II SA/Wr 1642/03

Dnia 14 czerwca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia NSA Józef Kremis Sędziowie : NSA Anna Moskała (sprawozdawca) WSA Jerzy Strzebińczyk Protokolant: Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi L. D. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia : umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. U z a s a d n i e n i e : L. D. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody D. z dnia [...]., Nr [...]podnosząc w niej zarzut całkowitego pominięcia przez organy administracji zeznań skarżącej co do okoliczności opuszczenia przez nią miejsca stałego zamieszkania, przez co w sposób rażący naruszone zostały podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Skarżąca zwróciła ponadto uwagę na fakt, iż podstawę do wymeldowania jej dało przede wszystkim postanowienie Prokuratury Rejonowej w L. o umorzeniu postępowania o utrudnianiu dostępu do lokalu mieszkalnego. Mimo, że L. D. złożyła zażalenie na przedmiotowe postanowienie organy obu instancji nie zawiesiły postępowania administracyjnego do czasu zajęcia stanowiska przez Prokuraturę Okręgową. Następnie pismem z dnia [...]skarżąca L. D. cofnęła skargę na wskazaną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z treści przywołanych wyżej regulacji wprost wynika, iż poczynając od dnia 1 stycznia 2004 r. do tzw. "spraw starych" będzie stosowało się "nowe przepisy". W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest - zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie 3 powołanej wyżej ustawy proceduralnej - uzależniona od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie niedopuszczalności cofnięcia skargi. Natomiast niedopuszczalność wniosku o cofnięcie skargi stwierdzana jest w przypadku ustalenia, że przedmiotowy wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału aktowego badanej sprawy czynność procesowa strony skarżącej - z tego punktu widzenia - nie budzi żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 powołanej na wstępie ustawy postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji postanowienia.