II SA/Wr 1621/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie: Sędzia WSA Daria Sachanbińska – (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Protokolant Sekretarz sądowy Jolanta Hadała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. na rzecz A Sp. z o.o. w D. kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 4 lutego 2003 r., sygn. akt II SA/Wr 1152/2000, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, po rozpatrzeniu skargi Spółki z o.o. A w D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w O. z dnia 20 kwietnia 2000 r. w przedmiocie stwierdzenia u D. K. (obecnie W.) choroby zawodowej w postaci wyprysku uczuleniowego, uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd zarzucił, iż z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego organ odwoławczy nie wyjaśnił istotnej w sprawie okoliczności, którą podniosła skarżąca Spółka, a mianowicie nie zbadano informacji o wieloletnim leczeniu się D. W. w Poradni Dermatologicznej ZOZ w K. Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, w tym uzyskaniu z Poradni Dermatologicznej ZOZ w K. historii choroby D. W. oraz odebraniu oświadczenia od lekarza – T. M., która wystawiła D. W. zaświadczenie lekarskie potwierdzające wystąpienie u pacjentki zmian wypryskowatych obu dłoni, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. podjął w dniu [...] decyzję, nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Miejskiego Inspektora Sanitarnego w O., nr [...], z dnia [...] o stwierdzeniu u D. W. choroby zawodowej wymienionej w poz. 10 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., tj. wyprysku uczuleniowego. Rozstrzygniecie oparto o art. 138 § 2 ust. 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy ustalił, iż D. W. była zatrudniona w Spółce z o.o. A w D. w okresie od 3 września 1997 r. do 3 stycznia 2000 r. na stanowisku montera wiązek przewodów elektrycznych. W dniu 8 lutego 2000 r. Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w O. z siedzibą w K. rozpoznała u D. W. wyprysk uczuleniowy. W orzeczeniu lekarskim stwierdzono, że początek wystąpienia zmian skórnych, ich przebieg, charakter umiejscowienia wraz ze stwierdzeniem w środowisku pracy alergenów, pozwalają przyjąć zawodowe tło schorzenia. Z kolei, z charakterystyki stanowiska pracy wynikało, iż D. W. miała kontakt na stanowisku pracy m.in. z niklem. Na tej podstawie, decyzją z dnia [...], Miejski Inspektor Sanitarny w O. stwierdził u D. W. wystąpienie choroby zawodowej. Powyższą decyzję zaskarżył zakład pracy, który – wbrew ustaleniom charakterystyki stanowiska pracy - podniósł, iż pracownica nie miała stałego kontaktu z uczulającymi ją substancjami, a nadto od wielu lat leczyła się w Poradni Dermatologicznej ZOZ w K., czego dowodem miało być zaświadczenie lekarskie, które nie zostało opatrzone datą. Organ odwoławczy decyzją z dnia 20 kwietnia 2000 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, gdyż z dokumentacji lekarskiej wynikało, że zmiany skórne u pacjentki – D. W. pojawiły się po podjęciu przez nią pracy w Spółce. W wyniku rozpatrzenia skargi Spółki z o.o. A w D., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w dniu 4 lutego 2003 r. powyższą decyzję, zarzucając, iż organ odwoławczy zupełnie pominął informację, że D. W. od wielu lat leczyła się w Poradni Dermatologicznej ZOZ w K. W ponownym postępowaniu Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. sprawdził dokumentację z Poradni i okazało się, że D. W. rozpoczęła leczenie po podjęciu pracy w Spółce. W Poradni była dwukrotnie, ostatni raz w dniu 2 grudnia 1999 r. Zakład pracy, wezwany do złożenia dowodów na okoliczność długotrwałej choroby swej pracownicy poinformował, iż swoje twierdzenia opierał na wyjaśnieniach jakie uzyskał podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem sekretariatu Dyrektora ZOZ w K. Organ uznał, że zaświadczenie lekarskie przedłożone przez Spółkę, nie wnosi niczego nowego do sprawy, a nadto nie jest dokumentem urzędowym, bo pominięto w nim datę wystawienia. Na marginesie zaświadczenia wpisano jedynie datę ostatniej wizyty D. W. w Poradni (2 grudnia 1999 r.). Dlatego też organ odwoławczy, stwierdziwszy, że Naczelny Sąd Administracyjny został wprowadzony w błąd, orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W skardze na powyższą decyzję Spółka z o.o. A w D. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucając, po pierwsze, iż doszło do naruszenia § 2 i § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002 r. Nr 132, poz. 1115), poprzez dokonanie niewłaściwej oceny warunków pracy, a w konsekwencji błędnego wywiedzenia, iż choroba D. W. została spowodowana działaniem czynników występujących w środowisku pracy; po drugie zaś, iż w sposób istotny, mający wpływ na wynik sprawy, naruszono przepisy postępowania, a to art. art. 7, 10, 75, 77 ust. 1, 80 i 81 k.p.a. Uzasadniając skargę podniesiono, iż Spółka nie została poinformowana o wszczęciu postępowania, nie zapoznano jej z dowodami i ustalonymi okolicznościami, doszło zatem do naruszenia prawa skarżącej do wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów. Nadto organy nie wyjaśniły w sposób kompletny stanu faktycznego sprawy i bezpodstawnie przyjęły, że substancje używane przy produkcji zawierają związki powodujące schorzenie, jakie stwierdzono u D. W. Wysnute przez organy wnioski nie poparto dowodami, dlatego też mają one charakter przypuszczeń. Ponadto nie przeprowadzono postępowania dowodowego w celu wykluczenia istnienia czynnika sprawczego schorzenia w środowisku pracy D. W., którą wykonywała w trakcie urlopu trwającego od 1 września 1999 r. do 2 października 1999 r., kiedy to pracowała na terenie Niemiec jako osoba sprzątająca hale produkcyjne. Okoliczność ta została podniesiona już w skardze z dnia 22 maja 2000 r. i wymaga – zdaniem skarżącej Spółki – wyjaśnienia, gdyż może mieć zasadniczy wpływ na określenie rzeczywistych przyczyn powstania choroby. Nadto w skardze podniesiono, że w zakładzie istnieje bezwzględny zakaz dotykania końcówek przewodów elektrycznych, w których jest nikiel, o czym stanowi odpowiednia instrukcja technologiczna a także o czym przypomina tablica informacyjna znajdująca się na stanowisku pracy. Odnosząc się do dokumentacji lekarskiej z Przychodni Dermatologicznej podkreślono, że samo wskazanie, iż pracownica zgłosiła się do Poradni po podjęciu zatrudnienia nie wskazuje jeszcze przyczyny powstania choroby. Kwestii tej nie wyjaśnił organ w sposób dostateczny. Samo zaś twierdzenie, iż dokument w postaci zaświadczenia lekarskiego jest nieważny z powodu nieopatrzenia go datą jest nieuprawnione i wykracza poza granice swobody oceny dowodów. Na koniec jeszcze raz podkreślono, że organ odwoławczy nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, a ponadto nie poinformował skarżącej Spółki o przeprowadzeniu jakichkolwiek dowodów w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. podkreślił, iż nie doszło do zarzucanego naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż nie mają one zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Ponadto przypomniał, iż w wyroku z dnia 4 lutego 2003 r. NSA nakazał jedynie sprawdzenie informacji, czy D. W. leczyła się od wielu lat w Poradni Dermatologicznej ZOZ w K., i w tym właśnie kierunku zostało przeprowadzone uzupełniające postępowanie dowodowe. Prowadzenie sugerowanego przez skarżącą Spółkę postępowania dowodowego naruszyłyby - zdaniem organu odwoławczego – powagę rzeczy osądzonej. Dodatkowo wyjaśniono, że służba sanitarna, oceniając warunki pracy, kieruje się tym co pracownik faktycznie robi, a nie tym, jakie nakazy obowiązują przy wykonywaniu danej pracy. W piśmie procesowym z dnia 29 września 2003 r. pełnomocnik Spółki z o.o. A w D. powtórzył argumentację dotyczącą braku przeprowadzenia dowodów, które potwierdziłyby lub wykluczyły zawodowe podłoże choroby D. W. Wywody organu odwoławczego uznano za bezzasadne i gołosłowne, bowiem nie poparto ich żadnymi dowodami. Mimo nakazu płynącego z wyroku NSA, nie przeprowadzono uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, nie podano też w treści decyzji przyczyn swego postępowania, co narusza art. 107 § 3 k.p.a. Za niezgodny z prawem uznano fakt, iż służba sanitarna ocenia tylko wybrane aspekty środowiska pracy a nie całokształt warunków pracy, w tym okoliczności, że pracodawca zapewnia higieniczne i bezpieczne warunki pracy poprzez zapoznawanie pracowników z instrukcją technologiczną stanowiska pracy oraz informowanie - za pomocą specjalnych tablic - o prawidłowym sposobie wykonywania pracy. Powtórzono także argumentację dotyczącą naruszenia art. 10 i art. 81 k.p.a. Odnosząc się do powyższego pisma, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. podkreślił, iż zakres przeprowadzonego postępowania został zdeterminowany treścią wyroku NSA z dnia 4 lutego 2003 r. W trakcie rozprawy sądowej pełnomocnik Spółki z o.o. A w D. podtrzymał żądanie i zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Na wstępie odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o treść art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny. Skargę należało uwzględnić, lecz nie z powodów w niej wywiedzionych. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność stosowania wykładni tych przepisów, przy czym w tym miejscu podnieść trzeba, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co pozwala i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Tak przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, iż narusza ona przepisy prawa procesowego, a to art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a. Wniesienie przez stronę postępowania administracyjnego odwołania od decyzji podjętej przez organ pierwszej instancji przenosi na organ odwoławczy kompetencję do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie. Przyjęcie takiej konstrukcji pozostaje w zgodzie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) i oznacza, że organ odwoławczy nie może ograniczyć się wyłącznie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, lecz powinien ponownie rozstrzygnąć sprawę poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzja ta stanowi przejaw woli organu administracyjnego i zbudowana musi być z szeregu elementów, wyznaczonych treścią art. 107 § 1 k.p.a. Stosownie do przywołanej regulacji, obowiązkowym składnikiem struktury decyzji administracyjnej jest m.in. podstawa prawna rozstrzygnięcia, jego uzasadnienie prawne i faktyczne. Przepis § 3 art. 107 k.p.a. stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnić podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Sporządzając uzasadnienie faktyczne decyzji, organ nie może zatem ograniczyć się jedynie do przytoczenia faktów i dowodów, lecz obowiązany jest zamieścić wywód przedstawiający tok rozumowania, przy ocenie wszystkich środków dowodowych przeprowadzonych w postępowaniu wyjaśniającym. Z kolei uzasadnienie prawne nie polega jedynie na przytoczeniu przepisów prawnych, jego zadaniem jest wyjaśnienie przepisów prawnych (tak B. Adamiak - Rektyfikacja decyzji w postępowaniu administracyjnym "Acta Universitatis Wratislaviensis" nr 922, Prawo CL III, 1988 r., str. 106-107). Przenosząc wyżej zaprezentowane ogólne uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja wskazuje błędną podstawę prawną jej wydania, nie zawiera uzasadnienia prawnego, natomiast uzasadnienie faktyczne jest niepełne. Na wstępie czynionych rozważań celowym jest przypomnienie, iż sprawa dotycząca stwierdzenia u D. W. choroby zawodowej w postaci wyprysku uczuleniowego była już przedmiotem oceny legalności, dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 4 lutego 2003 r. (sygn. akt II SA/Wr 1152/2000) uchylił decyzję organu odwoławczego, uznając, że postępowanie dowodowe w sprawie winno być uzupełnione o wyjaśnienie, czy D. W. była wieloletnią pacjentką Poradni Dermatologicznej ZOZ w K. Okoliczność tę podniosła skarżąca Spółka z o.o. A w D. Po uzupełnieniu postępowania dowodowego we wskazanym przez Sąd kierunku, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. ponownie utrzymał w mocy decyzję Miejskiego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...] o stwierdzeniu u D. W. choroby zawodowej. W swym rozstrzygnięciu, stanowiącym obecnie przedmiot badania Sądu, organ odwoławczy ograniczył się do chronologicznego przedstawienia wydanych w sprawie decyzji oraz podjętych przez skarżąca Spółkę czynności procesowych, następnie przedstawił wyniki analizy historii choroby sporządzonej przez Przychodnię Dermatologiczną ZOZ w K., by w końcu stwierdzić, że należało utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu został wprowadzony w błąd przez Spółkę A. Takie działanie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. należało uznać za nieprawidłowe. Jak podniesiono już wcześniej, obowiązkiem organu rozpatrującego środek odwoławczy jest ponowne rozstrzygnięcie sprawy w jej całokształcie. Tymczasem w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy skupił się jedynie na dokonaniu oceny jednego ze środków dowodowych w sprawie i zupełnie pominął kwestie związane z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy. Nie poddał analizie prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, ograniczając się jedynie do utrzymania jej w mocy. Nie badał słuszności stanowiska co do wystąpienia związku pomiędzy chorobą D. W. i warunkami w jakich wykonywała zatrudnienie. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. wadliwie uznał, że obecnie prowadzone przez niego postępowanie, a w konsekwencji i podjęta w sprawie decyzja mają jedynie charakter uzupełniający, ograniczony do wskazań wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec czego miał prawo zrezygnować z ponownego rozpatrzenia całości sprawy i przedstawienia swego stanowiska w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji. Organ ten nie uwzględnił faktu, że jego poprzednia decyzja została uchylona, zatem - chociażby z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania – sprawa dotycząca choroby zawodowej D. W. winna była doczekać się powtórnego załatwienia, stosownie do wymogów art. 138 § 1 k.p.a. Żadną miarą za załatwienie sprawy nie można uznać utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji z taką argumentacją, że w poprzednim postępowaniu Sąd został wprowadzony w błąd przez Spółkę A. Zaskarżona decyzja zawiera pewne elementy stanu faktycznego sprawy, nie informuje jednak, na jakich dowodach oparł się organ odwoławczy, stwierdzając u D. W. chorobę zawodową. Przede wszystkim nie poddano ocenie prawidłowości ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji oraz słuszności wysnutych wniosków. O pełnej akceptacji rozstrzygnięcia Miejskiego Inspektora Sanitarnego w O. zdaje się świadczyć fakt, iż decyzja pierwszoinstancyjna została utrzymana w mocy, lecz podkreślić trzeba, że są to jedynie domysły, bowiem zaskarżona decyzja przemilcza tę kwestię. Wyrażono w niej jedynie stanowisko, iż D. W. podjęła leczenie w Poradni Dermatologicznej ZOZ w K. już w trakcie zatrudnienia w Spółce A, lecz to stwierdzenie nie jest wystarczające dla uznania schorzenia pracownicy za chorobę zawodową. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. winien przede wszystkim wyjaśnić podjęte rozstrzygnięcie, w tym przedstawić własną ocenę wszystkich dowodów mających znaczenie w sprawie, powinien podać wyraźnie, jakie czynniki szkodliwe dla zdrowia występują w środowisku pracy D. W. i w końcu, który z nich spowodował – jego zdaniem - schorzenie w postaci wyprysku uczuleniowego, o jakim mowa w poz. 10 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.). Ponadto, w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu nie może zabraknąć odpowiedzi na zarzuty stawiane przez stronę postępowania. Materiał sprawy wskazuje, że skarżąca Spółka podniosła wiele kwestii dotyczących np. bezpiecznych warunków pracy, zakazu dotykania końcówek przewodów elektrycznych, pracy D. W. za granicą. Rzeczą organu odwoławczego było zatem zajęcie stanowiska, czy podniesione okoliczności mogą mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdził, iż w zaskarżonej decyzji zupełnie pominięto obowiązkowy składnik decyzji, jakim jest uzasadnienie prawne. W tej sytuacji strony postępowania zostały pozbawione możliwości zapoznania się z przepisami prawa materialnego, które legły u podstaw rozstrzygnięcia. W tym miejscu należy też dodać, iż procesowa podstawa prawna decyzji, z której skorzystał Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O., utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, a to art. 138 § 2 k.p.a., przewidziana jest dla decyzji kasacyjnych powodujących przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Poza tym § 2 art. 138 k.p.a. nie zawiera ustępów. Popełniony błąd był prawdopodobnie spowodowany omyłką pisarską. Stwierdzone dotychczas uchybienia procedury administracyjnej, tj. art. 107 § 1 i 3 oraz art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a., jako że mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czynią koniecznym uchylenie zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 p.s.a. W tej sytuacji dalsze badanie legalności przedmiotowej decyzji stało się zbędne. Z tego też powodu Sąd nie rozważał trafności wszystkich zarzutów skargi, choć w celu zapewnienia prawidłowości postępowania organu administracji już teraz powiedzieć trzeba, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy, nie tylko należy uwzględnić przedstawione wyżej wskazania Sądu ale także zapewnić stronom możliwość czynnego uczestnictwa w prowadzonym postępowaniu, zgodnie z wymogami art. 10 k.p.a. Z uwagi na treść § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002 r. Nr 132, poz. 1115), w niniejszej sprawie – wbrew stanowisku skarżącej Spółki – będą miały zastosowanie przepisy cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji oparto o art. 152 p.s.a., a orzeczenie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm. ) w związku z art. 97 § 2 cyt. wcześniej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.