II SA/Wr 171/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi B. D. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uwzględnienia cofnięcia odwołania od decyzji nakazującej zamontowanie fragmentu balustrady przy schodach, zdemontowanej w trakcie prowadzonych robót budowlanych postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Decyzją z dnia (...) grudnia 2018 r. nr 126/2018 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., na podstawie art. 151 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane , nakazał B. D. zamontowanie fragmentu balustrady przy schodach w budynku położonym w B. przy ul. W.(...), dz. nr (...), (...) w terminie do dnia 31 stycznia 2019 r. Odwołanie od tej decyzji wniósł B. D.. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że wystąpiły istotne uchybienia w procedurze administracyjnej przed organem I instancji: organ nie ustalił należycie stanu faktycznego sprawy; całkowity brak jest informacji na temat działającej wspólnoty mieszkaniowej; w aktach brak jest zgody właścicieli lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku na wykonane przez odwołującego prace budowlane w nieruchomości wspólnej. W dniu 24 stycznia 2019 r. B. D. sporządził pismo cofające swoje odwołanie, które do organu II instancji wpłynęło w dniu 28 stycznia 2019 r. Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2019 r. Nr (...) (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego , działając na podstawie art. 123 § 2 w związku z art. 137 k.p.a., odmówił B. D. uwzględnienia cofnięcia odwołania. Motywując powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wyjaśnił, co następuje: W przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka negatywna uwzględnienia cofnięcia odwołania, bowiem (...)WINB wydał już decyzję w tej sprawie w dniu 21 stycznia 2019 r. Dopuszczalność cofnięcia odwołania ograniczona jest przesłanką czasu, czynność ta może być dokonana przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, chociażby nawet jeszcze nie została doręczona stronie. W pouczeniu postanowienia organ wskazał, że może być ona zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – w drodze skargi i jednocześnie wskazano, że także że w formie sprzeciwu w terminie 14 dni od daty doręczenia "niniejszej decyzji". W dniu 11 lutego 2019 r. B. D. wniósł skargę/ sprzeciw do WSA, za pośrednictwem (...)WINB, wskazując że przed doręczeniem decyzji (...)WINB cofnął odwołanie. Zaznaczył ponadto, że decyzja nr (...) nie została prawidłowo doręczona wszystkim stronom postępowania a mimo to organ nie uwzględnił cofnięcia odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę, stwierdził co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej: p.p.s.a.). Zakres kognicji sądów administracyjnych w sprawach indywidualnych rozstrzygnięć, został sprecyzowany w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających. W myśl § 3 wyżej powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast pism informujących podmiot zainteresowany o sposobie załatwienia sprawy administracyjnej i o dalszych czynnościach procesowych podejmowanych przez organ, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi nie jest bowiem decyzja, postanowienie, czy inny akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nie jest uprawniony do wydawania orzeczeń bądź innych aktów lub dokonania czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a., na które przysługuje skarga. Z przepisów ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 z późn. zm.) wynika, że Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej jako wierzyciel w rozumieniu ustawy egzekucyjnej (na podstawie art. 7 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych i art. 1 pkt 13 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, dalej: "u.p.e.a.") wysyła upomnienie, a następnie wystawia tytuł wykonawczy, który kieruje do organu egzekucyjnego. Jak wynika z treści skargi i odpowiedzi na skargę, w niniejszej sprawie wydane zostało postanowienie odmawiające uwzględnienia cofnięcia odwołania, na wniosek strony przesłany do organu już po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy. Zgodnie z art. 137 k.p.a. strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Natomiast w myśl art. 141 § 1 na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera zaś takiej normy prawnej, która pozwalałaby skarżyć postanowienia w sprawie cofnięcia odwołania. W takiej sytuacji strona ma prawo do wniesienia zażalenia niesamoistnego, tj. opartego na przepisie art. 142 k.p.a. zgodnie z którym na postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji, o ile cofnięcie odwołania nastąpiło przed wydaniem decyzji. Skoro postanowienia w sprawie cofnięcia skargi nie są zaskarżalne samoistnie w trybie instancyjnym, to tym bardziej nie mogą być skarżone do sądu administracyjnego, bowiem nie mieszczą się w katalogu skarg wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił ją jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie wpisu znajduje uzasadnienie w treści art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.