II SA/Wr 174/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody D. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku hotelu wraz z przyłączami postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku hotelu wraz z przyłączami. W skardze skarżący jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...] 2013 r., nr [...]. Skarżący podniósł, że niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody wiąże ze skutkami ewentualnego, bezpodstawnego uchylenia decyzji na podstawie przepisów art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Skutki takiego potencjalnego rozstrzygnięcia będą trudne do odwrócenia, a także spowodują powiększenie szkody poniesionej przez skarżącego w związku z bezprawnym wstrzymywaniem robót budowlanych w ramach inwestycji. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że kolejne i bezpodstawne utrudnienia w realizowaniu inwestycji, kreowane sztucznie przez organy obu instancji, uniemożliwiają niezwłoczne zakończenie pozostałych do wykonania prac wykończeniowych, uzyskanie pozwolenia na użytkowanie, a w rezultacie rozpoczęcie użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, tj. działalności hotelowej. Dalsze sabotowanie przez organy nadzoru budowlanego obu instancji przedmiotowej inwestycji uniemożliwia zatem skarżącemu rozpoczęcie działalności hotelu i uzyskiwanie z tego tytułu przychodów umożliwiających zrefinansowanie nakładów poniesionych na jego wybudowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa powyżej sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się jednak do wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. niepubl. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05). Rozpoznając niniejszy wniosek Sąd miał na względzie to, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku hotelu wraz z przyłączami nie podlegają ochronie tymczasowej (wstrzymaniu wykonania) gdyż są aktami, które nie nadają się do wykonania. Akty te nie rodzą żadnych praw, jak też nie nakładają obowiązków. Nie może zatem wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 powyższej ustawy. Tym samym Sąd uznał, że w realiach rozpoznawanej sprawy, brak było jakichkolwiek podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Mając zatem powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji postanowienia.