II SA/Wr 1708/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA – Jolanta Sikorska (spraw.) Sędziowie WSA - Małgorzata Masternak-Kubiak WSA - Marcin Miemiec Protokolant Magdalena Domańska - Byskosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2005 r. przy udziale --- sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie dodatku specjalnego do uposażenia zasadniczego oddala skargę. W dniu [...]r. Zastępca Komendanta Szpitala Wojskowego w P. wydał na podstawie art. 104 kpa oraz art. 7 ust. 2 i 3 i art.15 ustawy z dnia 17 grudnia 1974r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 1992r., Nr 5, poz. 18 ze zm.) oraz § 5 ust. l pkt 2, § 31 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. z 2000r., Nr 90, poz. 1005 z późn. zm.), decyzję Nr [...]/Dod.Specj./1, którą przyznał skarżącemu A. K., będącemu żołnierzem zawodowym, zwiększony dodatek specjalny o 10% uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego przysługującemu żołnierzowi, od dnia [...]r. do dnia [...]r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż zgodnie z § 31 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. l005) żołnierzowi zawodowemu może być podwyższony dodatek specjalny w związku z powierzeniem nowych lub dodatkowych zadań o wysokim stopniu złożoności i odpowiedzialności albo obowiązków wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe, za które nie przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. Zwiększenie dodatku specjalnego nie może przekroczyć kwoty stanowiącej 10% uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego. Zwiększenie dodatku przyznaje się na czas określony. W razie ustania przesłanek, które uzasadniały jego przyznanie, zwiększenie dodatku nie przysługuje, albo może zostać obniżone w razie nie wywiązywania się żołnierza z nowych lub dodatkowych zadań i obowiązków. Organ ustalił, że mjr A. K. wykonuje obowiązki Starszego Asystenta Oddziału Chorób Wewnętrznych [...]w P.. Oprócz wykonywanej funkcji etatowej wykonuje dodatkowe zadania jako lekarz w Poradni Diabetologicznej, które wykraczają poza zwykłe obowiązki służbowe wynikające z zajmowanego stanowiska. Decyzja ta stała się ostateczna. Decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...]r. Nr [...] mjr A. K. został zwolniony z zajmowanego stanowiska Starszego Asystenta Oddziału Chorób Wewnętrznych przy [...] Szpitalu Wojskowym z Przychodnią i skierowany na okres wypowiedzenia stosunku służbowego do dyspozycji dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w P.. W dniu [...]r. Dowódca Jednostki Wojskowej [...]na podstawie art. 2 ust. l ustawy z dnia 17 grudnia 1974r.o uposażeniu żołnierzy (j.t. Dz. U. z 2002r., Nr 76, poz. 693 z późn. zm.) oraz § 5 ust. l, pkt 2, § 31 ust. l pkt 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. z 2000r., Nr 90, poz. 1005 z późn. zm.) wydał decyzję, którą przyznał z dniem [...]r. mjr A. K. dodatek specjalny w wysokości 27% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego [...], na okres pozostawania w dyspozycji Dowódcy JW [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...]r. Nr [...] mjr A. K. został skierowany do dyspozycji Dowódcy [...] na okres wypowiedzenia stosunku służbowego, w związku z czym przysługuje mu dodatek specjalny w wysokości 27% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego, a to na podstawie przepisu § 31 ust. l pkt. 7 rozporządzenia MON z dnia 10.10.2000r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu podał, że decyzją z dnia [...]r. Dowódca [...]w P. przyznał mu z dniem [...]r. dodatek specjalny w wysokości 27% kwoty należnego uposażenia wg ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego, na okres pozostawania w dyspozycji Dowódcy [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na okres wypowiedzenia stosunku służbowego odwołujący się został skierowany do dyspozycji Dowódcy [...]w związku z czym przysługuje mu dodatek specjalny w wysokości 27 %. Podniósł, że decyzją nr [...]/Dod.Specj./l. z dnia [...]r. przyznano mu zwiększony o 10% dodatek specjalny od dnia [...]r. do [...]r. w związku z powierzeniem dodatkowych zadań o wysokim stopniu złożoności. Zadania te wykonuje do chwili obecnej. Niezależnie od dalszego wykonywania owych dodatkowych zadań posiada decyzję o przyznaniu zwiększonego dodatku, której nikt nie zmienił. Wydając swoją decyzję Dowódca [...]całkowicie ten fakt pomija. Podniósł, że wydana decyzja narusza przepisy prawa materialnego, gdyż powołuje się na przepis § 31 ust l pkt 7 rozporządzenia MON z dnia 10.10.2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, nie mającego w sprawie niniejszej żadnego zastosowania. Z treści uzasadnienia decyzji wynika, że przeniesienie do dyspozycji automatycznie oznacza nakaz obniżania stawki dodatku specjalnego przyznanego odrębną decyzją i zgodnie z prawem.. Zdaniem skarżącego nie jest możliwe, w okresie pozostawania w dyspozycji, zwiększenie żołnierzowi decyzją dodatku specjalnego. Nie ma natomiast żadnych podstaw do jej zmiany w tym okresie w wypadku dalszego wykonywania przez żołnierza obowiązków przesądzających o jego podwyższeniu, co ma miejsce w przypadku skarżącego. W tych okolicznościach wydanie decyzji zdaniem skarżącego nie tylko narusza prawo ale jest także niepotrzebne. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego decyzją z dnia [...]r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 15 w związku z art. 45 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974r. o uposażeniu żołnierzy (j.t. Dz. U. z 2002r., Nr 76, poz. 693 z późn. zm.) oraz § 31 ust. l pkt 7, ust. 4a i 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. nr 90, poz. 1005 z późn. zm.) oraz § 2 ust. l pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 marca 1993 r. w sprawie określenia organów wojskowych i organów wojskowych wyższego stopnia, właściwych w sprawach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz w ustawie o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. Nr 23, poz. 101), a także art. 138 § l pkt l kpa - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że mjr lek. med. A. K. decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...]r. został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska Starszego Asystenta Oddziału Chorób Wewnętrznych przy [...] Szpitalu Wojskowym z Przychodnią i skierowany na okres wypowiedzenia stosunku służbowego do dyspozycji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w P.. W dniu [...]r. odwołujący się został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Do dnia przeniesienia do dyspozycji mjr lek. med. A. K. oprócz obowiązków Starszego Asystenta Oddziału Chorób Wewnętrznych pełnił dodatkowe obowiązki lekarza Poradni Diabetologicznej. W związku z powyższym decyzją zastępcy Komendanta [...] Szpitala Wojskowego z dnia [...]r. Nr [...]/Dod. Spec./l został przyznany zwiększony o 10% dodatek specjalny. Prawo do zwiększonego dodatku specjalnego wygasło z dniem [...]r. wobec czego Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w dniu [...]r. wydał decyzję o przyznaniu mjr lek. med. A. K. dodatku specjalnego w wysokości 27% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego na okres pozostawania w dyspozycji. Od decyzji tej mjr A. K. wniósł odwołanie do Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego podnosząc, że mimo zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji nadal wykonuje te same dodatkowe zadania. Rozpatrując odwołanie Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego wskazał, że zgodnie z treścią § 31 ust. 5 rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy wobec zwolnienia wnioskodawcy z zajmowanego stanowiska służbowego i jego skierowania do dyspozycji dowódcy Jednostki Wojskowej [...] ustały warunki uzasadniające otrzymywanie podwyższonego dodatku specjalnego, a prawo do jego otrzymywania wygasło z ostatnim dniem [...]r. W związku z powyższym Dowódca Jednostki Wojskowej [...] na podstawie § 31 ust. l pkt 7 oraz ust. 4a i 5 rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia był zobowiązany do wydania wnioskodawcy decyzji ustalającej wysokość należnego mu dodatku specjalnego. W ocenie organu odwoławczego pozostałe zarzuty podniesione w odwołaniu nie mają związku ze sprawą. W tej sytuacji organ ten orzekł jak w zaskarżonej decyzji. Skarżący złożył skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której wniósł o jej uchylenie, podtrzymując zarzuty podniesione w odwołaniu. Podał, że nie może zgodzić się z rozstrzygnięciem zaskarżonej treści. Podniósł, że wydając zaskarżoną decyzję organ II instancji pominął całkowicie treść zarzutów merytorycznych i formalnych podniesionych w odwołaniu od decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...]. Zarzucił, że organ odwoławczy w wydanej decyzji powtarza jedynie, podobnie jak czyni to organ I instancji, treść przepisów, nie wiążąc ich z konkretną sprawą skarżącego. Przechodzi do porządku nad rażącym, jego zdaniem, naruszeniem przez organ I instancji przepisów kpa - wydania decyzji dnia [...]r. o przyznaniu z dniem [...]r. dodatku specjalnego w obniżonej wysokości i doręczenia jej skarżącemu dopiero dnia [...]r., bez opatrzenia jej rygorem natychmiastowej wykonalności. Od decyzji tej strona, zgodnie z pouczeniem i w terminie wniósł odwołanie, a pomimo to decyzja ta była wykonywana i pozbawiła skarżącego części należnych mu dochodów. Była ona także podstawą do wydania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzy zawodowych do celów ewidencyjno finansowych oraz zaopatrzenia emerytalno-rentowego z dnia [...]r. Zaświadczenie to, zdaniem skarżącego, narusza prawo materialne, ponieważ wykazano w nim niższe niż faktycznie otrzymywane, uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, będące zgodnie z przepisami ustaw o uposażeniu żołnierzy i zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy, podstawą do wypłaty należnych świadczeń i naliczenia podstawy wymiaru emerytury. Podniósł, iż jego zdaniem nieprawidłowo organ II instancji, powołany do przestrzegania prawa, traktuje powyższe uchybienie jako nie mające związku z przedmiotową sprawą. Skarżący podnosi dalej, iż w swoim odwołaniu z dnia [...]r. m.in. podał, że posiada decyzje o przyznaniu mu podwyższonego dodatku specjalnego oraz, że decyzji tej nikt nie uchylił. Twierdzi organ II Instancji, iż decyzja ta wygasła , nie podaje jednak na jakiej podstawie prawnej i od kiedy. Nie podaje także dlaczego skarżącemu, wykonującemu nadal, także w okresie pozostawanie w dyspozycji, takie same czynności i pełniącemu nadal te same obowiązki, nagle ma przysługiwać obniżony dodatek specjalny. Zdaniem skarżącego Kodeks Postępowania Administracyjnego wymaga , by decyzja administracyjna zawierała nie tylko podstawę jej rozstrzygnięcia i samo rozstrzygnięcie ale także i uzasadnienie. Zdaniem skarżącego uzasadnienia zaskarżona decyzja nie posiada, tak jak i decyzja organu I instancji. Nie sposób w oparciu o decyzję Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego zorientować się, na jakiej podstawie prawnej (w kontekście argumentów podniesionych w odwołaniu) decyzję wydał, jakie fakty uznał za istotne a jakie pominął. Zdaniem skarżącego decyzja organu II instancji wymogów kpa nie spełnia , ignoruje fakty oczywiste, toleruje także naruszenia przepisów kpa przez organ I instancji, popierając je i legitymizując. Skoro tak to decyzja ta i utrzymana nią w mocy decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] są sprzeczne z prawem i jako takie winny być zdaniem skarżącego wyeliminowane z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, ponadto dodał, iż działając jako właściwy organ wojskowy wyższego stopnia, po zbadaniu sprawy uznał decyzję organu I instancji za prawidłową i utrzymał ją w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w niniejszej sprawie została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie w sprawie nią wszczętej nie zostało do tego dnia zakończone. Zgodnie zatem z art. 97 § 1 i art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) oraz art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprawa ta podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd ten sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zgodność wydanych aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia tego kryterium, trzeba stwierdzić, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie. W myśl przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974r. o uposażeniu żołnierzy (j.t. Dz. U. z 2002r., Nr 76, poz. 693 z późn. zm.) uposażenie żołnierzy składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków. W myśl art. 15 owej ustawy żołnierze zawodowi otrzymują dodatki do uposażenia: kwalifikacyjny, specjalny oraz dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej albo miejscem pełnienia służby. Ustawa ta w art. 7 stanowi, że: "Prawo do uposażenia powstaje z dniem stawienia się żołnierza do pełnienia służby w określonym miejscu. (ust. 1). Zmiana wysokości uposażenia następuje z dniem powstania okoliczności uzasadniających tę zmianę. (ust. 2) Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana wysokości uposażenia nastąpiła w określonym dniu miesiąca kalendarzowego, uposażenie za każdy następny dzień do końca tego miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia. (ust. 3)" Zgodnie z § 31 ust. l pkt 7, wydanego w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 45 ust. l pkt 2 w/w ustawy, rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 z późn. zm.) żołnierzowi zawodowemu przysługuje dodatek specjalny w wysokości – gdy idzie o żołnierzy innych niż wymienieni w pkt 1 do 7 owego przepisu prawa - 27%. Przepis ten w ust. 3 stanowi, że: "Dodatek, o którym mowa w ust. 1, może być podwyższony w związku z powierzeniem żołnierzowi zawodowemu nowych lub dodatkowych zadań o wysokim stopniu złożoności i odpowiedzialności albo obowiązków wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe, za które żołnierzom nie przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. W takim przypadku zwiększenie dodatku specjalnego nie może przekroczyć kwoty stanowiącej 10% uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego przysługującego żołnierzowi." W myśl ust. 4 w/w przepisu prawa: "Zwiększenie dodatku, o którym mowa w ust. 3, przyznaje się na czas określony, nie dłuższy jednak niż do końca roku kalendarzowego, w granicach posiadanych na ten cel środków finansowych. Wysokość przyznawanego dodatku uzależnia się od charakteru i zakresu powierzonych zadań oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez żołnierza kwalifikacji zawodowych i specjalistycznych." Przepisów ust. 3 i 4 nie stosuje się do żołnierzy zawodowych pozostających w dyspozycji lub rezerwie kadrowej, o czym stanowi ów przepis w ust. 4a. Zgodnie z ust. 5 § 31: "Zwiększenie dodatku, o którym mowa w ust. 3, nie przysługuje w razie ustania przesłanek, które uzasadniały jego przyznanie, albo może zostać obniżone w razie niewywiązywania się żołnierza z nowych lub dodatkowych zadań lub obowiązków." Z prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że skarżący A. K. wykonywał obowiązki Starszego Asystenta Oddziału Chorób Wewnętrznych [...]SP ZOZ w P.. Oprócz wykonywanej funkcji etatowej wykonywał dodatkowe zadania jako lekarz w Poradni Diabetologicznej, które wykraczały poza zwykłe obowiązki służbowe wynikające z zajmowanego stanowiska. W tej sytuacji decyzją zastępcy Komendanta [...] Szpitala Wojskowego z dnia [...]r. Nr [...]/Dod. Spec./ został mu przyznany zwiększony o 10% dodatek specjalny. Następnie decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...]r. Nr [...] został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska Starszego Asystenta Oddziału Chorób Wewnętrznych przy [...] Szpitalu Wojskowym z Przychodnią i skierowany na okres wypowiedzenia stosunku służbowego do dyspozycji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...]w P.. Decyzja ta spowodowała powstanie nowych okoliczności, o jakich mowa w art. 7 ust. 2 ustawy, uzasadniających zmianę dotychczasowego uposażenia skarżącego. W myśl przepisu § 31 ust. 4a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy skarżący utracił prawo do podwyższonego dodatku specjalnego. Bez znaczenia w świetle treści w/w przepisu prawa pozostaje okoliczność, że nadal – jak twierdzi - wykonywał dotychczasowe obowiązki skoro dla wystąpienia podstawy do jego zastosowania wystarczy "pozostawanie w dyspozycji". Sytuacja prawna skarżącego ukształtowana w/w decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...]r. Nr [...] dawała w pełni podstawę do podjęcia przez Dowódcę Jednostki Wojskowej [...] - do którego dyspozycji skarżący został skierowany mocą w/w decyzji Ministra Obrony Narodowej - decyzji w oparciu o przepis § 31 ust. l pkt 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy o przyznaniu skarżącemu z dniem 01.05.2003r. dodatku specjalnego w wysokości 27% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego na okres pozostawania w dyspozycji Dowódcy JW [...] Wbrew odmiennemu w tym względzie poglądowi skarżącego, nie zachodziła w sprawie konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Zastępcy Komendanta Szpitala Wojskowego w . z dnia [...]r. o przyznaniu skarżącemu zwiększonego dodatku specjalnego o 10% uposażenia zasadniczego na okres od dnia [...]r. do dnia [...]r. skoro przepis art. 7 ust. 2 powyższej ustawy o uposażeniu żołnierzy stanowi, że zmiana wysokości uposażenia następuje z dniem powstania okoliczności uzasadniających tę zmianę. Oznacza to, że organ wojskowy dokonujący zmiany uposażenia żołnierza (podwyższenia albo obniżenia określonej wcześniej stawki lub składnika wynagrodzenia) może wydać w tym przedmiocie nową decyzję w razie wystąpienia okoliczności przewidzianych w przepisach ustawy. Taka okoliczność w sprawie wystąpiła, a było nią zwolnienie skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska Starszego Asystenta Oddziału Chorób Wewnętrznych przy [...]Szpitalu Wojskowym z Przychodnią i skierowanie na okres wypowiedzenia stosunku służbowego do dyspozycji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...]r. Nr [...] W wyroku z dnia 29.01.2002 r. sygn. II SA 2094/01 (LEX nr 82789) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Przepisy dotyczące uposażenia żołnierzy muszą być wykładane i stosowane ściśle z ich brzmieniem. Nie ma tu zatem miejsca na wykładnię rozszerzającą uprawnienia, czy też wykładnię celowościową." W tej sytuacji za nieuprawniony uznać należy pogląd skarżącego, według którego organ administracji winien był w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy przed wydaniem decyzji zaskarżonej treści podjąć kroki zmierzające do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] r. wydanej przez Zastępcę Komendanta Szpitala Wojskowego w P. o przyznaniu skarżącemu zwiększonego dodatku specjalnego o 10% uposażenia zasadniczego. Bez wpływu także na wynik sprawy pozostają dalsze podniesione w skardze okoliczności dotyczące wykonalności wydanych w sprawie decyzji skoro w/w ustawa o uposażeniu żołnierzy w art. 7 ust. 2 stanowi, że zmiana wysokości uposażenia następuje z dniem powstania okoliczności uzasadniających tę zmianę. W taki też sposób zmiana dotychczasowego uposażenia skarżącego nastąpiła. W tej sytuacji decyzje zaskarżonej treści uznać należy za prawidłowe. W bowiem niczym nie naruszają one zarówno przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę ich wydania, jak i przepisów procedury administracyjnej. Skarga zatem jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 wyżej powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.