II SA/Wr 175/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2022 r. wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K. Ł. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący pismem z dnia [...] wniósł skargę na opisane w sentencji postanowienie. W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W uzasadnieniu wniosku podniesione zostały wyłącznie argumenty wskazujące na konieczność uchylenia – w ocenie strony – zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny Sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak uzasadnienia wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny merytorycznej takiego wniosku. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy wnioskodawca nie wykazał wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania. Skarżący nie przedstawił konkretnych argumentów oraz okoliczności w tym zakresie, nie wskazał nawet jaka to znaczna szkoda mogłaby zaistnieć w przypadku wykonania zarządzenia, lub jakie trudne do odwrócenia skutki powstaną. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu ograniczone jest w zasadzie do polemiki z zasadnością drugoinstancyjnego rozstrzygnięcia. Tymczasem dla uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek wstrzymania aktu, niezbędne jest nie tylko wskazanie konkretnych danych, w tym np kwot, ale również poparcie twierdzeń dokumentami źródłowymi. W ocenianej sprawie skarżący nawet w sposób szczątkowy nie nawiązał do przesłanek z art. 61 p.p.sa. co w zasadzie uniemożliwiło Sądowi ocenę wniosku. Zawarte we wniosku wywody powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco okoliczności obrazujących sytuację faktyczną wnioskodawcy. Oczywiście uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego, lecz jego materialno-prawną argumentację. Z tego też względu jego treść nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia. Podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Co więcej, przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest postanowienie uchylające zaskarżone postanowienie i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Jest to zatem rozstrzygnięcie z natury nie podlegające przymusowemu wykonaniu, a tylko takie akty administracyjne, mogą co do zasady być przedmiotem orzeczenia wstrzymującego ich wykonanie. Zaznaczyć należy, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność rozstrzygnięcia administracyjnego z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo, zgodnie z treścią art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienie o odmowie wstrzymanie będzie mogło być zmienione przez Sąd w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.