II SA/Wr 1857/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędzia NSA Halina Kremis, Asesor WSA Alicja Palus /sprawozdawca/, Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2005r. sprawy ze skargi Z. L. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; III. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżącej kwotę 10 zł /dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta L., działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane /tj. Dz.U. z 2000r. Nr 106 poz. 1126/ oraz art. 123 kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o wstrzymaniu robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia od strony ulicy L. w L. /działki nr [...],[...],[...]/, wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w zgłoszeniu dokonanym w Wydziale Gospodarki Przestrzennej Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta L. /pismo z dnia [...]r./ przez inwestora B. K . W uzasadnieniu postanowienia organ orzekający wyjaśnił, że na podstawie wyników przeprowadzonej wizji i zgromadzonych w sprawie dokumentów stwierdzono, iż inwestor realizuje ogrodzenie od strony ulicy L. w sposób odbiegający od zgłoszenia /pismo z dnia [...]r. wraz z załącznikiem rysunkowym 1 szt./ dokonanego w Urzędzie Miasta w L . Zgłoszenie obejmowało ogrodzenie ażurowe natomiast wykonywane jest jako mur pełny. Ponadto powiatowy organ nadzoru budowlanego wskazał w uzasadnieniu, że wobec dokonania przez inwestora zgłoszenia w dacie obowiązywania rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, brak jest podstaw prawnych do załatwienia sprawy zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury obowiązującym od dnia 16 grudnia 2002r. /§ 330 pkt 2/. W zażaleniu wniesionym na opisane powyżej postanowienie B. K. zarzuciła: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawą wydania postanowienia poprzez uznanie, że ogrodzenie od ulicy L. budowane jest niezgodnie ze zgłoszeniem; nieuwzględnienie dowodu w postaci kserokopii zgłoszenia wraz z rysunkami opatrzonymi stosownymi datami, pieczęciami i zapisami organu przyjmującego zgłoszenie; nieuwzględnienie dyrektyw D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., zawartych w decyzji z dnia [...]r. – decyzja nr [...]– uchylającej w całości zaskarżoną decyzję [...] z dnia [...]r. i nakazującej ponowne rozpatrzenie sprawy. Formułując takie zarzuty B. K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości jako bezzasadnego, natomiast w uzasadnieniu zażalenia poddała krytyce działania i czynności procesowe podejmowane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta L., uznając je za nieobiektywne i naruszające zasadę praworządności, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz "zasadę uwzględnienia dwóch interesów". Ponadto zwróciła się o wskazanie podstawy prawnej dla uznania Z. L. za stronę postępowania, stwierdzając przy tym, że żądanie strony w tej materii należy do kategorii obowiązków organu, a nie dowolnej interpretacji i uznania. Po rozpatrzeniu zażalenia D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Uznając, że zażalenie zasługuje na uwzględnienie organ orzekający w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że przepis art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane powołany w zaskarżonym postanowieniu zawiera w trzech punktach wyczerpujące wyliczenie przyczyn uzasadniających wstrzymanie robót budowlanych. Oznacza to, że na podstawie tego przepisu nie może nastąpić wstrzymanie robót budowlanych ze względu na inne przyczyny nie wymienione w tym przepisie. Przepis ten nie przewiduje odstępstwa od dokonanego zgłoszenia jako przesłanki wstrzymania robót budowlanych. Organ wyjaśnił przy tym, że bezspornym jest fakt, iż J. K. działając z upoważnienia żony B. K. dokonał w dniu [...]r. zgłoszenia budowy ogrodzenia posesji przy ul. B. [...] /obr. nr [...],[...],[...] obręb C. /D./. Wątpliwości co do treści zgłoszenia mogły być badane w trybie przepisu art. 30 ust. 1 a zdanie trzecie –"W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada w drodze postanowienia na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw, w drodze decyzji." Jeżeli właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej przyjął bez sprzeciwu zgłoszenie ani nie nakazał uzupełnienia, to zgłoszenie należy ocenić jako skuteczne. Potwierdzenie przyjęcia i treść zgłoszenia wskazują, że zgłoszenie dotyczyło ogrodzenia wykonanego tak jak ogrodzenie uwidocznione na rysunkach wymienionych jako załączniki do zgłoszenia określone w pkt d). Rysunek nr A dotyczy ogrodzenia od ulicy B., a rysunek nr B od ulicy L . Nie można zatem podzielić argumentacji I instancji, jakoby brak w aktach Urzędu Miasta L. rysunku B przesądzał o tym, że rysunek A dotyczy całego ogrodzenia i wykonywanie innego ogrodzenia niż przedstawione na rysunku A stanowi przesłankę do wstrzymania robót budowlanych. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie organ odwoławczy uchyla i umarza postępowanie I instancji z powodu bezprzedmiotowości stosownie do przepisu art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 kpa. W zakończeniu uzasadnienia organ orzekający wyjaśnił w związku ze skargą /pismo z dnia [...]r./, że zasadność uznania Z. L., właścicielki sąsiedniej posesji za stronę w postępowaniu dotyczącym w/w ogrodzenia nie została wykazana przez organ I instancji. Prawidłowość postanowienia wydanego w postępowaniu zażaleniowym zakwestionowała Z. L. wnosząc skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu. W skardze zarzuciła m.in. naruszenie przez inwestora prawa własności wskutek samowolnego przesunięcia dotychczasowej granicy między posesjami, zlikwidowanie bramy wjazdowej na posesję, stworzenie zagrożenia przeciwpożarowego, uniemożliwienie dowiezienia opału do piwnicy, rozebranie zasieku na kubeł na śmieci i wycięcie świerka o wysokości około 8 mb. Wskazała przy tym, że fakt wybudowania ogrodzenia z naruszeniem granic potwierdził protokół wznowienia znaków granicznych z [...]r. W dalszej części uzasadnienia skarżąca podniosła, że rozpoczęcie budowy ogrodzenia nastąpiło przed dokonaniem zgłoszenia, wiosną [...]r., co inwestor potwierdziła w odpowiedzi na pozew złożonej w Sądzie Rejonowym w L . Wyjaśniła przy tym, że mur ogrodzeniowy realizowany przez B. K. składa się z czterech części /nieruchomość położona jest w narożu ulic B. i L./, przy czym tylko część od strony ulicy B. wykonywana jest zgodnie ze zgłoszeniem dokonanym w Wydziale Gospodarki Przestrzennej Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta L . Ponadto ogrodzenie od strony ulic B. i L. zajęło część gruntu stanowiącego własność Gminy L. powodując zmniejszenie szerokości chodnika i ograniczenie widoczności użytkownikom ruchu drogowego, a poprzez to zagrożenie dla ruchu drogowego przy wyjeździe z ulicy L . W uzasadnieniu skargi Z. L. odniosła się również do zarzutu bezzasadnego przyznania jej legitymacji procesowej strony w prowadzonym postępowaniu i uznając go za niesłuszny odwołała się do treści art. 28 kpa, a ponadto wskazała na brak możliwości zastosowania w sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. /Dz.U. Nr 75, poz. 690/, które obowiązuje od dnia 16 grudnia 2002r. ze względu na treść jego § 330 pkt 2 i datę dokonania zgłoszenia oraz na prawidłowe i konsekwentne działanie powiatowego organu nadzoru budowlanego. W zakończeniu uzasadnienia skarżąca podniosła, że skutkiem wykonania ogrodzenia w sposób niezgodny z rysunkiem załączonym do zgłoszenia jest znaczne zmniejszenie wartości i atrakcyjności posiadanej przez nią nieruchomości i niemożności korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie i odwołał się do swojej argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz w uzasadnieniu znajdującej się w aktach sprawy decyzji z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie nakazania częściowej rozbiórki ogrodzenia. Ponadto stwierdził, że zarzuty skargi i twierdzenia przedstawione w jej uzasadnieniu pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne: Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisu tego wynika, że w rozpoznawanej sprawie, w której skarga wniesiona została przed wskazaną datą zastosowanie ma powołania wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. Ponadto w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/, formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku prowadzonych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny, co do zgodności kontrolowanej decyzji /innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. W tym kontekście Sąd uznał za konieczne zwrócić uwagę, że mimo, iż postanowienie będące przedmiotem skargi wydane zostało w stanie prawnym wprowadzonym ustawą z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. Nr 80, poz. 718/, to ze względu na treść art. 7 ust. 1 powołanego aktu zastosowanie w sprawie mają przepisy ustawy – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził konieczność zastosowania przy orzekaniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 134 § 1 tej regulacji. Ponadto poprzedzając przedstawienie motywów podjętego orzeczenia Sąd uznał za celowe wyjaśnić, iż zwrócił uwagę na błędne powołanie w zaskarżonym postanowieniu podstawy prawnej, a mianowicie art. 138 § 2 kpa. W ocenie Sądu dokonanej z uwzględnieniem dotychczasowego orzecznictwa /np. wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2000r., sygn. akt I SA 1110/99, Lex nr 75520; wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2000r., sygn. akt III SA 1422/99, Lex nr 44394/ wobec treści rozstrzygnięcia i treści uzasadnienia, w którym powołano prawidłowo przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa i art. 105 § 1 kpa, naruszenie prawa procesowego w tej formie nie należy do kategorii naruszeń przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za takie natomiast Sąd uznał naruszenia wskazane poniżej. Postępowanie administracyjne podporządkowane jest ustrojowej zasadzie dwuinstancyjności, sformułowanej w art. 15 kpa i mającej również walor zasady konstytucyjnej z racji wpisania jej w treść art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Generalnie zasada ta w toku administracyjnym realizowana jest poprzez odwołanie, natomiast w sprawach, w których rozstrzygnięcie następuje w formie postanowienia instrumentem gwarantującym zadośćuczynienie zasadzie dwuinstancyjności jest zażalenie wnoszone jako środek zaskarżenia samoistny, jeżeli ustawy tak stanowią lub łącznie z odwołaniem od decyzji załatwiającej sprawę w rozumieniu art. 104 kpa, jeżeli na postanowienie wydane w toku postępowania w tej sprawie nie służy zażalenie. Jednocześnie z przepisu art. 144 kpa wynika, że w sprawach nie uregulowanych w rozdziale 11 kodeksu do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. W zakresie tego odesłania zawiera się m.in. art. 138 kpa określający rodzaje orzeczeń organu odwoławczego oraz art. 140 kpa obligujący do odpowiedniego stosowania w postępowaniu przed organem odwoławczym przepisów o postępowaniu przed organem I instancji. Treść przepisu art. 138 kpa wskazuje, że organ rozpoznający zażalenie, działający jako organ odwoławczy, dysponuje zarówno kompetencjami kontrolnymi jak i merytorycznymi, przy czym z istoty zasady dwuinstancyjności wynika powinność organu odwoławczego rozpatrzenia na nowo sprawy, w której wniesiono zażalenie, w jej całokształcie, /w granicach objętych postanowieniem/, co wymaga dostatecznego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Tylko prawidłowe czynności organu odwoławczego w tym zakresie umożliwiają prawidłowe rozstrzygnięcie w warunkach określonych art. 138 kpa. Organowi temu nie wolno natomiast ograniczyć się do kontroli prawidłowości zaskarżonego postanowienia, czy kontroli zasadności argumentów i zarzutów przedstawionych w zażaleniu /np. wyrok NSA z dnia 22 marca 1996r., sygn. SA/Wr 1996/95, ONSA 1997/1/35; wyrok NSA z dnia 14 października 1999r. sygn. akt IV SA 1313/98 Lex nr 48725/. W ocenie Sądu organ odwoławczy orzekając w rozpoznawanej sprawie naruszył prawo w omawianym powyżej zakresie i uchybił ustawowym obowiązkom, obarczając przez to podjęte orzeczenie wadliwością uprawniającą do uwzględnienia skargi. Zważyć przede wszystkim należy, że – jak wynika z treści znajdującego się w aktach sprawy zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego z dnia [...]r. – przedmiotem prowadzonego postępowania było "wykonanie ogrodzenia nieruchomości położonej pomiędzy ulicą B. nr [...] i ulicą L. o numerach działek: [...],[...] i część działki nr [...] jako murowanego ogrodzenia pełnego." Zdaniem Sądu organ rozpatrujący zażalenie w sposób nieuprawniony usiłuje ograniczyć zakres tego postępowania do ustalenia zgodności realizowanego ogrodzenia z dokonanym w dniu [...]r. zgłoszeniem zamiaru jego budowy w Wydziale Gospodarki Przestrzennej Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta L . Nie powinien też – ze względu na zasadę praworządności i swoje ustawowe i ustrojowe powinności – czuć się bezwzględnie związanym sformułowaniem użytym przez organ I instancji w osnowie wydanego przez ten organ postanowienia. Należy bowiem mieć na względzie to, że żaden przepis prawa nie wyłącza spod zakresu unormowań prawa budowlanego w różnych jego aspektach obiektu budowlanego realizowanego nawet zgodnie z dokonanym zgłoszeniem i w stosunku do którego właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. Odmienny pogląd nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, doktrynie i orzecznictwie, tym bardziej, że przepisom ustawy – Prawo budowlane podlegają także obiekty i roboty budowlane zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub obowiązku dokonania zgłoszenia o zamiarze budowy. Byłby również niezgodny z treścią art. 1 i art. 5 oraz z przepisami rozdziału 6 powoływanej ustawy – Prawo budowlane, a jednocześnie ignorowałby pozycję ustrojową i obowiązki ustawowe organów nadzoru budowlanego. W obowiązującym w dacie orzekania stanie prawnym oraz w świetle dorobku nauki i judykatury nie budzi żadnych wątpliwości to, że ogrodzenie jest obiektem budowlanym zaliczanym – przy uwzględnieniu podziału tych obiektów zawartego w art. 3 pkt 1 oraz treści art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane – do budowli. Taka kwalifikacja ogrodzenia poddaje je pełnej reglamentacji prawa budowlanego. Oznacza to zatem możliwość stosowania do ogrodzeń – w ustawowo określonych sytuacjach – również przepisu art. 50, którego ust. 1 pkt 3 stanowił materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie przez organ I instancji. Istotne jest również to, że ogrodzenie realizowane przez B. K. jest związane z budynkiem. Jest zatem – zgodnie z terminologią ustawową przyjętą w art. 3 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym w postaci budynku. Konsekwencją takiego ich kwalifikowania jest konieczność dokonania oceny okoliczności sprawy również w odniesieniu do przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm./, mającego – zdaniem Sądu – zastosowanie w tej sprawie ze względu na treść § 330 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 75, poz. 690/. W ocenie Sądu działania organu II instancji podjęte w tej sprawie nie spełniają wymagań ustawowych wynikających z art. 7, art. 15 i art. 77 § 1 kpa. Przede wszystkim – zdaniem Sądu – sformułowanie użyte przez organ I instancji dotyczące niezgodności ze zgłoszeniem należy odczytywać poprzez jego treść, w której określono ogrodzenie, objęte zamiarem inwestorskim jako ażurowe, a w dalszej kolejności odnieść to do zapisu § 42 rozporządzenia wykonawczego z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wcześniej powołanego, z którego wynika, że ogrodzenie działki powinno być ażurowe, co najmniej powyżej 0,6 m od poziomu terenu, przy zachowaniu minimalnej powierzchni prześwitu określonej w tym przepisie. Z akt sprawy wynika bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, że ogrodzenie wykonywane od strony ulicy L. /od narożnika ulicy B./ jest ogrodzeniem pełnym oraz, że przekracza ono granice działki i zajmuje teren pasa drogowego pozostający w zarządzie Zarządu Dróg Miejskich w L. i stanowiący przedmiot prawa własności gminy L . Druga ze wskazanych okoliczności wymagała z kolei odniesienia do treści § 41 powoływanego powyżej aktu wykonawczego, ustanawiającego wymóg usytuowania ogrodzenia w granicach działki oraz nie przekraczania linii rozgraniczającej ulicy lub placu bądź innej linii ustalonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponadto obydwie te okoliczności należało rozważyć w kontekście przesłanki wstrzymania prowadzenia robót budowlanych określonej w art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, którą jest wykonywanie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu bądź w przepisach. Zaskarżone orzeczenie wydane zostało z pominięciem tych czynności, nie można zatem uznać, aby organ II instancji zgodnie z powinnościami wynikającymi z zasady dwuinstancyjności rozpoznał sprawę w jej całokształcie w sposób uwzględniający wymogi określone w art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Rozpoznając sprawę ponownie organ orzekający powinien dopełnić wskazanych powyżej czynności, a następnie rozważyć, czy przedmiotowe ogrodzenie realizowane jest w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, jeżeli tak, to czy zakres w jakim prowadzone roboty budowlane odbiegają od tych ustaleń i warunków nosi znamiona istotnego, a w konsekwencji, czy prawidłowe jest zastosowanie wobec inwestora sankcji określonej w przepisie art. 50 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Klauzula zawarta w pkt II wyroku wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przepisu art. 152 wskazanej powyżej ustawy, a orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnione jest treścią art. 200 tej regulacji.