II SA/Wr 183/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Protokolant: Krzysztof Erbel po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na przebudowę przekucia okiennego na otwór drzwiowy w budynku wielorodzinnym oddala skargę w całości. Wnioskiem z [...].07.2017 r. W. G. zwróciła się do Starosty [...] o udzielenie pozwolenia na budowę obejmującą przebudowę, przekucie otworu okiennego na otwór drzwiowy w budynku wielorodzinnym w miejscowości [...] przy ulicy [...][...]. Wnioskodawczyni do wniosku dołączyła m.in. projekt budowlany, pismo [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...].06.2017 r. dopuszczające roboty budowlane, planowane do realizacji na podstawie projektu, oświadczenie projektanta o aktualności ustaleń wynikających z opinii biegłego sądowego, wykonanej na zlecenie Sądu Rejonowego w [...], celem ustalenia czy możliwe jest wstawienie drzwi w zachodniej ścianie budynku mieszkalnego przy ul. [...][...], postanowienie Sądu Okręgowego z dnia [...].011.2016 r., sygn. akt [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu w postaci wstawienia drzwi w zachodniej ścianie budynku mieszkalnego przy ul. [...][...], opinię biegłego sądowego z dnia [...].03.2015 r. w sprawie ustalenia możliwości wstawienia drzwi w zachodniej ścianie budynku mieszkalnego przy ul. [...][...]. W dniu [...].07.2017 r. Starosta [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla wyżej wymienionej inwestycji. Jednocześnie organ poinformował strony o możliwości wnoszenia wniosków i wyjaśnień w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Stanowisko w sprawie planowanej inwestycji wyraziła strona postępowania T. W., reprezentowana przez adwokata, który złożył do akt pełnomocnictwo. W piśmie z dnia [...].08.2017 r. strona zwróciła uwagę na zły stan techniczny budynku, który nie pozwala na wstawienie dodatkowych drzwi w miejsce otworu okiennego, ponieważ osłabi to konstrukcję budynku, spowoduje dalsze pęknięcia ścian i sufitów, poza istniejącymi obecnie. Według strony, na skutek podjęcia prac budowlanych wystąpi zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz stanu zachowania budynku, widniejącego w wykazie zabytków. Planowana przebudowa w znacznym stopniu zwiększy również ograniczenia i uciążliwości dla terenów sąsiadujących z zamierzoną inwestycją. Z tych powodów strona wniosła o dopuszczenie dowodu z oględzin budynku, lokali mieszkalnych i wydanie pisemnej opinii przez biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność ustalenia czy wstawienie drzwi w zachodniej ścianie budynku może spowodować osłabienie konstrukcji budynku i lokali mieszalnych, spowodować wystąpienie zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz stanu zachowania budynku. W udzielonej pełnomocnikowi odpowiedzi na złożone wnioski dowodowe, Starosta [...] poinformował w piśmie z dnia [...].08.2017 r., że inwestor dołączył do akt sprawy opinię biegłego sądowego, z której wynika brak przeszkód dla wykonania spornych robót. Wskazano, że ustalenia biegłego sądowego potwierdził również uprawniony projektant. Ponadto poinformowano o dołączeniu do projektu budowalnego prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w [...] zezwalającego inwestorowi na wstawienie drzwi oraz dołączono opinię [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dopuszczającą przekucie otworu okiennego na otwór drzwiowy. W dniu [...].08.2017 r. Starosta [...] otrzymał stanowisko [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...].08.2017 r. w sprawie uzgodnienia dokumentacji projektowej. Następnie decyzją z dnia [...].08.2017r., nr [...], Starosta [...] powołując w podstawie prawnej art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 k.p.a., zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. G. wnioskowanego pozwolenia na budowę. Wskazując na spełnienie w całości żądania strony, organ I instancji na podstawie na art. 107 § 4 k.p.a. odstąpił od uzasadnienia decyzji. Powyższa decyzja została doręczona osobiście T. W. w dniu [...].09.2017 r. Odwołania od tej decyzji wniosła T. W., reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika. W ocenie strony decyzja powinna posiadać uzasadnienie faktyczne i prawne zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. oraz być wydana z powołaniem podstawy prawnej. Tymczasem zaskarżona decyzja nie wskazuje żadnego przepisu prawa materialnego na podstawie którego zatwierdzono projekt budowlany oraz udzielono pozwolenia na budowę. Powołanie przez organ art. 107 § 4 k.p.a., jako podstawy odstąpienia od uzasadnienia, autor odwołania uznał za dalece chybione w sytuacji pozostawania interesów stron w oczywistej sprzeczności. Brak wskazania podstawy prawnej zaskarżonej decyzji oznacza, że decyzja jest dotknięta wadą formy, co czyni ją wadliwą. W ocenie odwołującej się strony, organ dopuścił się także naruszenia zasad ogólnych postępowania, mianowicie obowiązku udzielania informacji faktycznej i prawnej wynikającej z art. 9 k.p.a. i zasady przekonywania określonej w art. 11 k.p.a. Ponadto autor odwołania wskazał, że odwołująca się pismem z dnia [...].08.2017 r. wyraziła za pośrednictwem pełnomocnika swoje stanowisko w sprawie oraz wniosła o przeprowadzenie oględzin budynku i wydanie opinii przez biegłego. W zaskarżonej decyzji organ I instancji nie zawarł uzasadnienia, a tym samym w żadnej mierze nie odniósł się do stanowiska oraz wniosków strony postępowania. Nadto zaskarżona decyzja winna zostać doręczona stronom postępowania oraz ich pełnomocnikom, którzy zgłosili swój udział w sprawie. Organ I instancji do dnia dzisiejszego nie doręczył decyzji pełnomocnikowi. Wojewoda [...] decyzją nr [...], datowaną na dzień [...].01.2017 r. (prawidłowo powinien być wskazany rok 2018 - por. sądu), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda, po opisaniu przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie oraz podaniu przepisów prawnych dotyczących kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanych w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, wskazał, że projekt budowlany przewiduje wykonanie robót budowlanych polegających na przekuciu otworu okiennego na otwór drzwiowy (w celu ułatwienia komunikacji pomiędzy frontem budynku a ogródkami działkowymi znajdującymi się z tyłu budynku, poprzez istniejący korytarz w części wspólnej w budynku wielorodzinnym) oraz wykonanie pochylni utwardzonej kostką betonową (w celu wyrównania różnic wysokości terenu i posadzki w korytarzu). Wojewoda stwierdził również zgodność przekucia otworu okiennego na otwór drzwiowy w budynku wielorodzinnym z ustaleniami uchwały Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w gminie [...]. Wskazując na § 2 ust. 2 pkt 1 tiret 8 tej uchwały organ stwierdził spełnienie przez inwestora warunków dotyczących funkcji planowanej inwestycji. Wojewoda ocenił również zgodność projektu budowlanego dotyczącego budynku objętego gminną ewidencją zabytków z ustaleniami planu miejscowego dotyczącymi zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (§ 2 pkt 3 ppkt b uchwały). Ponadto powołał się na uzgodnienie projektu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Organ odwoławczy stwierdził również brak istotnych zmian w zakresie zagospodarowania terenu i tym samym uznał, że nie koliduje on z normami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Dalej podał, że projekt budowlany wykonał projektant, który posiada wymagane uprawnienia budowlane i legitymuje się aktualnym (na dzień opracowania projektu) zaświadczeniem potwierdzającym wpis na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. W projekcie znajduje się także oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Tym samym analiza projektu budowlanego wykazała, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Niezależnie od powyższego Wojewoda przyznał, że decyzję organu I instancji wydano z naruszeniem przepisów postępowania, ponieważ nie doręczono jej pełnomocnikowi strony, lecz osobiście stronie. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że takie naruszenie nie miało negatywnego wpływu na sytuację prawną strony i nie pozbawiło jej prawa do skutecznego wniesienia odwołania. Strona odwołująca się, pomimo wadliwego doręczenia decyzji, skorzystała z możliwości złożenia odwołania i prawa do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy. Oceniając natomiast brak w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego, organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie żaden z dwóch wyjątków określonych w art 107 § 4 k.p.a. nie wystąpił, gdyż interesy stron były sporne a materia nie dotyczy bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Zatem organ I instancji miał formalny obowiązek uzasadnić swoją decyzję, wyczerpująco i wszechstronnie wyjaśnić stronom ustalenia faktyczne będące podstawą rozstrzygania oraz logicznie wskazać własny sposób wnioskowania. W ocenie Wojewody, stwierdzone naruszenie art. 107 4 k.p.a. nie miała jednak negatywnego wpływu na sytuację prawną strony, ponieważ brak uzasadnienia nie miał wpływu na rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego wydania decyzji bez podstawy prawnej (bez wskazania "żadnego przepisu prawa materialnego") Wojewoda wskazał, że organ I instancji przywołał w sentencji decyzji trzy normy z materialnoprawnej ustawy Prawo budowlane. Ponadto wskazał, że organ I instancji w piśmie z dnia [...].08.2017 r. odniósł się do stanowiska i wniosków dowodowych pełnomocnika strony. Poinformował wówczas o tym, że w zgromadzonym materiale dowodowym jest opinia biegłego Sądu Okręgowego w [...] (według którego nie ma przeszkód w wykonaniu przedmiotowej inwestycji). W tymże piśmie organ wskazał również na potwierdzenie ustaleń biegłego przez uprawnionego projektanta, prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego w [...] (zezwalające inwestorowi na realizację przedmiotowej inwestycji) oraz opinię Wojewódzkiego Urzędu Zabytków (która dopuszcza realizację przedmiotowej inwestycji). Na decyzję Wojewody [...] skargę wniosła T. W., zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. obrazę: - art 15 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, naruszając podstawowe prawa i gwarancje procesowe strony, a przez to stanowiące rażące naruszenie prawa, skutkujące w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdzeniem nieważności rozstrzygnięcia organu odwoławczego; - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nietransparentny i budzący uzasadniany brak zaufania skarżącej do organów Państwa; - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie przez organy administracji publicznej zapewnienie stronie skarżącej czynnego udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego skarżącej z dnia [...].08.2017r. o przeprowadzenie oględzin budynku w [...] oraz znajdujących się w nim lokali mieszkalnych i wydanie pisemnej opinii przez biegłego z zakresu budownictwa, na okoliczność ustalenia czy wstawienie drzwi w zachodniej ścianie budynku może spowodować dalsze osłabienie konstrukcji budynku i lokali mieszkalnych, pogłębienie istniejących pęknięć oraz wzrostu istniejącego zawilgocenia a tym samym spowodować wystąpienie zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz stanu zachowania budynku. Zdaniem skarżącej, brak rozstrzygnięcia o złożonym wniosku doprowadziło do nie zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. Wskazane naruszenie, zdaniem skarżącej, miało istotny wpływ na wynik postępowania. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżąca powołując się orzecznictwo sądów administracyjnych oraz poglądy wyrażone w piśmiennictwie wskazała, że wydanie przez Wojewodę decyzji z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe strony skarżącej i musi być ocenione jako rażące naruszenie prawa, skutkujące w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdzeniem nieważności rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Skarżąca nie zgodziła się także ze stanowiskiem Wojewody, który dostrzegając fakt braku uzasadnienia decyzji organu I Instancji, nie łączy z tym żadnego skutku prawnego dla strony. Skarżąca uznała również za lakoniczne stanowisko Wojewody dotyczące braku doniosłości prawnej pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Skarżąca nie zgodziła się z Wojewodą, że brak doręczania korespondencji ustanowionemu pełnomocnikowi, nie informowanie o końcowym zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, nie miało negatywnego wpływu na sytuację prawną strony i tym samym jest nieistotnym elementem postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: T. W. skargę oparła na zarzutach dotyczących nieprzestrzegania przez orzekające w sprawie organy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które to naruszenia doprowadziły do pozbawienia jej podstawowych praw i gwarancji procesowych strony postępowania, w tym prawa do dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy, prawa do procedowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa, a także prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Skarżąc decyzję organu II instancji skarżąca powołała się również na brak uwzględnienia przez organ I instancji jej wniosków dowodowych, co doprowadziło do tego, że nie został zebrany wyczerpujący materiał dowodowy i nie ustalono wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych. W tym zakresie spór między stroną a organem odwoławczym dotyczy zasadności przeprowadzenia dodatkowych dowodów na okoliczność stwierdzenia wpływu wnioskowanej inwestycji na wystąpienie zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz stanu zachowania budynku. Zarzuty skargi nie dotyczą zatem bezpośrednio podstaw materialnoprawnych wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Dotyczą one natomiast nieprzestrzegania przez organ I instancji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących gwarancji procesowych przyznanych stronie postępowania. Część spośród zarzutów procesowych potwierdził organ rozpatrujący odwołanie, niemniej ocenił, że naruszenia te nie miały istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skarżąca nie zgodziła się z taką kwalifikacją. Rolą Sądu w niniejszej sprawie jest zatem zbadanie, czy w świetle stwierdzonych uchybień procesowych, do których niewątpliwie doszło podczas procedowania przed organem I instancji, istniały podstawy prawne do wydania przez organ II instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzji merytorycznej, utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję, czy też należało zastosować regulację wynikającą z art. 138 § 2 k.p.a. i wydać decyzję kasacyjną z przekazaniem sprawy do ponownego jej rozpoznania przez organ I instancji. Aby taką ocenę przeprowadzić skupić się należy na dwóch zagadnieniach. Pierwszym, polegającym na kwalifikacji naruszeń procesowych z punktu widzenia ich wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ten aspekt sprawy łączy się ściśle z drugim zagadnieniem, mianowicie dotyczącym przesłanek wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a tym samym udzielenia odpowiedzi, czy w niniejszej sprawie organ odwoławczy prawidłowo postąpił nie stosując tego przepis. Podkreślić przy tym należy, że zasadą w postępowaniu administracyjnym jest wydanie decyzji merytorycznej przewidzianej w art. 138 § 1 k.p.a. Co istotne w sprawie, organ odwoławczy przed wydaniem orzeczenia ma nie tylko obowiązek rozważyć charakter i istotę wad zaistniałych w postępowaniu przed organem pierwszej instancji ale powinien dążyć do ich naprawienia w postępowaniu odwoławczym, np. stosując art. 136 k.p.a. Utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji jest możliwe jedynie wówczas, gdy nie narusza ona przepisów materialnych i procesowych. Granicę w tym zakresie wyznacza m.in. regulacja zawarta w art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten zawiera dwie przesłanki wydania decyzji kasacyjnej. Wydanie takiej decyzji przez organ odwoławczy warunkowane jest ustaleniem, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a nadto że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Takie stwierdzenie jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Nie każde więc naruszenie przepisów procesowych daje podstawę do wydania decyzji kasacyjnej. Taka decyzja może być bowiem wydana wyłącznie wówczas, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to nie kwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. W tym zakresie wymaganą ocenę prawną przeprowadził organ odwoławczy. W wydanej decyzji nie tylko ustosunkował się do rozstrzygnięcia podjętego przez organu I instancji ale także odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy ocenił rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe i utrzymał je w mocy. Uznał tym samym prawidłowość ustaleń prawnych i faktycznych dokonanych przed organem I instancji. Powołując się na treść art. 35 ust. 1 u.p.b. organ odwoławczy dokonał sprawdzenia projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ocenił zgodność projektu zagospodarowania działki pod kątem przepisów techniczno-budowlanych, uznając, że zagospodarowanie terenu nie przewiduje istotnych zmiana w tym zakresie. Sprawdził kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń oraz posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stwierdził, że projektant posiada wymagane uprawnienia budowlane i legitymuje się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 u.p.b. W takiej sytuacji, powołując się na art. 35 ust. 4 u.p.b. organ odwoławczy zasadnie uznał, że wobec spełnienia wymagań z art. 25 ust. 1 oraz warunków określonych w art. 32 ust. 4 u.p.b., organ administracji architektonicznej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W orzecznictwie wskazuje się, że użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 u.p.b. uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Taka ocena, oparta na ustaleniach faktycznych poczynionych na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu pierwszo-instancyjnym, oznacza nic innego, jak uznanie, że w sprawie nie można było wydać innej decyzji niż udzielającej pozwolenie na budowę. W ocenie Sądu, pomimo naruszającego prawo odstąpienia od sporządzenia uzasadnienia pierwszoinstancyjnej decyzji, organ odwoławczy mógł ocenić prawidłowość ustaleń prawnych i faktycznych dokonanych przed organem I instancji na podstawie pisma tego organu z dnia [...].08.2017 r. będącym odpowiedzią na wnioski dowodowe skarżącej oraz sformułowanej podstawy prawnej decyzji, gdzie powołano się na art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 u.p.b. W przekonaniu Sądu, Wojewoda prawidłowo stwierdził brak wpływu na ocenę materialno-prawną decyzji, pozostałych naruszeń przepisów procesowych, które zostały uznane przez ten organ, jako niemające istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia dodatkowych dowodów w sprawie, uznając tym samym za wystarczającą odpowiedź z dnia [...].08.2017 r. na wnioski dowodowe zgłaszane przez stronę. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia strony możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz składania wniosków, stwierdzić należy, że mogłyby one odnieść skutek tylko wówczas, gdyby strona wykazała, że uchybienia te nie pozwoliło jej na dokonanie konkretnych czynności procesowych. Skarżąca nie wykazała natomiast, że zarzucane uchybienia uniemożliwiły jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, które miałyby istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym w znacznym stopniu ograniczyła się do zarzutów natury procesowej dotyczących sposobu procedowania przed organem I instancji. Dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym, konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie, realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego należy zauważyć, że skarżąca zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak również przed sądem administracyjnym nie ujawniła nowych informacji oraz dowodów, które podważałyby ustalenia faktyczne poczynione na podstawie dowodów przedłożonych przez osobę występującą o udzielenie pozwolenia na budowę. Okoliczność, że w zasadzie każda inwestycja realizowana w obrębie budynku powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, w tym wypadku według skarżącej, będzie wiązać się z możliwością wystąpienia zagrożeń dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz stanu zachowania budynku, nie oznacza - w sytuacji uzyskania wszelkich wymaganych prawem uzgodnień i opinii, możliwości skutecznego stawiania zarzutu niezgodnego z prawem wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego. Pamiętać przy tym należy, że rola organów orzekających w niniejszej sprawie ograniczała się przede wszystkim do sprawdzenia poprawności formalnej wniosku o wydanie pozwolenia na przekucie otworu okiennego na otwór drzwiowy. Organy nie były uprawnione do dokonywania merytorycznej oceny zasadności takiego wniosku lub trafności rozwiązań inżynieryjnych w nim przyjętych. Rękojmię prawidłowego przeprowadzenia robót polegających na przekuciu otworu okiennego na otwór drzwiowy stanowi w niniejszym przypadku legitymowanie się przez osobę prowadzącą te prace odpowiednimi kwalifikacjami w zakresie budownictwa oraz ewentualna odpowiedzialność odszkodowawcza za szkodę doznaną przez właścicieli lokali znajdujących się w budynku. Wynikający natomiast z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącej. Wskazać w tym miejscu należy, że wnioskodawczyni do wniosku załączyła wszelkie wymagane dokumenty, a ponadto przedłożyła opinię biegłego sądowego z dnia [...].03.2015 r. w przedmiocie ustalenia możliwości wstawienia drzwi w zachodniej ścianie budynku mieszkalnego oraz oświadczenie projektanta z dnia [...].08.2017 r. potwierdzające aktualność tej opinii. Na podstawie tych dowodów organ uznał, że jest możliwe dokonanie jednoznacznych ustaleń stanu faktycznego sprawy, co stwarzało podstawy do wyrażenia pozytywnego stanowiska w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, które w ocenie Sądu, nie przekracza granic zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 k.p.a. Ustalenie organu I instancji, że okoliczność objęta żądaniem skarżącej nie miała znaczenie dla sprawy, pomimo formalnego braku ujęcia jej w formie postanowienia, została poddana kontroli w toku weryfikacji rozstrzygnięcia. Ponadto podzielić należy stanowisko organu II instancji, zgodnie z którym doręczenie decyzji stronie, a nie jej pełnomocnikowi, w sytuacji gdy nie pociągnęło to za sobą negatywnych dla strony skutków - umożliwiając wniesienie odwołania przez pełnomocnika skarżącej, wprawdzie jest naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a., to jednakże nie takim, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., czyli mającym wpływ na wynik sprawy. Powodem uwzględnienia skargi na podstawie tego przepisu jest bowiem ustalenie przez sąd istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej rozpatrujący daną sprawę oraz stwierdzenie, że naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a więc gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów prawa, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. W realiach kontrolowanej sprawy, pomimo dopuszczenia się na etapie postępowania przed organem I instancji szeregu naruszeń przepisów postępowania, Sąd zgodził się z Wojewodą w zakresie oceny braku wpływu tych naruszeń na treść rozstrzygnięcia. Wojewoda wyjaśnił zasadność przesłanek, które stanowiły podstawę wydanej decyzji a oceny w tym zakresie dokonał na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.