II SA/Wr 17/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP postanawia odrzucić skargę. E. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, wywodząc, iż przepis z art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, normujący właściwość sądów administracyjnych, nie obejmuje swym zakresem zastosowania skarg na niniejsze postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 4 powyższej ustawy Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Mając zatem na względzie powyższe zważyć należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Kognicji tegoż Sądu nie podlega m.in. zaskarżone do tutejszego Sądu postanowienie Wojewody z dnia [...] r., podjęte na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). Wskazać bowiem należy, że z uwagi na brak odmiennego uregulowania w powyższej ustawie - do postanowień wydawanych w toku postępowania w sprawach dotyczących potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie zabużańskie, w tym postanowień wydawanych w trybie art. 7 ust. 1 powołanej ustawy zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z zasadą wyrażona w art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że zażalenie przysługuje tylko w tym przypadku, kiedy z przepisów kodeksu wprost wynika, że zażalenie jest dopuszczalne. Jeżeli zatem kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawa - o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskie, w przepisie będącym materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia nie przewidują samoistnego środka zaskarżenia do tego typu postanowień incydentalnych w postaci zażalenia, to środek ten stronie nie przysługuje (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1527/09). Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Od wydanego bowiem na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez Wojewodę postanowienia ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia, o czym też skarżąca została poinformowana w treści kwestionowanego rozstrzygnięcia. Zaskarżone orzeczenie nie jest nadto postanowieniem kończącym postępowanie, ani też rozstrzygającym sprawę co do istoty, a tylko takie postanowienia podlegają kontroli tutejszego Sądu. Mając zatem na względzie to, że niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, zasadnym jest odrzucenie złożonej przez E.K. skargi – stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.