II SA/Wr 183/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Siedlecka, Sędziowie Sędzia NSA - Halina Kremis /sprawozdawca/, Sędzia NSA - Julia Szczygielska, Protokolant - Paweł Kysiak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2008r. sprawy ze skargi M. i Z. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wybudowania w warunkach samowoli budowlanej zbiornika na nieczystości ciekłe, piwnicy oraz przybudówki do istniejącego młyna I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, ze zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżących kwotę 292zł (słownie dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote) kosztów zastępstwa procesowego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. decyzją z dnia [...] Nr [...]działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wybudowania w warunkach samowoli budowlanej zbiornika na nieczystości ciekłe, piwnicy, oraz przybudówki do istniejącego młyna na działce nr [...] w G. stanowiącej własność W. i S. M.): zbiornika na nieczystości ciekłe, piwnicy oraz przybudówki do istniejącego młyna. Od decyzji tej odwołanie wnieśli M. i Z. T. wnosząc o jej uchylenie jako nieuprawnionej. Po rozpoznaniu odwołania M. i Z. T., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy argumentował, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje, że organ l instancji przeprowadził postępowanie w sprawie z poszanowaniem zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Organ odwoławczy podał nadto, iż tryb postępowania w stosunku o samowolnie wzniesionych obiektów budowlanych zależy od daty ich powstania. Jak wynika z akt sprawy w tym przedstawionych przez inwestora faktur, roboty budowlane wykonane zostały przed rokiem 01 stycznia 1995 r. Jeżeli budowa obiektów wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub przed tym dniem zostało wszczęte w stosunku do nich postępowanie administracyjne, to na mocy art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r, Nr 106, póz. 1126 ze zm.) zastosowanie maja przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. (DZ. U. Nr 38, pozz. 229 ze zm.). Nakaz stosowania przepisów dotychczasowych pociąga za sobą obowiązek właściwego zastosowania wyłącznie art. 37 lub art. 40 ustawy - Prawo budowlane. W zależności od wyników prowadzonego postępowania wyjaśniającego, właściwy organ nadzoru budowlanego może nakazać wykonanie określonych czynności, niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami (art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.) lub wydać decyzję o rozbiórce danego obiektu (art. 37 ustawy z 1974 r.). Jeśli w wyniku przeprowadzonego w sprawie postępowania ustalone zostanie, że dany obiekt wybudowany został niezgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie jego budowy oraz znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, organ wydaje decyzję o nakazie rozbiórki. Jeśli zaś w sprawie wydana zostanie decyzja na podstawie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., a następnie nałożone nią obowiązki zostaną wykonane i zostanie to potwierdzone przez organ nadzoru budowlanego, wówczas należy wystąpić do organu nadzoru budowlanego z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Organ odwoławczy podniósł ponadto, że z dyspozycji art. 40 ustawy Prawo budowlane z 10 października 1974 r. wynika, iż "w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. A zatem podkreślenia wymaga fakt, iż organ prowadząc postępowanie w sprawie winien w pierwszym rzędzie dokonać oceny czy nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., obligujące go do wydania nakazu rozbiórki, a następnie po wykluczeniu tychże przesłanek wydać decyzję mającą oparcie w art. 40 tejże ustawy, w której winien nałożyć obowiązek dokonania zmian lub przeróbek mających na celu doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Powołany przepis wskazuje wprost, iż decyzja wydana na jego podstawie powinna wskazywać tylko czynności faktyczne - zmiany lub przeróbki mające na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami. W tym zakresie organ odwoławczy powołał się w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia na tezę wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 1999 r. sygn. IV SA 196/96, iż "z uwagi na zapis zawarty w przepisie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy jest to, jaki plan obowiązywał w dacie budowy przedmiotowego obiektu, a nie to jaki plan będzie obowiązywał w przyszłości". Powołując się na te przepisy prawa materialnego organ odwoławczy przyjął za własne ustalenia poczynione przez organ I instancji z których to wynika, iż obecnie dla terenu działek nr [...]oraz [...] w G. brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak w dacie wykonania przedmiotowych inwestycji obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, według którego działka nr [...] w G. położona była na terenie oznaczonym symbolem UR - czyli usługi i rzemiosło. Ustalono, że zapis ten dopuszczał również możliwość zabudowy mieszkaniowej na tym terenie, co zdaniem organu II instancji wykluczało tym samym zaistnienie przesłanki określonej w art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., obligującej organ do orzeczenia rozbiórki, jeżeli obiekt budowlany lub jego część została wybudowana na terenie nie przeznaczonym pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, że obiekty budowlane zostały wykonane w taki sposób, że nie są konieczne żadne zmiany lub przeróbki, a zatem zbędne okazało się wydawanie decyzji w oparciu o przepis art. 40 Prawa budowlanego z 1974 roku, gdyż przedmiotem jej rozstrzygnięcia jest nałożenie na inwestora właśnie takich obowiązków dokonania zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Organ odwoławczy ocenił, że z akt sprawy, w tym w szczególności "Ekspertyzy robot budowlanych wykonanych przy remoncie młyna, remoncie piwnicy, odbudowie przybudówki i remoncie zbiornika na nieczystości ciekłe w G. na działce nr [...] " autorstwa mgr inż. S. S. - rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej wynika, że przedmiotowe roboty budowlane wykonano bardzo starannie i zgodnie z obowiązującymi przepisami i normami. W wyniku wykonanych robót budowlanych w pomieszczeniach budynku młyna i przybudówki powstał lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 208,2 m2 i kubaturze 940,2 m3. lokal mieszkalny został wyposażony w niezbędne instalacje i spełnia wymagania przepisów i norm budowlanych. Jednocześnie rzeczoznawca wskazał, że nie są konieczne żadne zmiany lub przeróbki i lokal należy dopuścić do użytku. Ponadto inwestorzy przedłożyli inwentaryzację architektoniczną młyna, przybudówki do młyna oraz piwnic usytuowanych w G. na działce nr [...] , sporządzoną przez mgr inż. arch. A.G., jak również przedłożyli opinię kominiarską, protokoły badań i sprawdzeń instalacji wodnej i kanalizacyjnej oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe wraz z oświadczeniem osoby posiadającej uprawnienia w specjalności instalacyjnej o zgodności ich wykonania z przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz protokoły badań i sprawdzeń instalacji elektrycznej oraz przyłącza energetycznego do budynku wraz z oświadczeniem osoby posiadającej uprawnienia w specjalności elektrycznej o zgodności ich wykonania z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Z treści oświadczenia złożonego przez inż. M. W., uprawnionego do kierowania robotami budowlanymi w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji urządzeń: wodociągowych i kanalizacyjnych, cieplnych, wentylacyjnych i gazowych w ograniczonym zakresie wynika, iż roboty związane z budową nieodpływowego szamba oraz przyłącza kanalizacji sanitarnej i wewnętrznej instalacji wodno-kanalizacyjnej w obiekcie młyn G. dz. nr [...] zostały wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami i sztuką budowlaną. Teren wokół młyna został uporządkowany i doprowadzony do należytego stanu. Tym samym, wobec braku podstaw do orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego, a zatem do zastosowania art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., jak również wobec braku podstaw do wydania decyzji nakazującej wykonanie niezbędnych zmian lub przeróbek, a zatem do zastosowania art. 40 tejże ustawy, należy przyjąć, iż proces legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej został zakończony wraz z doręczeniem organowi żądanych postanowieniem z dnia [...] nr [...] dokumentów. Organowi nie zostały bowiem przyznane kompetencje do wydania innego merytorycznego rozstrzygnięcia. Nie nałożono również na inwestorów obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowych obiektów budowlanych. W tym stanie rzeczy w opinii organu odwoławczego postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. Skargę na decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli M. i Z. T. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż zgodnie z ustaleniami organu pierwszej instancji oraz inwentaryzacją geodezyjną dołączoną do akt przez S.M., potwierdzone zostało, że część obiektu budowlanego znajduje się na terenie działki [...]. W dacie wykonania spornych inwestycji dla działki [...] , która w tym czasie była jeszcze częścią działki [...] , obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, według którego działka nr [...] , oraz po podziale również działka [...] w G. położona była na terenie nie oznaczonym symbolem UR i na jej terenie nie dopuszczano możliwości zabudowy mieszkaniowej. Jednakże w ocenie skarżących zarówno organ pierwszej instancji jak i organ drugiej instancji nie wypełniły swoich obowiązków na drodze postępowania administracyjnego. Organy te bowiem nie poczyniły stosownych ustaleń w zakresie zapisu dla działki [...] oraz tego czy zapis taki dopuszczał również możliwość zabudowy mieszkaniowej na tym terenie. W związku zaś z faktem iż część inwestycji, wkracza na działkę nr [...] to zdaniem skarżących istniały podstawy do zastosowania pierwszej przesłanki do rozbiórki, przewidzianej w art. 37 ust. l. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W podtrzymał w całości stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz.1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art.151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt.1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. ), co powoduje, iż decyzja ta podlega usunięciu z obrotu prawnego. Podkreślić należy, że odwołanie jest instytucją procesową tworzącą możliwości uprawnionym podmiotom zaskarżenia decyzji administracyjnej. Prawu temu odpowiada obowiązek kompetentnych organów ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej merytorycznie w trybie postępowania administracyjnego. Zakres dopuszczalności odwołania od decyzji wyznacza ogólna zasada dwuinstancyjności zawarta w art. 15 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa indywidualna, rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji, podlega w wyniku wniesienia odwołania ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Rozpoznając sprawę merytorycznie organ odwoławczy ponownie rozpatruje daną sprawę w jej całokształcie. Granice tego postępowania generalnie wyznaczają zasady ogólne postępowania administracyjnego, a przede wszystkim "zasada prawdy obiektywnej, zasada praworządności i zasada dwuinstancyjności". Z zasady ogólnej prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. wynika, że na organ odwoławczy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym, jeżeli zajdzie taka potrzeba do zastosowania art.136 k.p.a., a więc uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Z zasady praworządności wypływa obowiązek czuwania nad zgodnością z prawem decyzji organu pierwszej instancji. Istota zatem postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Oznacza to, że organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Tryb postępowania w stosunku do samowolnie wzniesionych obiektów budowlanych co do zasady zależy od daty ich powstania. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy w tym przedstawionych przez inwestora faktur, sporne roboty budowlane wykonane zostały przed rokiem 01 stycznia 1995 r. Jeżeli budowa obiektów wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub przed tym dniem zostało wszczęte w stosunku do nich postępowanie administracyjne, to na mocy art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r, Nr 106, póz. 1126 ze zm.) zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. (DZ. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Nakaz stosowania przepisów dotychczasowych pociąga za sobą obowiązek właściwego zastosowania wyłącznie art. 37 lub art. 40 ustawy - Prawo budowlane. W zależności od wyników prowadzonego postępowania wyjaśniającego, właściwy organ nadzoru budowlanego może nakazać wykonanie określonych czynności, niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami (art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.) lub wydać decyzję o rozbiórce danego obiektu (art. 37 ustawy z 1974 r.). Jeżeli w wyniku przeprowadzonego w sprawie postępowania ustalone zostanie, że dany obiekt wybudowany został niezgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie jego budowy oraz znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, organ wydaje decyzję o nakazie rozbiórki. Jeśli zaś w sprawie wydana zostanie decyzja na podstawie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., a następnie nałożone nią obowiązki zostaną wykonane i zostanie to potwierdzone przez organ nadzoru budowlanego, wówczas należy wystąpić do organu nadzoru budowlanego z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Jak wynika z dyspozycji art. 40 ustawy Prawo budowlane z 10 października 1974 r. "w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. W kontekście powołanych przepisów prawa, podkreślenia wymaga, iż organ prowadząc postępowanie w sprawie samowolnych robót budowlanych winien w pierwszym rzędzie dokonać oceny czy nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., obligujące go do wydania nakazu rozbiórki, a następnie dopiero po wykluczeniu tychże przesłanek organ nadzoru budowlanego powinien zbadać czy istnieją podstawy do wydania decyzji mającej swoją podstawę w art. 40 tej ustawy, zgodnie z którym organ ten winien nałożyć obowiązek dokonania zmian lub przeróbek mających na celu doprowadzenie inwestycji do zgodności jej stanu z obowiązującym prawem. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd podzielił zarzuty skargi uznając, iż w rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy nie przeprowadził w istocie postępowania wyjaśniającego w stopniu pozwalającym na poczynienie jednoznacznych ustaleń czy zbiornik na nieczystości ciekłe, piwnica, oraz przybudówka do istniejącego młyna na działce nr [...]w G. wybudowane w warunkach samowoli budowlanej znajdowały się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie był przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony był pod innego rodzaju zabudowę. Ta istotna dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy okoliczność, pozwoliłaby temu organowi, zgodnie z art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., na prawidłową, wszechstronną bo popartą należycie zgromadzonym materiałem dowodowym ocenę co do istnienia bądź wykluczenia istnienia przesłanki obligującej organ do orzeczenia rozbiórki. Jak wynika z lektury akt sprawy organy nadzoru budowlanego obu instancji dokonały tak istotnej z punktu widzenia właściwych przepisów budowlanego prawa materialnego ustaleń charakterystyki terenu na którym zlokalizowana jest sporna inwestycja w oparciu o obowiązujący ówcześnie (tj. w dacie wykonywania spornych inwestycji) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lecz jedynie w odniesieniu do działki o numerze nr [...] , odstępując jednocześnie od przeprowadzenia takiego postępowania w stosunku do działki o Nr [...] w G. na której to działce, co potwierdzają ustalenia organów obu instancji, również znajdowała się część spornych robót budowlanych. W szczególności brak jest w aktach administracyjnych sprawy takich dowodów (wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), które mogłyby wykluczać wdrożenie przez organy nadzoru budowlanego procedury przewidzianej art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. a w dalszej konsekwencji uzasadniać umorzenie postępowania administracyjnego w tej sprawie. W tym kontekście wskazać bowiem należy, że zgodnie z przepisem art. 140 k.p.a. w administracyjnym postępowaniu odwoławczym w sprawach nie uregulowanych odrębnie w szczególnym przepisie, mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Oznacza to dla organu odwoławczego w myśl art. 136 k.p.a. - obowiązek podjęcia wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc także dopuszczenia nowych dowodów, jeżeli przyczyniają się do wyjaśnienia sprawy lub też, gdy rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części – zastosowania art.138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie nie przeprowadził jednak w tym względzie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, choć zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., na organ odwoławczy nałożony został taki obowiązek - podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym do zastosowania art.136 k.p.a., a więc uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Jeżeli zaś organ odwoławczy nie usuwa naruszeń prawa popełnionych przez organ pierwszej instancji, a co ma miejsce w opisanym wyżej zakresie w tej sprawie, to utrzymując w mocy bez zmian naruszającą prawo decyzję tego organu – wydaje decyzję również naruszającą prawo. (vide: wyrok NSA z dnia 25 lipca 1986r., sygn. akt II S.A.1829/85 - ONSA 1986, Nr 2, poz.43). W konsekwencji powyższych ustaleń stwierdzić należy, że zaniechanie wyjaśnienia przez organ wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i odniesienia ich do sytuacji prawnej, powoduje, że brak było dostatecznych podstaw do wydania w sprawie zaskarżonej decyzji. Powyższe uchybienia dają podstawę do stwierdzenia, że w sprawie naruszone zostały przepisy procedury administracyjnej, tj.: art.7 k.p.a., 75 § 1 k.p.a, art.77 k.p.a. oraz art.107 § 3 k.p.a., a ze względu na swój charakter uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ II instancji rozpatrując ponownie niniejszą sprawę winien zatem ocenić, czy braki postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji w kwestii ustalenia pełnej charakterystyki terenu na którym zlokalizowana jest sporna inwestycja w oparciu o obowiązujący ówcześnie (tj. w dacie wykonywania spornych inwestycji) miejscowy plan zagospodarowania zagospodarowania przestrzennego (a więc nie tylko w odniesieniu do działki o numerze nr [...]w G. ale i również w odniesieniu do działki Nr [...] w G., będą mogły zostać usunięte poprzez przeprowadzenie uzupełniającego postępowania (art.136 k.p.a.), czy też nie, co oznaczałoby wówczas przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W tym stanie faktycznym i prawnym, stwierdzić należy, że wskazane uchybienia dają podstawę do przyjęcia, że w sprawie naruszone zostały przepisy procedury administracyjnej, a ze względu na swój charakter uchybienia te mogły mieć istotny wypływ na wynik sprawy. Mając na to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu opierając się na przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. I i II sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 wymienionej ustawy.