II SA/Wr 174/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel Sędzia WSA - Anna Siedlecka /sprawozdawca/ Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi B. B.-P., A. P., A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 30 grudnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasadza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu na rzecz strony skarżącej kwotę 757 złotych /słownie:siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 24 listopada 2011 r. nr [...] Burmistrz D., działając na podstawie art. 104 i 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 17 listopada 2008 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji rozbudowy budynku usługowego przeznaczonej na "salę bankietową" wraz z zagospodarowaniem terenu, położonego na działce nr [...] , obręb C. przy ul. S. [...] w D.. W motywach uzasadnienia orzeczenia wskazano, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek B. B.-P., Anny P. i Adama P., którzy powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. wnieśli o wznowienie postępowania administracyjnego w ww. sprawie ustalającej warunki zabudowy dla opisanej "sali bankietowej". Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego organ I instancji uznał, że nie występują w niniejszej sprawie przesłanki zawarte w przepisach art. 144 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. niezbędne do uchylenia decyzji. Zdaniem organu wnioskodawcy nie udowodnili, że bez własnej winy nie braki udziału w postępowaniu administracyjnym, jak również nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi. Ponadto w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, co zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. nie pozwala na uchylenie przedmiotowej decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawcy tego postępowania zarzucili jej : 1) naruszenie przepisów powstępowania, tj. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego spray, zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz bezzasadne przerzucenie ciężaru dowodu na stronę i w konsekwencji oparcie decyzji na niepełnym materiale dowodowym; 2) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez brak należytej oceny na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona; 3) naruszenie przepisów art. 42 -44 k.p.a. poprzez brak należytej staranności doręczenia korespondencji stronie, co w konsekwencji spowodowało brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym nie z jej winy; 4) naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez uchybienie zasadzie zapewnienia przez organ administracji publicznej wszystkim stronom postępowania czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, a w konsekwencji w ich przeprowadzeniu; 5) naruszenie art. 81 k.p.a. poprzez błędne uznanie okoliczności faktycznych występujących w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy za udowodnione. Decyzją z dnia 30 grudnia 2011 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu odwołania uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i stwierdziło wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Burmistrza D. z dnia 17 listopada 2008 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji rozbudowy budynku usługowego, przeznaczonej na "salę bankietową" wraz z zagospodarowaniem terenu, położonego na działce nr [...] przy ul. S. [...] w D.. Organ odwoławczy stwierdził, że w myśl zasady dwuinstancyjności dokonując badania zaskarżonej decyzji nie może ograniczyć się tylko do jej kontroli, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Dalej organ ten wskazał, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie była wyjaśniona kwestia terminu wniesienia podania. Wobec tego na podstawie akt sprawy Kolegium ustaliło, że strony odwołujące dowiedziały się o decyzji Burmistrza D. z dnia 17 listopada 2008 r. w dniu 2 lipca 2011 r., zaś wniosek o wznowienie postępowania złożyły 8 lipca 2011 r., co oznacza że termin na złożenie wniosku został dochowany. W toku postępowania ustalono również, że kwestionowana decyzja z dnia 17 listopada 2008 r. została doręczona wszystkim stronom ( za wyjątkiem wnioskodawców) w dniu 18 listopada 2008 r. Dokonując oceny dowodu w postaci oryginału potwierdzenia odbioru przesyłki stronom skarżącym w sposób określony w art. 44 k.p.a. (domniemanie doręczenia), doręczyciel nie wskazał miejsca pozostawienia tzw. awiza oraz miejsca pozostawienia przesyłki, co w konkretnym przypadku nie czyni zadość wymogom wskazanym w przepisie art. 44 k.p.a. i nie pozwala uznać prawidłowości doręczenia zastępczego. Wobec tego, w ocenie Kolegium, organ I instancji błędnie przyjął że w sprawie nie zachodziła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zasadnie natomiast ustalono w postępowaniu przed organem I instancji, że nie wystąpiła przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż wnioskodawcy nie skonkretyzowali we wniosku o jakie nowe dowody czy też nowe okoliczności chodzi. Z treści wniosku jak i z późniejszych pism można wnioskować, że tzw. nowe dowody, czy też nowe okoliczności odnoszą się, na co trafnie wskazał organ I instancji, do elementów funkcjonującego obiektu jak i do danych przedstawionych w projekcie budowlanym. Zakres rozpoznania sprawy zależy od tego, czy w sprawie istnieją przeszkody do uchylenia decyzji z art. 146 § 1 k.p.a., czy też przeszkody takie nie wystąpiły. W przypadku wystąpienia takiej przeszkody zakres sprawy określa art. 151 § 2 k.p.a.. Pełne badanie "istoty sprawy" ma natomiast miejsce wówczas, gdy organ wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy ( art. 151 § 1 pkt 2 k.pa.), albo gdy odmawia uchylenia zaskarżonej decyzji z tego powodu, że w jego ocenie, w wyniku postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie sporządzona dla przedmiotowej działki i terenów sąsiednich analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała, że projektowane zamierzenie spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i nie jest niezgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja odpowiada także treści art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i zawiera warunki jakie będzie musiał spełnić inwestor w projekcie budowlanym. Zamieszczono w niej wymaganą klauzulę, wynikającą z art. 63 ust. 2 ustawy, zgodnie z którą decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Ponadto projekt decyzji został sporządzony przez uprawnioną osobę wpisaną na listę członków Izby Urbanistów, co czyni zadość wymaganiom zawartym w art. 60 ust. 4 ustawy. W tej sytuacji organ II instancji stwierdził, że stwierdzona wada postępowania nie miała wpływu na treść decyzji organu pierwszej instancji. Na tym etapie procesu inwestycyjnego decyzja Burmistrza D. z dnia 17 listopada 2008 r. nie narusza prawa i interesu wnioskodawców, a podnoszone zarzuty będą szczegółowo rozpatrywane w postępowaniu przed organem architektoniczno-budowlanym. Zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W tym przypadku organ administracyjny wydaje decyzję, w której ogranicza się do stwierdzenia wydania kwestionowanej decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W tym wypadku skoro nie jest możliwe uchylenie decyzji ostatecznej Burmistrza D. z dnia 17 listopada 2008 r., ponieważ należałoby wydać decyzję odpowiadającą w swej istocie dotychczasowej decyzji, Kolegium ogranicza się do stwierdzenia wydania kwestionowanej decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa (art. 152 § 2 k.p.a.). W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skarżący B. B.-P., A. P. i A. P. zarzucają: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż brak jest podstaw do uchylenia decyzji Burmistrza D. z dnia 17 listopada 2008 r., gdyż zdaniem organu mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej; 2)naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie inwestorowi decyzji o warunkach zabudowy, pomimo niespełnienia przez niego warunków prawem przewidzianych, w szczególności poprzez brak spełnienia tzw. przesłanki "dobrego sąsiedztwa" oraz całkowite zaniechanie weryfikacji jej zaistnienia w kontekście kontynuacji warunków wyznaczonych sąsiednią zabudową, a przez to nienależyte określenie parametrów , cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 3) naruszenie przepisu prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 103 § 3 k.p.a., poprzez ograniczenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji do bezkrytycznej aprobaty rozstrzygnięcia organu I instancji oraz prostego stwierdzenia, że decyzja odpowiada prawu, bez nawet pobieżnego odniesienia się do konkretnego materiału dowodowego i omówienia w tym kontekście stanu faktycznego. Pozostałe zarzuty zgłoszone w skardze są tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu ( z wyjątkiem zarzutu naruszenia art. 42-44 k.p.a.). Pełnomocnik skarżących twierdzi, że nie ma podstaw do pozytywnej oceny przedmiotowej inwestycji pod względem kontynuacji funkcji sąsiedniej zabudowy, jak również określenia parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W niniejszej sprawie brak jest jakiegokolwiek zestawienia takich parametrów, nie wynika to bowiem ani z załączonej do decyzji mapy, jak również organy administracyjne nie zamieściły w części opisowej danych umożliwiających ustalenie tych parametrów i przez to zweryfikowanie istnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W ocenie skarżących brak jest jakichkolwiek elementów kontynuacji zabudowy. Organ przemilczał, w ocenie skarżących, zasadnicze różnice w przedstawionym przez inwestora projekcie budowlanym z zabudową sąsiednią, nie badając przy tym zasadniczo tej ostatniej. Projektowana zabudowa jest zasadniczo różna pod względem gabarytów, w tym wysokości, kształtu, formiy dachu, różnic w ułożeniu i funkcjach budynku, powierzchni zabudowy i kubatury. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. poprzestało na pobieżnej analizie akt sprawy i bezkrytycznym przyjęciu rozstrzygnięcia organu I instancji, a nadto nie zweryfikowało argumentów skarżących odnośnie faktu "uciążliwości" planowanych przedsięwzięć w związku z planowaną zabudową. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi, uznając że zarzuty skargi są nietrafne i nie zasługują na uwzględnienie. Działający w imieniu uczestnika postępowania R. B. pełnomocnik w odpowiedzi na skargę wniósł, podobnie jak Kolegium o jej oddalenie. Pełnomocnik podniósł, że wszelkie zarzuty zawiązane z jakoby naruszeniem tzw. zasady "dobrego sąsiedztwa" podniesione zostały przez skarżących dopiero w skardze, natomiast wcześniej mimo, że skarżący mieli wgląd do całości materiałów związanych z projektem planowanej rozbudowy (w postępowaniu prowadzonym przez Starostę o pozwolenie na budowę planowanej inwestycji ), a mimo to projekt ten nie był przedmiotem ich uwag czy też zastrzeżeń. Skarżący polemizują z prawidłowymi, zdaniem inwestora, ustaleniami Kolegium, jednakże decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do jej wydania zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeżeli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa. Z kolei rozumienie pojęcia "kontynuacji funkcji" nie może być zawężające i ograniczające się tylko do możliwości powstania w danym miejscu obiektów tożsamych z już istniejącymi. Rozumienie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, a mianowicie w ramach kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w istniejący stan rzeczy, nie jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu, da się z nią pogodzić. W niniejszym przypadku nie jest konieczne dla spełnienia tzw. zasady dobrego sąsiedztwa występowanie w analizowanym obszarze budynku identycznego z zaplanowanym budynkiem, który łączyłby ponadto w jednej bryle wyłącznie funkcję mieszkaniową. Tymczasem, wbrew twierdzeniom skargi, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do uwzględnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Pamiętać bowiem należy, że mamy do czynienia z rozbudową istniejącego na działce inwestora obiektu usługowego, a przedmiotowa inwestycja znajduje się na obszarze zabudowy usługowej i częściowo mieszkalnej i stanowi jej uzupełnienie. Z kolei wielkość rozbudowy, jej kształt, czy też forma dachu nie burzą ładu przestrzennego. Kształt i gabaryty inwestycji zostały przyjęte w oparciu o bardzo szczegółowe analizy architektoniczno- przestrzenne oraz wymogi stawiane przez konserwatora zabytków. Wynikiem tychże analiz jest w szczególności przyjcie formy kaskadowej budynku z wieloma elementami koła, albowiem działka na której nastąpi rozbudowa posiada części ogrodzenia oparte na formie koła. Ponadto uznano, że właśnie ta forma będzie najlepiej harmonizować z budynkiem należącym do skarżących, który ma półkolistą bryłę. Ponadto, zgodnie z zasadą wolności zagospodarowania terenu (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), uprawniony podmiot może ją zagospodarować dowolnie w zakresie obowiązującego prawa. Sprzeciw okolicznych mieszkańców nie poparty jednocześnie wykazaniem naruszenia normy prawnej, nie może stanowić przeszkody w ustaleniu warunków zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako ,,p.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany zbadać, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do art. 134 p.p.s.a., nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów, wniosków i wskazanej podstawy prawnej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny Sądu była wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4, art. 146 § 2, art. 149 § 1, art. 150 §1 i art. 151 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzja reformacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. uchylająca decyzję Burmistrza D. z dnia 24 listopada 2011r. odmawiającą uchylenia decyzji z dnia 17 listopada 2008 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji rozbudowy budynku usługowego, przeznaczonej na salę bankietową wraz z zagospodarowaniem terenu oraz orzekająca o stwierdzeniu wydania z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Burmistrza D. z dnia17 listopada 2008 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy na działce nr [...] przy ul. S. [...] w D.. Jak wynika z powyższego oraz akt sprawy, postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w trybie nadzwyczajnym wznowieniowym. Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. organ wydaje decyzję, w której : 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a , albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku jednak, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Wymieniona w art. 146 § 2 k.p.a. okoliczność, która stanowi jedną z przesłanek negatywnych, uniemożliwiającą uchylenie decyzji dotychczasowej mimo wystąpienia przyczyny wznowienia postępowania, to stwierdzenie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Otóż właśnie wskazaną wyżej przesłankę uwzględnił organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję. W nauce prawa administracyjnego podkreśla się, że zastosowanie tego przepisu może nastąpić tylko wówczas, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Oznacza to, że treść rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej, zaś organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego (patrz: B. Adamiak w :B.Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 666). W orzecznictwie wskazuje się ponadto, że ustalenie, czy decyzja, która może zapaść w sprawie po przeprowadzeniu wznowionego postępowania "odpowiada w swej istocie" decyzji dotychczasowej nie może polegać na czysto mechanicznym porównaniu dwóch rozstrzygnięć, lecz ocenie ich istoty, czyli treści praw lub obowiązków ( por. J. Borkowski, Glosa do wyroku NSA z 19.11.1992 r., SA/Kr 914/92). Jak wskazano wyżej, obowiązkiem organu odwoławczego przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia było przeprowadzenie postępowania w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, czego zdaniem Sądu organ odwoławczy nie uczynił w sposób dostateczny. O ile organ II instancji prawidłowo ustalił i wyjaśnił za organ I instancji, że przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. została spełniona w badanej sprawie ( nie nastąpił bowiem skutek doręczenia decyzji skarżącym ), oraz to, że nie występują w niniejszej sprawie okoliczności wymienione w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.( brak stwierdzenia istnienia nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dacie wydania decyzji, lecz nie były znane organowi), to jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie wyjaśniło zupełnie w uzasadnieniu decyzji dlaczego uznało, że w postępowaniu wznowieniowym mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, tj. decyzji Burmistrza D. z dnia 17 listopada 2008 r. , nr [...] o warunkach zabudowy(...). W tej kwestii Kolegium powołując się jedynie na przepisy prawa materialnego, a mianowicie art. 54, art. 60 ust. 4, 61 ust. 1 pkt 1-5, art. 63 § 2 ustawy z 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uznało, że decyzja Burmistrza z dnia 17 listopada 2008 r. zawiera wszelkie elementy nakazane prawem oraz, że projekt decyzji został sporządzony przez właściwą osobę. Wskazać należy, że same stwierdzenia nie poparte żadną merytoryczną analizą materiału dowodowego sprawy ani też dokładną analizą decyzji wydanej w trybie zwykłym dowodzą o istotnym naruszeniu przez organ odwoławczy przepisów postępowania w stopniu, który może mieć wpływ na wynik sprawy ( art. 7, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a.). Podkreślenia wymaga, że na organach administracji spoczywa obowiązek przeprowadzenia szczególnie starannej oceny, czy istotnie zachodzą przesłanki określone w art. 146 § 2 k.p.a., pozwalające na uznanie, że w sprawie zapaść mogłaby tylko decyzja identyczna z decyzją ostateczną, kwestionowaną w postępowaniu wznowieniowym. Aby tego dokonać organ winien przeanalizować dokładnie treść decyzji z 17 listopada 2008 r. nie tylko w oparciu właściwe przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ale również i w oparciu o wymogi przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Tylko pełna analiza materiału dowodowego i wydanej decyzji (z 17.11.2008 r.) z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa materialnego, po rozważeniu zarzutów skarżących pozwoli na dokonanie prawidłowej oceny sprawy. W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie sprostał wskazanym wymaganiom. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy uwzględni powyższe uwagi Sądu i w zależności od wyników swojej oceny, podejmie stosowne rozstrzygnięcie dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji zgodnie z regułami art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a , zaś orzeczenie zawarte w pkt II wyroku jest konsekwencją treści przepisu art. 152 p.p.s.a.