II SA/Wr 17/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 2 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku J. Ś. o uzupełninie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 września 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 17/20 o zwrot kosztów procesowych w sprawie ze skargi J. Ś. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania hali produkcyjnej postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 10.09.2020 r., sygn. akt II SA/Wr 17/20, uwzględnił skargę J. Ś. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...].11.2019 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania hali produkcyjnej. W piśmie z [...].09.220 r. (data wpływu do Sądu) skarżąca zwróciła się o uzupełnienie wyroku o zwrot kosztów postępowania związanych ze sprawą, według przedstawionego wykazu i załączonych dowodów ich poniesienia, na łączną sumę 901,00 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Natomiast w § 2 tego przepisu przewidziano możliwość uzupełnienia wyroku co do zwrotu kosztów na posiedzeniu niejawnym. W myśl § 3 art. 157 orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Postępowanie sądowoadministracyjne niesie za sobą konieczność poniesienia pewnych nakładów finansowych. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Generalną zasadą jest w postępowaniu administracyjnym, że o zwrocie takich kosztów sąd administracyjny orzeka na wniosek strony w ściśle określnej w ustawie sytuacjach. Stosownie do treści art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie z art. 209 p.p.s.a. sąd rozstrzyga wniosek strony o zwrot kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę. W świetle art. 210 § 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Strona może zatem złożyć wniosek o zwrot kosztów w skardze, w odrębnym piśmie procesowym, a nawet ustnie do protokołu rozprawy. Istotne jest tylko, aby ten wniosek dotarł do sądu przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia. W opisanym na wstępie wyroku orzeczono o całości żądania skargi. Brak podstaw do skutecznego domagania się przez skarżącą uzupełnienia wyroku o zwrot kosztów postępowania wynika z tego, że wcześniej nie zażądał ona ich zwrotu w terminie, o którym mowa w art. 210 § 1 p.p.s.a. Takiego wniosku skarżąca nie zawarła ani w skardze, ani też w piśmie procesowym z [...].09.2020 r. Skarżąca nie zgłosiła takiego wniosku również na rozprawie, pomimo tego, że w piśmie sądowym z [...].08.2020 r., stanowiącym zawiadomienie o terminie rozprawy, została pouczona o treści art. 210 § 1 p.p.s.a. (pkt 7) - karta 36 verte akt sądowych. Na marginesie należy zauważyć, że na podstawie art. 200 in fine p.p.s.a. skarżącemu przysługuje wyłączenie zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście - zgodnie z dyspozycją art. 205 § 1 p.p.s.a. – zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu lub nieprofesjonalnego pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Wymieniony w art. 205 p.p.s.a. katalog niezbędnych kosztów postępowania ma charakter wyczerpujący i nie może być rozszerzany na inne wydatki, zwykle występujące przy okazji postępowania sądowego. Nie ma zatem podstaw do domagania się zwrotu nakładów własnych poniesionych przez stronę na sporządzenie pism procesowych. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 157 art. 160 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.