II SA/Wr 163/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus, po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] nr [...] umarzającej postępowanie postanawia odrzucić skargę. J. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę oznaczoną jako "wniosek – prośba o przywrócenie terminu odwołania", w której zwróciła się o "anulowanie" postanowienia wydanego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 15 listopada 2007r. oraz o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez D. Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] nr [...]. W piśmie z dnia 15 stycznia 2008r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 stycznia 2008r. do sprecyzowania treści skargi J. K. oświadczyła, że wniesiona przez nią skarga jest jednocześnie wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego oraz skargą na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał sprawę ze skargi J. K. na wskazaną powyżej decyzję wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie zważył co następuje: Skarga jest środkiem prawnym umożliwiającym zakwestionowanie przed sądem administracyjnym zgodności z prawem aktu administracyjnego lub innej czynności organu administracji publicznej należących do katalogu spraw, zawartego w przepisach art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./. W katalogu tym uwzględnione zostały m.in. jako przedmiot kontroli sądu administracyjnego decyzje administracyjne /art. 3 § 2 pkt 1 ustawy/. Istotne również jest, że decyzje administracyjne mogą być zaskarżane do sądu z powodu ich niezgodności z prawem na zasadach i w trybie określonym w odrębnych ustawach, o czym stanowi art. 16 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Zasady i tryb zaskarżania decyzji administracyjnych uregulowane zostały w powołanej powyżej ustawie - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści przepisu art. 52 § 1 tego aktu wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Ustawodawca wyjaśnił również w powoływanej ustawie, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy /art. 52 § 2/. Z wskazanych powyżej przepisów wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść na decyzję, która nie może być już zaskarżona w administracyjnym toku instancji poprzez odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z tego względu, że taki środek prawny został już w stosunku do kwestionowanego orzeczenia wykorzystany, albo dlatego, że postępowanie w danej sprawie jest jednoinstancyjne, co wynikać musi z przepisów szczególnych. Oznacza to zatem, że w sprawach, w których od decyzji organu pierwszej instancji przysługuje odwołanie /w szczególnych przypadkach, o których mowa w art. 127 § 3 kpa wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy/, przedmiotem skargi skierowanej do sądu administracyjnego może być tylko decyzja organu odwoławczego, niedopuszczalna jest natomiast skarga na decyzję organu pierwszej instancji, wydaną w tej sprawie. W okolicznościach istniejących w rozpoznawanej sprawie oznaczało to konieczność wniesienia odwołania od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji. Z tego środka zaskarżenia J. K. nie skorzystała, a to oznacza, że w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek – określony w powołanym wcześniej przepisie art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wyczerpania instancyjnych środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi. Mając powyższe okoliczności na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny -zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 powołanej poprzednio ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.