II SA/Wr 1855/02

4 II SA/Wr 1855/02 Wyrok W Imieniu Rzeczypospolitej Polskiej Dnia 6 maja 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: S. NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: S. NSA Bogumiła Skrzypczak (sprawozdawca) Asesor WSA Ewa Kamieniecka Protokolant: Magdalena Domańska - Byskosz po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2005 roku sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego i odmawiającej przyznania tego zasiłku; - o d d a l a skargę. Uzasadnienie. Decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...]roku (Nr [...]) przyznano K. S. zasiłek przedemerytalny od dnia [...] roku w wysokości [...]zł miesięcznie. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. pismem z dnia [...]r. zawiadomił organ I instancji, że zgodnie z wyrokiem Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. z dnia [...]roku (sygn. akt [...]) K. S. przyznano rentę chorobową z tytułu choroby zawodowej od dnia [...]r. do dnia [...]roku. Postanowieniem Prezydenta Miasta W. z dnia [...]roku - wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5 Kpa - wznowiono postępowanie w sprawie przyznania wnioskodawcy zasiłku przedemerytalnego. Następnie decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...]roku (Nr [...]) - wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5, art. 151 § 1 pkt., 2 Kpa - uchylono decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...]roku (Nr [...]) i odmówiono K. S. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...]roku. K. S. wniósł od tej decyzji odwołanie, w którym zarzucał, że organ niesłusznie pozbawił go prawa do zasiłku przedemerytalnego. Twierdził, że zasiłek winien być zawieszony za czas pobierania renty. Zarzucił też, że prawo do zasiłku przedemerytalnego nabył po okresie pracy w ZUT "A" i zwolniony został z tego zakładu z przyczyn ekonomicznych. W okresie zatrudnienia utracił zdrowie pracując na stanowisku spawacza i dlatego w okresie trwania stosunku pracy zakład wystąpił o ustalenie prawa do renty z tytułu choroby zawodowej. W międzyczasie zakład pracy przesunął skarżącego na inne stanowisko pracy. Orzeczenie o występowaniu u skarżącego pylicy płuc stwierdzało uszczerbek zdrowia w wysokości 40 %, jednakże wskazywało również, że K. S. jest zdolny do pracy na stanowisku pracownika umysłowego. Dlatego wnioskodawca w dniu [...]roku odwołał się od tego orzeczenia do Sądu Pracy. Postępowanie przed Sądem Pracy zakończyło się wyrokiem z dnia [...]r. podczas, gdy w dniu [...]roku skarżący został zwolniony z pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Dlatego zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy i ubiegał się o prawo do zasiłku przedemerytalnego. Nie posiadał wtedy jeszcze prawa do renty inwalidzkiej. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] roku (Nr [...]) - wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. c oraz art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 ze zmn.), w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 roku o zmianie ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Komisji Trójstronnej do Spraw Społeczno - Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. Nr 154 poz. 1793) oraz art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że wnioskodawca zarejestrował się jako bezrobotny w dniu [...]roku, po okresie pozostawania w stosunku pracy od dnia [...]roku do dnia [...] roku, w tym w okresie od [...]roku do dnia [...]roku i w okresie od dnia [...] roku do dnia [...]roku wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Dlatego decyzją z dnia [...]roku nabył prawo do zasiłku przedemerytalnego. Po zawiadomieniu przez ZUS o nabyciu przez wnioskodawcę prawa do renty z tytułu choroby zawodowej zasadnie organ I instancji uznał, że w chwili rejestracji wnioskodawca nie spełniał warunków, od których zależy prawo do tego zasiłku. Z wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. z dnia [...]roku wynika, że K. S. prawo do świadczenia z ubezpieczenia społecznego z tytułu częściowej niezdolności do pracy z powodu choroby zawodowej uzyskał na okres od dnia [...]roku do dnia [...] roku. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 roku o zmianie ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Komisji Trójstronnej do Spraw Społeczno - Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. Nr 154 poz. 1793) osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego nabywają oraz zachowują prawo do świadczenia na dotychczasowych zasadach. Stosownie natomiast do art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 ze zmn.) zasiłek przedemerytalny przyznawany był osobom spełniającym warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej oraz spełnienia dalszych warunków określonych w tym przepisie dotyczących stażu pracy. Uzyskanie zasiłku przedemerytalnego było zatem uzależnione od spełnienia warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt. 2 ostatnio wskazanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem prawo do zasiłku przedemerytalnego nie mogło być przyznane osobie, która nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Organ w związku z tym nie zgodził się z wnioskodawcą, że jego prawo do zasiłku przedemerytalnego winno ulec zawieszeniu na okres pobierania renty. Decyzja ta została zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze zostały podniesione zarzuty podobne do tych, jakie wcześniej skarżący zawarł w odwołaniu, a nadto wskazano, że po złożeniu wniosku o przyznanie renty na dalszy okres orzecznicy ZUS-u ponownie stwierdzili, że skarżący jest zdolny do pracy i dlatego ponownie odwołał się do sądu pracy. Skarżący zarzucił także, że ponownie zarejestrował się jako bezrobotny lecz prawo do zasiłku uzyskał od dnia [...] roku. W związku z tym przez okres miesiąca [...] i [...], tj. od dnia ustania prawa do renty pozostawał bez środków do życia. Jednocześnie skarżący zarzucał, że błędna jest kolejna decyzja organu z dnia [...]roku przyznająca zasiłek od dnia [...]roku, skoro prawo do renty ustało w dniu [...]roku. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i powołał się na swoją poprzednią argumentację. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zmn.) do rozpoznania skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 roku - właściwy obecnie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) sądy administracyjne powołane zostały do badania legalności decyzji, niektórych postanowień i innych aktów organów administracyjnych. W związku z tym kontrolą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi objęta jest zgodność z prawem materialnym zaskarżonych aktów administracyjnych, a także badanie zgodności tych aktów pod względem formalnym, a więc badanie, czy w postępowaniu administracyjnym nie nastąpiło takie naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, które miało wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie organ administracyjny nie naruszył wskazanych wyżej przepisów. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że organ naruszył przepisy prawa materialnego. Trafnie przyjęły organy administracyjne, że fakt przyznania skarżącemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy za okres, w którym pobierał zasiłek przedemerytalny, stanowił nową okoliczność nieznaną organowi w dniu wydawania decyzji w sprawie przyznania zasiłku i był to jednocześnie fakt wskazujący na to, że skarżący był niezdolny do pracy w chwili wydawania decyzji w sprawie przyznania zasiłku przedemerytalnego. Słusznie zatem uznały organy, że istniała podstawa wskazana w art. 145 § 1 pkt. 5 Kpa do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] roku (Nr [...]), którą przyznano K. S. zasiłek przedemerytalny od dnia [...]roku. Trafnie też uznały organy, że ujawnienie faktu posiadania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy było równoznaczne z ujawnieniem takiego stanu rzeczy, w którym skarżący nie mógł uzyskać prawa do zasiłku przedemerytalnego. Zgodnie bowiem z art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 ze zmn.) zasiłek przedemerytalny przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: posiadał okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub posiadał okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Warunkiem zatem uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego było stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o to świadczenie spełnia warunki do uzyskania statusu bezrobotnego. Definicja osoby bezrobotnej była zawarta w cytowanej ustawie w art. 2 ust. 1 pkt. 2. Przepis ten stanowił, że bezrobotny oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, nie zatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, z zastrzeżeniem lit. g), nie uczącą się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania (stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy, jeżeli: a) ukończyła 18 lat, z wyjątkiem młodocianych absolwentów, b) kobieta nie ukończyła 60 lat, a mężczyzna 65 lat, c) nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności nie pobiera zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub wychowawczego. Nabycie zatem prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy było równoznaczne z niemożliwością uzyskania statusu osoby bezrobotnej. W konsekwencji więc taka osoba również nie mogła nabyć prawa do zasiłku przedemerytalnego. Prawidłowe jest więc stanowisko organów administracyjnych, że wraz z ujawnieniem faktu uzyskania przez skarżącego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ujawnił się także fakt, że w chwili nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego skarżący nie spełniał warunków, od którego zależy status osoby bezrobotnej. W związku z tym skarżący nie mógł nabyć także prawa do zasiłku przedemerytalnego. Słusznie zatem decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia [...]roku (Nr [...]) została uchylona w trybie art. 151 § 1 pkt. 2 Kpa i odmówiono skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego. Nie można zgodzić się ze skarżącym o ile twierdził on, że na czas pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy prawo do zasiłku przedemerytalnego powinno ulec zawieszeniu. Stosownie bowiem do art. 37n cyt. ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2001 r.) prawo do zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego ustaje z dniem niespełnienia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a. Ustęp 2 tego przepisu stanowił, że w przypadku podjęcia przez osobę uprawnioną do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub pozarolniczej działalności, prawo do pobierania zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego ulega zawieszeniu, z zastrzeżeniem ust. 2a. Przepis 2a natomiast stwierdzał, że nie powoduje zawieszenia prawa do pobierania zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego podjęcie po okresie 3 miesięcy od dnia nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, a także odpłatne wykonywanie pracy w zarządach, w radach nadzorczych, komisjach i innych stanowiących organach osób prawnych, jeżeli dochody z tych źródeł nie przekraczają miesięcznie połowy najniższego wynagrodzenia i osiąganie dochodów z innych źródeł niż określone w pkt 1, podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jeżeli dochody z tych źródeł nie przekraczają miesięcznie połowy najniższego wynagrodzenia. Z treści cytowanych przepisów wynika jednoznacznie, że od chwili niespełniania warunków, od których zależy status osoby bezrobotnej ( w tym również na skutek nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy) - prawo do zasiłku przedemerytalnego ustaje. Zawieszenie prawa do tego świadczenia następuje tylko w przypadkach wskazanych w art. 37n ust. 2 i 2a, które w tej sprawie w ogóle nie mają zastosowania. Prawidłowe jest więc stanowisko organów, że nie istniała podstawa prawna do zawieszenia zasiłku przedemerytalnego na okres pobierania przez skarżącego renty z tytułu niezdolności do pracy. Dlatego trafna decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia [...]roku (Nr [...]) i utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody D. Dalsze zarzuty skarżącego zawarte w skardze nie dotyczą zaskarżonych decyzji lecz późniejszych decyzji wydanych w związku z kolejną rejestracją skarżącego po ustaniu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Decyzje te podlegały odrębnemu zaskarżeniu i stanowiły nowe sprawy, w których występuje nowy stan faktyczny. Stąd też w niniejszej sprawie decyzje te nie mogą być oceniane, nie może tez Sąd wypowiadać się co do prawidłowości tych decyzji. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne wydając decyzje zaskarżone w tej sprawie, nie naruszyły prawa. W związku z tym, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) skarga podlegała oddaleniu. Z tych powodów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.