II SA/Wr 166/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca) Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 maja 2017 r. sprawy ze skargi O. SA z siedzibą w W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. starosta udzielił skarżącemu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Wyznaczony obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W uzasadnieniu stwierdził jedynie, że wniosek inwestora wraz z projektem budowlanym spełnia warunki określone w art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 p.b. W decyzji tej wskazano usytuowanie inwestycji na działkach nr [...], [...] i [...]. Dołączona do wniosku decyzja lokalizacyjna z dnia [...].01.2016 r. ustala lokalizację inwestycji na działce nr [...]. Według tej decyzji stacja bazowa będzie składała się z wieży kratowej o wysokości do 55 m, platformy pod urządzenia technologiczne, przyłącza elektrycznego i ogrodzenia, zawieszone zostanie 6 anten sektorowych i antena radiolinii. Stacja pracować będzie w systemie 800, 900, 1800 i 2100 MHz. Decyzja przytacza wyjaśnienie inwestora, że według rozporządzenia RM w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 357, poz. 2573, zmiana w Dz. U. z 2007 r. Nr 158, poz. 1105) planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z tym nie jest wymagane DOUŚ (obszar oddziaływania nie wykracza poza teren objęty wnioskiem, ponieważ odległość pionowa pomiędzy osiami głównych wiązek promieniowania a miejscami dostępnymi dla ludności wynosi co najmniej 7,3 m, w odległości 200/300 m wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten na wysokości do 2 m pod wektorem nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności). Decyzja lokalizacyjna zaleca przestrzeganie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – POŚ i zapewnienie ochrony interesu osób trzecich przed uciążliwościami powodowanymi przez promieniowanie. Odwołanie od pozwolenia na budowę wnieśli właściciele działki nr [...] objętej obszarem oddziaływania inwestycji. Zarzucili, że miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległości 20-50 m od projektowanej bazy (cmentarz, grunty rolne) lub 100 m (budynki mieszkalne). Promieniowanie anten obejmuje więc teren cmentarza, budynki mieszkalne i parking. Odwołujący się wcześniej nie zajęli stanowiska w sprawie, gdyż liczyli na odbycie się zebrania wiejskiego. Zaskarżoną decyzją organ uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jak ustalił organ, projekt budowlany przewiduje wybudowanie kratowej wieży o wysokości 50,5 m. Baza stanowi telekomunikacyjny obiekt budowlany (§ 3 pkt 2 rozporządzenia MI z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie Dz. U. Nr 219, poz. 1864). Projekt takiego obiektu powinien zostać opracowany przez osoby posiadające kwalifikacje i uprawnienia do projektowania obiektów telekomunikacyjnych, co nie miało miejsca w nin. sprawie. Ponadto projekt nie zawiera części z zakresu branży telekomunikacyjnej, w szczególności w kwestii oddziaływania stacji na środowisko i obszaru oddziaływania obiektu. Nie zostały więc spełnione wymogi określone w art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 p.b. Według fragmentu 8. projektu charakterystykę funkcjonowania i oddziaływania urządzeń stacji bazowej zawarto w kwalifikacji przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem RM z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Projektowana stacja nie zalicza się do takich przedsięwzięć. Nie było powinności uzyskania decyzji środowiskowej. Pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od granicznych dla miejsc dostępnych dla ludzi nie wystąpią (zgodnie z rozporządzeniem MŚ z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów Dz. U. Nr 192, poz. 1883) – tak projekt budowlany s. 10. Według projektu istotne jest istniejące zagospodarowanie terenu (działki rolne, droga gminna, cmentarz, odległość do najbliższych zabudowań na działce nr [...] wynosi 95 m). Projekt nie ujawnia wysokości zabudowań mieszkalnych. Projektowany zasięg PEM o natężeniu > 0,1 m² znajduje się na wysokości 18,9 m n.p.t. i w odległości około 135 m od bazy. Według organu powyższa analiza nie uwzględnia istnienia miejsc, na których budynki mogą być wznoszone (wyroki II OSK 1581/08, 719/09 i 1485/10). W decyzji lokalizacyjnej i projekcie budowlanym nie dokonano analizy w zakresie zgodności z ustawami z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r., poz. 422) i z dnia 18 lipca 2001 r. prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469), jak też nie przeprowadził jej organ pierwszej instancji (art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.). Nie ustalono, jakie jest możliwe zagospodarowanie terenów sąsiednich znajdujących się w obszarze oddziaływania, wynikające z decyzji ustalających warunki zabudowy lub planów miejscowych. Nie wykazano, że przedsięwzięcie nie należy do mogących zawsz lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Nie można stwierdzić, że nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie organu nie można więc uznać, że projekt budowlany jest kompletny i posiada wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz że jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska. Uzasadnia to stosowanie art. 138 § 2 k.p.a., gdyż wykluczone jest uzupełnienie postępowania wyjaśniającego przez organ, skoro zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie wypowiada ocen merytorycznych, lecz wskazuje okoliczności wymagające wyjaśnienia. W skardze do sądu administracyjnego inwestor zarzucił naruszenie art. 28 ust. 2 p.b., art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w związku z art. 55 u.p.z.p., art. 35 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 35 ust. 4 p.b., art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz art. 138 § 2 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. Jak twierdził, nieruchomość odwołujących się nie znajdowała się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ powinien dostosować się do prawomocnej decyzji lokalizacyjnej stwierdzającej, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Projekt budowlany był kompletny i prawidłowy. Informacje o oddziaływaniu obiektu nie stanowią części projektu budowlanego, podobnie jak obszar oddziaływania obiektu. Nie był uzasadniony wymóg dołączenia zaświadczenia o specjalnych uprawnieniach autora projektu. Organ nie wyjaśnił, czy inwestycja może w sposób nieodpuszczalny wpłynąć na możliwość zabudowy na terenach sąsiednich. W kwestii związania organu decyzją lokalizacyjną skarżący powołał wyrok II OSK 988/14 i stanowisko wyrażone w komentarzu pod. red. Z. Niewiadomskiego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wydana w ramach zamierzonego przez skarżącego procesu inwestycyjno-budowlanego decyzja lokalizacyjna ma znaczenie dla rozstrzygnięcia nin. sprawy w dwóch aspektach. Po pierwsze nie jest wykluczone kwestionowanie przez organ tej decyzji o ile nasuwa wątpliwości odnośnie ważności, co oczywiście wymaga wystąpienia w tej kwestii do właściwego organu. W tym sensie decyzja lokalizacyjna nie jest wiążąca bezwzględnie pomimo treści art. 55 u.p.z.p. O ile mogło mniej budzić wątpliwości zaliczenie inwestycji skarżącego do inwestycji celu publicznego, to już wskazane w niej podstawy faktyczne i prawne oraz ustalenie zasięgu oddziaływania na środowisko zawarte w treści tej decyzji, mogło uzasadniać rozważenie wystąpienia o stwierdzenie jej nieważności (por. wyrok II OSK 2538/14 i 1839/16). Z tego punktu widzenia nie było wykluczone wskazanie przez organ konieczności szczegółowego rozważenia okoliczności dotyczących oddziaływania planowanej stacji na środowisko, czego organ pierwszej instancji zaniechał. Po drugie inwestor przedstawił projekt budowlany dla budowy wieży o wysokości przewyższającej wysokość dopuszczoną w decyzji lokalizacyjnej oraz na trzech działkach, gdy decyzja lokalizacyjna ustala usytuowanie stacji bazowej na jednej działce. Gdyby zatem nie kwestionować decyzji lokalizacyjnej, to należałoby wyjaśnić i rozważyć znaczenie niezgodności projektu budowlanego z tą decyzją dla rozstrzygnięcia nin. sprawy. Nie były jasne wywody skarżącego, że zawarte w projekcie budowlanym informacje, nie stanowiły części tego projektu. Należało raczej przyjąć, że wszelkie treści zawarte w projekcie stanowią jego część (por. § 8 ust. 2 pkt 7 i 8 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego Dz. U. poz. 462 oraz § 11 ust. 2 pkt 11d tego rozporządzenia). Sam skarżący wymienił w projekcie budowlanym odwołujących się jako strony (art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 p.b.), zatem w skardze podważa pochodzące od niego ustalenia stanowiące podstawę decyzji. Decyzja lokalizacyjna jest niewątpliwie wiążąca w zakresie przewidzianym w u.p.z.p. i można się zastanawiać na ile, w braku decyzji środowiskowej, treść decyzji lokalizacyjnej ma uzasadniać wniosek o zbędności decyzji środowiskowej czy raczej mogłaby rzutować na ocenę zgodności z prawem decyzji lokalizacyjnej. Z kolei problem ważności decyzji lokalizacyjnej rodzi obawę, czy postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie zmierza w kierunku wydania decyzji nieważnej (uchwała I OPS 2/12, na temat związania organu por. wyroki II SA/Go 902/09, OSK 1230/04, II OSK 251/07). Rozważenie wskazanych okoliczności mogące uzasadniać stosowanie art. 35 ust. 3 p.b. lub stwierdzenie zagadnienia wstępnego, niewątpliwie uzasadniało stosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd podtrzymuje pogląd o konieczności wyjaśnienia możliwego sposobu zagospodarowania sąsiednich nieruchomości (wyrażony w wyroku II SA/Wr 75/17). Natomiast stan faktyczny nin. sprawy uzasadniał zwrócenie raczej uwagi na wady prawne decyzji lokalizacyjnej w aspekcie oddziaływania na środowisko, nie podważając przy tym zasady związania organu oceną poczynioną w tym zakresie przez organ lokalizacyjny (cyt. wyrok s. 17-18). Sąd nadal wyraża pogląd o braku podstaw do domagania się od projektantów szczególnych uprawnień w branży telekomunikacyjnej, uznając w tym zakresie skargę za uzasadnioną. Uznanie pewnych ocen organu za nieuzasadnione i uzupełnienie argumentacji prawnej organu przez Sąd, nie wpływa jednak na ogólny pogląd o zaistnieniu w nin. sprawie podstaw do wydania decyzji kasacyjnej. Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.