II SA/Wr 1830/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz – spr. po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych POSTANAWIA umorzyć postępowanie. S. S. wniosła skargę na decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie umorzenia nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych. W piśmie z dnia 19 stycznia 2004 r. skarżąca oświadczyła, że wnosi o nierozpatrywanie sprawy. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do sprecyzowania, czy pismo skarżącej stanowiło wycofanie skargi, S. S. w piśmie z dnia 28 stycznia 2004 r. oświadczyła, iż w piśmie z dnia 19 stycznia 2004 r. wnosiła o wycofanie sprawy, ze względu na umorzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: najpierw odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Skoro skarżąca wycofała skargę i cofnięcie to nie zmierza do obejścia prawa oraz nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności (art. 60 zdanie drugie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), należało na mocy art. 161 § 1 pkt 1 i art. 161 § 2 tej ustawy, umorzyć postępowanie. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.