II SA/Wr 182/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Anna Siedlecka (sprawozdawca) Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi R. N. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od pisma w sprawie udostępnienia danych osobowych oddala skargę w całości. Jak wynika z doręczonych Sądowi akt administracyjnych, pismem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Naczelnik Wydziału Spraw Obywatelskich i Administracyjnych Urzędu Miasta Z. poinformował R. N., że dane adresowe i numer PESEL dotyczące J. D., o udostępnienie których wniósł R. N., mogą mu być udostępnione po uzyskaniu zgody J. D., który zgody takiej nie wyraził. Odwołanie od przytoczonego pisma wniósł R. N. W wyniku tego Wojewoda D. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził niedopuszczalność wniesionego odwołania. Wojewoda wskazał, że odwołanie służy stronie wyłącznie od decyzji administracyjnej, a kwestionowane pismo nie zawiera elementów niezbędnych, jakie winna zawierać decyzja, więc nie można uznać go za decyzję administracyjną. Zdaniem Wojewody pismo to nie zawiera oznaczenia organu administracji publicznej, a takim powinien być Burmistrz Miasta Z., ani podpisu osoby działającej z upoważnienia tego organu (pismo podpisał ww. naczelnik wydziału, lecz zatrudnienie na takim stanowisku nie jest równoznaczne z upoważnieniem do wydawania decyzji administracyjnych). Niemniej Wojewoda zauważył, że wniosek R. N. o udostępnienie danych nie został w istocie rozpatrzony przez Burmistrza Miasta Z., bowiem w przypadku negatywnego załatwienia żądania, o organ winien wydać decyzję administracyjną, o której mowa w art. 47 ust. 3 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2016 r. poz. 722 ze zm.). Następnie R. N., nie godząc się z przytoczonym postanowieniem Wojewody D., wniósł na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze zarzucił, że zaskarżone postanowienie narusza prawo, ponieważ wszyscy obywatele mają zagwarantowane prawo do odwołania się od wszystkich pism organów państwowych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2017 r. poz. 657 ze zm.), dane z rejestru PESEL i rejestrów mieszkańców mogą być udostępnione: 1) osobom i jednostkom organizacyjnym, jeżeli wykażą w tym interes prawny; 2) jednostkom organizacyjnym, w celach badawczych, statystycznych, badania opinii publicznej, jeżeli po wykorzystaniu dane te zostaną poddane takiej modyfikacji, która nie pozwoli ustalić tożsamości osób, których dane dotyczą; 3) innym osobom i jednostkom organizacyjnym, jeżeli wykażą interes faktyczny w otrzymaniu danych, pod warunkiem uzyskania zgody osób, których dane dotyczą. Natomiast według art. 47 ust. 1 tej ustawy żądane dane są przekazywane, w zależności od żądania wnioskodawcy, w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej. Jednakże w myśl ust. 3 wskazanego przepisu ustawy, organ rozpatrujący wniosek, o którym mowa w ust. 1, odmawia w drodze decyzji administracyjnej udostępnienia danych jednostkowych, jeżeli nie zostały spełnione warunki określone w art. 46 ustawy. Wobec tego wskazać należy, że stosownie do art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, to jest w dniu [...] stycznia 2017 r., decyzja administracyjna powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Uwzględniając powyższe Sąd rozpoznający skargę stwierdził, że przywołane na wstępie pismo Naczelnika Wydziału Spraw Obywatelskich i Administracyjnych Urzędu Miasta Z. nie ma cech decyzji administracyjnej. Pismo to nie zawiera oznaczenia organu administracji publicznej, a w części nagłówkowej jedynie pieczęć "Urząd Miasta Z.", który nie jest organem administracji publicznej. Nadto pismo to nie zawiera podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, a jedynie pieczęć imienną i podpis Naczelnika Wydziału Spraw Obywatelskich i Administracyjnych, który nie jest organem administracji publicznej, ani nie wskazał, że działa z upoważnienia Burmistrza Miasta Z. W konsekwencji Sąd w składzie rozpoznającym skargę uznał, że ustalenia Wojewody D. poczynione w zaskarżonym postanowieniu były prawidłowe. Co za tym idzie zaskarżone postanowienie wydano w zgodzie z art. 134 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Trafnie Wojewoda stwierdził, że odwołanie skarżącego od ww. pisma było niedopuszczalne, a przyczyną niedopuszczalności odwołania było nieistnienie w sensie prawnym przedmiotu zaskarżenia, gdyż kwestionowane pismo nie było w istocie swej decyzją administracyjną. Odnosząc się końcowo do poglądu wyrażonego w skardze Sąd wskazuje, że przekonanie skarżącego o prawie do odwoływania się od wszystkich pism organów państwowych jest błędne. Zgodnie bowiem z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji [podkreślenie Sądu] wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Nadto zaznaczyć należy, że Sądowi z urzędu jest wiadome, iż właściwe organy wydały decyzję administracyjną w sprawie udostępnienia danych, których dotyczył wniosek skarżącego, i na decyzję organu odwoławczego została wniesiona przez R. N.skarga do sądu administracyjnego (sygn. akt II SA/Wr 331/17). To co do tej pory powiedziano oznacza, że Sąd rozpoznający skargę nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Sąd administracyjny w świetle art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) uchyla zaskarżone postanowienie wyłącznie w razie jeżeli stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ Sąd w niniejszej sprawie – nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) – naruszeń prawa materialnego czy procesowego tego rodzaju i mających istotny wpływ na wynik sprawy nie stwierdził, skargę należało oddalić. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.