II SA/Wr 1711/02

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA – Julia Szczygielska Sędzia WSA – Anna Siedlecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W., S. S. oraz J. i J. D. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 19 czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. tytułem zwrotu poniesionych kosztów sądowych na rzecz: - Z. W. kwotę 818 (osiemset osiemnaście) złotych, - S. S. kwotę 10 (dziesięć) złotych, - J. i J. D. kwotę 10 (dziesięć) złotych; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Decyzją z dnia 22 czerwca 2001 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1a w oparciu o art. 83 ust. 1, art. 84 ust. 1, art. 84a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. zezwolił L. i R. T. na wznowienie robót budowlanych związanych z realizacją adaptacji pomieszczeń usytuowanych w poziomie parteru budynku przy ul. P. B. [...] we W. związaną ze zmianą użytkowania tych pomieszczeń z lokalu handlowego – były sklep spożywczy A – na cele handlowo-konsumpcyjne. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż decyzją nr [...] z dnia 4 maja 2001 r. nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia do dnia 30 czerwca 2001 r. niezbędnych dokumentów, celem doprowadzenia w/w robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie. Dodał, iż zobowiązani w dniu 13 czerwca 2001 r. złożyli wymagane pozwolenia, uzgodnienia oraz opinie organów, co łącznie z dostarczoną dokumentacją techniczną obejmującą rozwiązanie docelowe pozwalało stwierdzić, iż inwestycja ta spełnia wymogi art. 51 Prawa budowlanego, tj. wymogi dotyczące bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami oraz odpowiada również ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po rozpatrzeniu odwołania J. B., N. K.-K. oraz A. i Z. W. decyzja ta została utrzymana w mocy przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. W decyzji z dnia 23 lipca 2001 r. Nr [...], wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa organ odwoławczy wskazał, iż nie dostrzegł nieprawidłowości w dyskredytowanej decyzji zarówno pod względem merytorycznego rozstrzygnięcia jak również, co do poprawności zastosowania przepisów. Dodał, iż nie zrozumiała jest argumentacja odwołujących się, którzy żądają obecnie nałożenia na inwestorów nowych obowiązków, gdy wcześniej nie kwestionowały decyzji organu I instancji z dnia 4 maja 2001 r. nakazującej wykonanie inwestorom określonych czynności w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem, co zdaniem DWINB świadczy o tym, iż godzili się na skutek w postaci wznowienia robót budowlanych w przypadku zrealizowania przez inwestorów wspomnianego nakazu. DWINB za bezzasadny uznał również zarzuty dotyczące nie uzyskania przez inwestora zgody odwołujących na realizację inwestycji w zamieszkałym przez nich budynku, wskazując, iż zgodnie ze stanowiskiem panującym w orzecznictwie- prowadzenie remontu bądź adaptacji w obrysie murów wyodrębnionego lokalu nie może być poczytane przez pozostałych właścicieli lokali w tym budynku za naruszenie ich interesów. Postanowieniem z dnia 7 marca 2002 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w powyższej sprawie, po tym jak Wydział Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miejskiego we W. zawiadomił go o występującej niezgodności treści w/w decyzji w części dotyczącej określenia usytuowania pomieszczeń, z zakresem przebudowy w/w lokalu przedstawionym w przedłożonej przez inwestora dokumentacji zatwierdzonej przez PINB i stanowiącej załącznik do decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia 22 czerwca 2001 r., która faktycznie obejmowała przebudowę lokalu zajmującego parter budynku przy ul. P. B. [...] i części parteru budynku przy ul. P. B. [...]. Decyzją z dnia 9 kwietnia 2002 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 2 kpa, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. stwierdził, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia 22 czerwca 2001 r. Nr [...] w sprawie wznowienia robót budowlanych związanych z adaptacją pomieszczeń usytuowanych na parterze budynku nr [...] przy ul. P. B. we W. na cele handlowo-konsumpcyjne, wydana została z naruszeniem prawa oraz odstąpiono od uchylenia tejże decyzji z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o dostarczoną przez inwestorów inwentaryzację wykonanych robot wraz z rozwiązaniem projektowym obejmującym rozwiązania docelowe oraz wymagane prawem uzgodnienia i opinie. W świetle przedstawionych dokumentów, tj. opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, do spraw sanitarno-higienicznych, do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy, oświadczenia konserwatora zabytków oraz osoby uprawnionej w zakresie budownictwa, wykonane roboty zrealizowane zostały zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, a planowania inwestycja spełnia wymogi art. 5 Prawa budowlanego oraz odpowiada ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ dodał, iż ponowna analiza zebranego materiału dowodowego, zdaniem organu, wykazała, iż dokumentacja techniczna wykonana została w oparciu o wadliwie sporządzona mapę geodezyjną (błędnie oznaczone granice nieruchomości nr [...] i [...] przy ul. P. B.). W wyniku powyższego usytuowanie lokalu handlowo-gastronomicznego wykazane w dokumentacji technicznej, która jest integralną częścią decyzji pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, nie odpowiada stanowi faktycznemu. Organ podniósł, iż jest to nowa okoliczność istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi, która powoduje, iż decyzja Nr [...] z dnia 22 czerwca 2001 r. wydana została z naruszeniem prawa. Dodał, iż błędny podział nieruchomości uniemożliwił również prawidłowy udział stron w postępowaniu administracyjnym. W konkluzji jednak organ wywiódł, iż w wyniku przeprowadzonego kolejnego postępowania dowodowego inwestorzy dostarczyli do organu dodatkowo opinię osoby uprawnionej dotyczącą szczelności przewodów dymowych wentylacyjnych oraz pomiaru emitowanego hałasu podczas pracy urządzeń zamontowanych w przedmiotowym lokalu. Stąd też organ uznał, iż w świetle zebranego materiału dowodowego w omawianym przypadku może zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. i J. D., A. i Z. W., S. i K. R. oraz S. S. sprzeciwiając się zmianie użytkowania byłego lokalu handlowego – sklep A - na lokal handlowo-gastronomiczny z produkcją wyrobów i obróbką technologiczną bezpośrednio pod ich mieszkaniami, która narusza interes prawny stron i zakłóca korzystanie z nieruchomości. W adaptacji lokalu i zmianie użytkowania obiektu, zdaniem stron: - brak jest pomieszczeń higieniczno-sanitarnych dla konsumentów, tj. ustępu, umywalki, wc; - brak jest sprawnej i odpowiedniej wentylacji, co sprawia, że wszystkie nieprzyjemne zapachy, wyziewy, spaliny dymowe, gazowe i hałasy przedostają się do mieszkań przy ul. P. B. [...] nr [...], [...] i [...] oraz P. B. [...] nr [...], - wysokość kondygnacji na zapleczu w pomieszczeniu produkcji wyrobów i obróbki technologicznej jest zaniżona i niezgodna z wymogami "WT-114", - inwestorzy dopuścili się zdemontowania dwóch słupów konstrukcyjnych w budynku [...] sali konsumpcyjnej narażając w ten sposób na katastrofę budowlaną nie tylko ten budynek, ale również budynek [...] przy ul. P. B., - w projekcie brak jest odbicia tych zdemontowanych słupów. Strony w związku z powyższym wnieśli o uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. i uznania jej za niebyłą oraz wydania nowej decyzji. Decyzją z dnia 19 czerwca 2002 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji nie budzi wątpliwości i w związku z czym powinno funkcjonować w obrocie prawnym. Dodał, iż celem wznowienia postępowania w przedmiotowym przypadku był fakt błędnego oznaczenia granic nieruchomości. Uruchomione przez organ pierwszej instancji wspomnianego trybu nadzwyczajnego prowadzić miało więc jedynie do zapewnienia podmiotom nie ujętym w poprzednim toku czynności czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem DWINB, wykryta przez organ decyzyjny wadliwość nie miała natomiast wpływu na kształtujący się w sprawie stan faktyczny, nie ma więc powodu do zmiany zapadłych w sprawie rozstrzygnięć dotyczących zezwolenia na wznowienie prowadzonych robót budowlanych. Organ odwoławczy podtrzymał zatem stanowisko, które zostało zawarte w ostatecznej decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 23 lipca 2001 r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia 22 czerwca 2001 r. Nr [...]. Organ odwoławczy uznał, iż skoro inwestorzy wykonali wszelkie nakazane przez organ pierwszej instancji czynności potwierdzające zgodność z prawem prowadzonych robót budowlanych (przedłożenie określonych dokumentów), to organ był zobligowany do udzielenia zezwolenia na wznowienie tych robót. Dodał, iż formułowane przez odwołujących się zarzuty dotyczą zakończonego już etapu postępowania, którym było formułowanie obowiązków niezbędnych do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem, a ponieważ w chwili obecnej decyzja organu I instancji potwierdza jedynie wykonanie tychże obowiązków, brak jest argumentów przemawiających za innym sposobem załatwienia sprawy. Skargi na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli Z. W., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata A. G., S. S. oraz J. i J. D. Z. W. w swojej skardze zarzucił, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasad postępowania, a mianowicie: 1. utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia 9 kwietnia 2002 r. Nr [...], która pomimo stwierdzenia, że wcześniejsza decyzja z dnia 22 czerwca 2001 r. Nr [...] w sprawie wznowienia robót budowlanych związanych z adaptacją pomieszczeń usytuowanych na parterze budynku nr [...] przy ul. P. B. we W. została wdana z naruszeniem prawa – pomimo wznowienia postępowania – odstąpił od jej uchylenia na podstawie art. 146 § 2 kpa; 2. ograniczenie wznowienia postępowania jedynie do zawiadomienia stron, które we wcześniejszym postępowaniu zostały pominięte o toczącym się postępowaniu, bez przeprowadzenia procedury gwarantującej stronom udział w postępowaniu, 3. wydanie decyzji nr [...] przed otrzymaniem niezbędnych opinii kominiarza i Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej, 4. brak zgody właściciela lokalu na działalność związaną z produkcją wyrobów gastronomicznych, bowiem wybrana oferta dotyczyła jedynie sprzedaży tych wyrobów dowożonych do lokalu, 5. brak zgody właścicieli nieruchomości na ingerencję przeprowadzającego adaptację pomieszczeń na pasterze budynków P. B. [...] i [...] w części wspólne takie jak stropy i kominy oraz instalacja gazowa, 6. brak zgody Konserwatora Zabytków na wykonanie okien i drzwi niezgodnie z projektem. S. S. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji podniosła, iż w toku prowadzonego postępowania stwierdzono, iż roboty budowlany obejmowały przebudowę parteru budynku przy ul. P. B. [...] i [...]. Zatem nie powiadomiene skarżącego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. jako strony o toczącym się postępowaniu, a także nie powiadomienie innych właścicieli mieszkań w budynku [...] jest sprzeczne z przepisami postępowania administracyjnego (art. 61 § 4 kpa), jak i art. 5 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Zdaniem strony organ pierwszej instancji prowadząc postępowanie nadzwyczajne nie uzyskał zgody współwłaścicieli mieszkań budynku [...] i [...] na dokonanie ingerencji w części wspólne budynku, np. na wykorzystanie przewodów kominowych na wentylację, rozbudowę wewnętrznej instalacji gazowej, do czego konieczne jest podjęcie uchwały przez wspólnotę mieszkaniową. Skarżący podniósł nadto, iż w dostarczonym przez inwestorów pomiarze emitowanego hałasu podczas pracy urządzeń zamontowanych w przedmiotowym lokalu, brak jest stwierdzenia, że włącznie wentylacji na drugim biegu wywołuje hałas przekraczający dopuszczalne normy i jest szkodliwe dla stałych mieszkańców budynku a nie tylko konsumentów. Strona nie zgodziła się z twierdzeniem organów, iż w dokumentacji sprawy znajduje się oświadczenie konserwatora zabytków, gdyż znajduje się tam tylko akceptacja projektu, a stan faktyczny wykracza poza zatwierdzony projekt. Skarżąca wskazała, iż inwestorzy samowolnie – bez jego zgody zaślepili drzwi usytuowane od ulicy P. B. blachą, płytą pilśniową, którą następnie otynkowali i pomalowali. Małżonkowie J. i J. D. w swojej skardze domagają się uchylenia skarżonej decyzji, podnosząc jednocześnie, iż w decyzji nr [...] z dnia 23 lipca 2001 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia 22 czerwca 2001 r. Nr [...], stwierdzono nieprawdę, ż inwestorzy wypełnili nałożone na nich obowiązki, uzyskując stosowne opinie pozytywne wszystkich wymaganych podmiotów. Podnieśli, iż przede wszystkim brak było zgody współwłaścicieli budynku, zaś ich twierdzenia, że prowadzona adaptacja pomieszczeń na parterze budynku z handlowych na produkcyjno-gastronomiczno-handlowe stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi zamieszkałych w tym budynku, zostały potraktowane jako nie mające żadnego znaczenia dla wydawania tychże decyzji. Nadto wskazano, iż w decyzjach tych pisze się tylko o pomieszczeniach parteru w budynku nr [...] przy ul. P. B., a nie wspomina się nic o tym, że inwestorzy prowadzą roboty adaptacyjne także na parterze budynku przy u. P. B. nr [...], bez jakiegokolwiek zezwolenia. Strona wskazała na nieprzestrzeganie prawa własności przez organy administracyjne oraz na nieuwzględnienie znajdującego się w aktach raportu WSSE z dnia 23 kwietnia 2002 r., w którym stwierdza się, iż "przy pracy urządzenia na drugim biegu, poziom dźwięku A przekracza wartości dopuszczalne, zatem urządzenie wentylacyjne będzie można włączyć na drugi bieg tylko pod nieobecność konsumentów w celu szybkiego przewietrzenia sali". Skarżący wskazali, iż także w protokole kontrolnym Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia 25 marca 2002 r. stwierdza się, że przy przygotowywaniu potraw, smażeniu, wydzielają się nieprzyjemne zapachy-wyziewy, przedostające się do mieszkań i utrudniające życie mieszkańców budynku nr [...], lokali [...], [...], [...], a także dochodzące stamtąd hałasy, zakłócają wypoczynek i spokój. Skarżący podnieśli również, iż współwłaściciele nie zostali powiadomieni w terminie o zamierzonych działaniach, tj. o zebraniach Wspólnoty Mieszkaniowej dla podejmowania uchwał, nie otrzymali nadto decyzji [...] z dnia 9 kwietnia 2002 r., co uniemożliwiło im złożenie odwołania w terminie. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżone decyzje wydane zostały we wznowionym postępowaniu. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzja ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (art. 145 § 1 kpa). Zaznaczyć przy tym trzeba, że wznowienie postępowania z powodu braku udziału strony bez jej winy w postepowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 kpa) następuje niezależnie od tego, czy to kwalifikowane naruszenie norm prawa procesowego miało wpływ na treść decyzji, czy też nie. Granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można było uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej może ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.). Stosownie do treści art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zastosowanie przesłanki, o której mowa w art. 146 § 2 kpa może nastąpić tylko w wypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej (do czego zobligowany jest art. 149 § 2 kpa) w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Treść tego rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej, a wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego muszą przemawiać za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczas. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, iż skarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem dyspozycji art. 151 § 2 i art.146 § 2 k.p.a. Organ I instancji w swoje decyzji jako podstawę wznowienia z urzędu postępowania administracyjnego wskazał błąd w materiale dowodowym, a ściślej- w mapie geodezyjnej, powodujący błędne oznaczenie granic nieruchomości nr [...] i [...] przy ul. P. B. we W. (art. 145 § 1 pkt 5 kpa). Nie było to jednak wyczerpujące wskazanie podstaw wznowienia postępowania jakie zachodziły w niniejszej sprawie. Organ miał świadomość (o czym świadczy choćby treść uzasadnienia decyzji), iż w wyniku niewłaściwego prowadzenia postępowania pozbawił prawa uczestnictwa w postępowaniu znaczny kręg osób posiadających przymiot strony (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a). Już sam fakt błędnego określenia zakresu prowadzonego postępowania zakończonego decyzją z dnia 22 czerwca 2001 r. Nr [...] tylko do nieruchomości położonej we W. przy ul. P. B. [...] (w następstwie czego wadliwością dotknięte zostały opinie, uzgodnienia i dokumentacja techniczna zebrana w sprawie) oraz pozbawienie w rzeczywistości stron czynnego udziału w postępowaniu (ograniczenie się do zawiadomienia ich o toczącym się postępowaniu) stanowiły wystarczającą negatywną przesłankę do wydania decyzji z powołaniem się na art. 146 § 2 k.p.a. W wyroku z dnia 25 listopada 1988 r. (sygn. akt IV SA 540/88, ONSA 1988, Nr 2, poz. 90) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął: Jeżeli strona bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym dotyczącym jej nieruchomości, co oznaczało, że z naruszeniem art. 7 kpa nie rozważono jej słusznego interesu, we wznowieniowym postępowaniu organ nie może zastosować art. 146 § 2 kpa. (zob. także wyrok NSA z 3 lipca 2001 r., IV SA 968/99, Wspólnota 2001/39/48). Organ I instancji swój obowiązek wskazania okoliczności z powodu, których nie uchylił przedmiotowej decyzji ograniczył do lapidarnego stwierdzenia, iż "Panowie R. i L. T. dostarczyli do tut. Inspektoratu dodatkowe opinie osoby uprawnionej dotyczącą szczelności, drożności przewodów dymowych wentylacyjnych oraz pomiaru emitowanego hałasu podczas pracy urządzeń zamontowanych w w/w lokalu handlowo- gastronomicznym". Z akt sprawy wynika, iż opinie te zostały sporządzone po wydaniu decyzji organu I instancji, wskutek czego naruszono zasadę, iż wnioski i twierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji muszą znajdować oparcie w zebranym materiale dowodowym (zob. wyrok NSA z dnia 27 maja 1999 r., IV SA 835/97, LEX nr 48152). Jeśli w sprawie występują sprzeczne interesy stron, obowiązkiem organów administracji jest prowadzenie analizy tych interesów i stwierdzenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia jakie to względy (zarówno prawne jaki społeczne) zostały przy podejmowaniu rozstrzygnięcia wzięte pod uwagę, dlaczego pewne argumenty zostały przedłożone nad inne i w jaki sposób interesy strony, dla której rozstrzygnięcie jest negatywne, zostały wzięte pod uwagę. Organy rozstrzygające w niniejszej sprawie nie ustosunkowały się do zarzutów i okoliczności podnoszonych przez skarżących w toku postępowania administracyjnego. Jak stwierdził w wyrok z dnia 7 lipca 1994 r. Sąd Najwyższy (III ARN 26/94- OSNAP 1995, nr 11, poz.127) gdy wnioski dowodowe i twierdzenia stron nie zostały uwzględnione i gdy tym samym nie został zebrany w sprawie pełny materiał dowodowy, nie można przyjąć, że nie mogłaby zapaść inna decyzja niż kwestionowana w podaniu o wznowienie postępowania. Organ I instancji również pomimo istniejącego obowiązku nie wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji konkretnego przepisu prawa, który został naruszony (zob. wyrok NSA z 27 marca 1998 r., I SA 1879/97- LEX nr 44646) oraz nie przedstawił należytego uzasadnienia przyjętej w decyzji podstawy prawnej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą (zob. wyrok NSA OZ w Lublinie z 15 grudnia 1995 r., SA/Lu 2479/94, LEX nr 27106)- organ administracji nie może ograniczyć się do powołania artykułu czy paragrafu przepisu prawa, lecz powinien w uzasadnieniu zawrzeć umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa oraz wskazać, jaki związek zachodzi między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia. Obowiązkiem każdego organu jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji co wpływa także z zasad ogólnych wyrażanych w art. 9 kpa (zasada udzielania informacji) oraz art. 11 kpa (zasada przekonywania czyli wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia). Ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia powinny znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, a tego w rozpoznawanej sprawie organ I instancji nie uczynił. Stąd też naruszone zostały art. 7, 9, 11, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa. Organ drugiej instancji nie skorygował błędów postępowania przed organem pierwszej instancji i utrzymał w mocy decyzję, która zapadła z naruszeniem przepisów prawa procesowego, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i ustosunkowanie się w uzasadnieniu swej decyzji do wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony, zwłaszcza tych zawartych w odwołaniu. Ogólnikowe stwierdzenie o braku naruszenia prawa materialnego i procesowego, jak również powtórzenie w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wywodów organu pierwszej instancji, zawartych w piśmie odnoszącym się do zarzutów odwołanie nie czynią zadość wymaganiom uzasadnienia decyzji. Rozpoznając na nowo niniejszą sprawę organ winien rozpatrzyć wszystkie okoliczności wskazane przez skarżących w trakcie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Wydanie decyzji nastąpi po wszechstronnie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, przy czynnym udziale stron postępowania (art. 10 § 1 oraz art. 78 § 1kpa). Mając na uwadze powyższe uchybienia Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" u.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Orzeczenie o tym, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana znajduje uzasadnienie w art. 152 u.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 u.p.s.a. i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).