II SA/Wr 183/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] stycznia 2018 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Wojewoda D., po rozpoznaniu odwołania T. W. od decyzji Starosty S. z dnia [...] sierpnia 2017r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na przebudowę, przekucie otworu okiennego na otwór drzwiowy w budynku wielorodzinnym w miejscowości P. przy ul. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. T. W. złożyła skargę na powyższą decyzję. W treści skargi skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu tego wniosku reprezentujący ją pełnomocnik wskazał na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków faktycznych, poprzez naruszenie konstrukcji budynku mieszkalnego, w którym mieszka skarżąca. Wskazała na ogromne pęknięcia ścian budynku, w którym planowane jest wybicie drzwi, które są widoczne jej mieszkaniu, położnym na pierwszym piętrze, bezpośrednio pod planowaną inwestycją. W sytuacji, w której drzwi w ścianie budynku zostaną wyburzone, mimo złego stanu budynku, którego organ administracji nie zdecydował się dokonać oględzin, za realną zdaniem wnioskodawczyni należy uznać możliwość wyrządzenia szkody majątkowej związanej ze zniszczeniem należącego do niej mieszkania, a tym samym do wystąpienia niemożliwych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kompetencja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z brzmienia tego przepisu wynika, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony wnoszącej o taką tymczasową ochronę. Uzasadnienie takiego wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przyjdzie przy tym podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04 NSA stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (także postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06). Wobec powyższego przyjdzie stwierdzić, że uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie odnosi się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawczyni wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania wykonania, popartych faktami oraz ewentualnie stosownymi dowodami. W treści natomiast wniosku skarżąca wskazała jedynie ogólnie, że skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków faktycznych, poprzez naruszenie konstrukcji budynku mieszkalnego, w którym mieszka. Oczywistym jest, że skutkiem wykonania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę może być właśnie budowa, ponieważ taka jest istota takiego rodzaju pozwolenia. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku realizacja inwestycji prowadzi do trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. Przede wszystkim to na podmiocie wnioskującym o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ciąży obowiązek wskazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. i nie jest wystarczające dla ich uprawdopodobnienia jedynie lakoniczne stwierdzenie, że wybicie drzwi w ścianie budynku wywoła trudne, co wręcz niemożliwe do odwrócenia skutki, co będzie pociągać również wyrządzeniem znacznej szkody skarżącej. Ponadto to na inwestorze spoczywa ryzyko prowadzenia budowy na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W przypadku ewentualnego wyeliminowania decyzji o pozwoleniu na budowę z obrotu prawnego, wyłącznie na inwestorze będą ciążyć określone obowiązki związane z przywróceniem stanu zgodnego z prawem. Jednocześnie jednak inwestor ma prawo korzystać ze swoich uprawnień wynikających z ostatecznego pozwolenia na budowę, ponieważ wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje z urzędu wykonalności zaskarżonej decyzji. Zobowiązany jest on przy tym prowadzić w taki sposób roboty budowlane aby nie doprowadzić do niezgodnego z przepisami prawa naruszenia substancji należącego do skarżącej mieszkania położonego nad planowanym otworem. Obowiązkiem inwestora jest zatem uwzględnienie złego stanu technicznego budynku i wynikających z tego faktu możliwych konsekwencji w postaci konieczności usunięcia ewentualnych szkód w lokalach należących do osób trzecich. Oznacza to, że na podstawie samych tylko twierdzeń strony, niepopartych żadnym dodatkowym materiałem źródłowym, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł w sentencji postanowienia.