II SA/Wr 168/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia D. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 168/06 w sprawie ze skargi D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 7 grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia w sprawie przystąpienia do sporządzenia analizy zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy zbiornika na nieczystości płynne postanawia: odrzucić zażalenie. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem referendarza sądowego z dnia 27 lipca 2009 r. przyznano skarżącej D. W. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że przesłanką uzasadniającą przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym jest etap postępowania sądowego – wyrokiem z dnia 1 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniesioną przez skarżącą skargę. Uwzględniając okoliczność, że dopuszczalność zaskarżenia wskazanego wyroku ograniczona jest przymusem adwokackim, a także sytuację materialną skarżącej, Sąd przyznał jej we wskazanym zakresie prawo pomocy. Skarżąca korzystając z przyznanego uprawnienia, udzieliła wyznaczonemu przez Okręgową Radę Adwokacką pełnomocnikowi - adw. M. W. pełnomocnictwa (k. 273, 287 akt sądowych). Pomimo pouczenia dotyczącego sposobu zaskarżenia przesłanego skarżącej odpisu wyroku wraz z jego uzasadnieniem (k. 234 akt) a także reprezentowania przez pełnomocnika z urzędu, skarżąca wniosła sporządzoną osobiście skargę kasacyjną (k. 245 akt sądowych). Następnie w ten sam sposób zaskarżyła w drodze zażalenia wydane przez Sąd postanowienie z dnia 11 września 2009 r. odrzucające skargę kasacyjną (k. 295 akt sądowych). Sporządzone osobiście przez skarżącą środki zaskarżenia (skarga kasacyjna, zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną) zgodnie z dyspozycją art. 175 § 1 i 2 oraz art. 194 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zostały przez Sąd odrzucone – postanowienie z dnia 11 września 2009 r. odrzucające skargę kasacyjną oraz postanowienie z dnia 29 października 2009 r. odrzucające zażalenie. Poza przedstawionymi powyżej kwestiami dotyczącymi przymusu adwokackiego, podkreślić należy, że od chwili ustanowienia pełnomocnika skarżąca działa za jego pośrednictwem z pełnymi skutkami prawnymi, a pominięcie pełnomocnika jest równoznaczne z pominięciem skarżącej w postępowaniu sądowym. W konsekwencji tego, obowiązkiem Sądu jest doręczenia pełnomocnikowi skarżącej wydawanych w sprawie postanowień ze wszystkimi tego skutkami, w tym w szczególności dotyczącymi biegu terminu do wniesienia środków zaskarżenia. Jednocześnie wskazać należy, że w niniejszej sprawie, Sąd uznał za celowe z punktu widzenia zapewnienia pełnej realizacji prawa skarżącej do procesu, aby w sytuacji wnoszenia z pominięciem pełnomocnika z urzędu, sporządzonych osobie przez skarżącą środków zaskarżenia, poinformować ją o sposobie ich rozpatrzenia, poprzez przesłanie do jej wiadomości wydawanych w sprawie postanowień. Nie zmienia to jednak oceny, że dopiero doręczenie wydanych przez sąd orzeczeń pełnomocnikowi powoduje, że doręczenie będzie skuteczne i będzie wywoływało skutki prawne. Zatem, gdy skarżąca działa w sprawie przez pełnomocnika, zasadą jest doręczanie postanowień Sądu pełnomocnikowi i od dnia doręczenia postanowienia pełnomocnikowi, a nie skarżącej, biegnie termin do wniesienia środka zaskarżenia. Dlatego też przyjąć należało, że termin do wniesienia zażalenia przez skarżącą reprezentowaną przez przyznanego na zasadzie prawa pomocy pełnomocnika od postanowienia z dnia 29 października 2009 r. doręczonego pełnomocnikowi w dniu 10 listopada 2009 r. (k. 317 akt sądowych) upłynął w dniu 17 listopada 2009 r. Nie dopuszczając jakichkolwiek wyjątków, w przypadku pełnomocnika, jak również samej skarżącej, termin do wniesienia zażalenia rozpoczynał bieg w momencie doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi. Oznacza to, że tylko z momentem doręczania postanowienia pełnomocnikowi wiązać należało początek biegu terminu do wniesienia przez skarżącą zażalenia od postanowienia z dnia 29 października 2009 r. Z tego też powodu fakt przesłania do wiadomości skarżącej w dniu 24 listopada 2009 r. (k. 319 akt sądowych) odpisu postanowienia z dnia 29 października 2009 r. pozbawiony jest doniosłości prawnej. Z punktu widzenia badania dopuszczalności zażalenia na postanowienie z dnia 29 października 2009 r. istotne znaczenie ma tylko data doręczenia odpisu postanowienia pełnomocnikowi. Uznać zatem leżało, że kolejne już w niniejszej sprawie, sporządzone z pominięciem pełnomocnika zażalenie skarżącej z dnia 29 listopada 2009 r. złożone przez nią osobiście na Biurze Podawczym tut. Sądu w dniu 30 listopada 2009 r. zostało wniesione z uchybieniem wskazanego powyżej terminu, który upłynął w dniu 17 listopada 2009 r. Z powołanych wyżej powodów zażalenie skarżącej, jako wniesione po upływie terminu określonego w art. 194 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z powodu niedopuszczalności zostało na podstawie art. 178 w związku 197 § 2 powołanej ustawy odrzucone.