...] z dnia [...] września 2003 r., wynika, że działka nr [...] leży na terenie oznaczonym jako [...]RP oraz [...], dla którego ustala się następujące przeznaczenie: uprawy polowe, ogrodnicze i sadownicze, łąki i pastwiska wraz z zadrzewieniami, rowami, drogami gospodarczymi oraz istniejącą zabudową bez możliwości lokalizacji nowych obiektów budowlanych. Okoliczność, że na opisanym terenie obowiązuje całkowity zakaz zabudowy potwierdza w istocie stanowisko skarżącej, konsekwentnie twierdzącej, że ferma nie narusza praw osób trzecich, bowiem otoczona jest wyłącznie przez pola uprawne. Wynika to z faktu całkowitego zakazu zabudowy na przedmiotowym terenie. Należy przy tym dobitnie podkreślić, że zapis w planie miejscowym o "istniejącej zabudowie" należy odnosić wyłącznie do obiektów nie będących samowolą budowlaną. Nie ma możliwości wedle obowiązujących przepisów legalizacji samowoli budowlanej poprzez ujęcie jej w tworzonych planach miejscowych. Ten zarzut skargi również nie mógł zasługiwać na akceptację. Opisana lokalizacja przedmiotowego obiektu, w świetle przytoczonych przepisów art. 37 i art. 40 dawnego Prawa Budowlanego przesądza o braku możliwości jego legalizacji, zarówno biorąc pod uwagę miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego z 1988 r., jak również obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wbrew stanowisku skarżącej nie było podstaw, aby organ odwoławczy przeprowadził postępowanie naprawcze i zezwolił inwestorce na legalizację wykonanie samowolnie fermy. Warunkiem legalizacji jest ocena, że samowolnie wybudowany obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Odnosząc się do zarzutu braku rozprawy administracyjnej, wskazać należy, że nie istnieje przepis nakazujący organom administracji przeprowadzenie rozprawy administracyjnej zawsze gdy strona o to wniesie. W szczególności w okolicznościach niniejszej sprawy, gdzie wolą strony było wyłącznie przesłuchanie świadków na okoliczność co do której świadkowie ci oświadczyli się już na piśmie. Należy to do oceny organu prowadzącego postępowania. Owszem, brak odniesienia się do wniosku strony w uzasadnieniu decyzji jest uchybieniem procesowym, nie mającym jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia, a tym samym nie mogącym zaważyć na ocenie decyzji rzez Sąd. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "P.p.s.a."), oddalił skargę.