II SA/Wr 1869/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz. Sędziowie: sędzia WSA Daria Sachanbińska - spr. asesor sądowy Elżbieta Naumowicz Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi M. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Paczkowie z dnia 31 maja 2001 r., nr XXVII/223/2001 w przedmiocie protestu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 8 stycznia 2001 r. M. P. złożył protest w sprawie projektu zagospodarowania przestrzennego miasta Paczków, w części obejmującej likwidację obiektu pralni chemicznej, położonej przy ul. [...]. M. P. podniósł, iż w 1988 r. odkupił wyposażenie pralni oraz pawilon handlowo-usługowy. Urządzeń pralniczych, ze względu na ich charakter, nie można przenieść do innego obiektu, tak więc likwidacja budynku, w którym są zainstalowane, wiąże się z likwidacją usług pralniczych dla mieszkańców miasta, jak i okolic. Nadmienił, iż główny budynek pralni stanowi własność komunalną. Niezależnie od powyższego protestu, do Rady Miasta i Gminy Paczków wpłynęło pismo z dnia 17 stycznia 2001 r., w którym "Komitet Mieszkańców [...] ", zwany dalej Komitetem Mieszkańców, złożył wnioski do planu zagospodarowania przestrzennego obszaru staromiejskiego. W uzasadnieniu pisma podano, że wnioski mają związek z prawami osób, których dotyczą zmiany planu, w tym M. P., będącego dzierżawcą części działki A, gdzie wzniósł budynek pralni chemicznej. Zachowanie przedmiotowego budynku jest jak najbardziej celowe, gdyż działalność gospodarcza w nim prowadzona stanowi jedyne źródło utrzymania M. P. Pismo, w imieniu wszystkich zainteresowanych mieszkańców, wnieśli - H. G., J. P. i C. P. Uchwałą Nr XXVII/223/2001, z dnia 31 maja 2001 r. Rada Miejska w Paczkowie, działając na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, odrzuciła protest : Komitetu Mieszkańców, wyrażony w piśmie z dnia 17 stycznia 2001 r., Zakładu Usług Komunalnych i Mieszkaniowych w P., wyrażony w piśmie z dnia 15 stycznia 2001 r., A. C., wyrażony w piśmie z dnia 1 lutego 2001 r., J. P., wyrażony w piśmie z dnia 31 stycznia 2001 r. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, iż w ramach uporządkowania wnętrza miedzyblokowego (podwórka) plan zakłada likwidację dotychczasowych komórek i garaży, które zostaną odtworzone w nowym układzie przestrzenno-architektonicznym. Pismem z dnia 19 czerwca 2001 r. poinformowano o odrzuceniu protestu M. P., który wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Paczkowie, Nr XXVII/223/2001. W skardze zgłoszono żądanie uchylenia powyższej uchwały w części dotyczącej istniejących obiektów, położonych przy ul. [...] w Paczkowie. Stanowią one budynek dzierżawiony przez skarżącego od Zakładu Usług Komunalnych i Mieszkaniowych oraz budynek, będący jego własnością. Prowadzona jest w nich działalność gospodarcza, tj. usługi pralnicze dla ludności. Plan, zakładający wyburzenie owych budynków, narusza interes prawny skarżącego. Skarżący był obecny na sesji Rady Miejskiej, podczas której rozpatrywano protesty, jednak jego indywidualny protest nie został rozpatrzony, co potwierdza treść uchwały. Konsekwencją tego może być uznanie, że wniosek został przyjęty. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Paczkowie wniosła o jej oddalenie. Rada wyjaśniła, iż protest skarżącego z dnia 8 stycznia 2001 r. został potwierdzony pismem Komitetu Mieszkańców, który reprezentował interesy m.in. M. P. Dlatego też odrzucenie protestu Komitetu jest równoznaczne z odrzuceniem protestu m.in. skarżącego. O terminie sesji Rady w sprawie rozpatrzenia zgłoszonych protestów oraz o treści samej uchwały wszyscy zainteresowani zostali powiadomieni. Dochowano też wszelkich wymogów procedury planistycznej. Podczas rozprawy w dniu 6 kwietnia 2004 r. pełnomocnik Rady Gminy wyjaśnił, iż w uzasadnieniu uchwały nie została wymieniona pralnia. Na rozprawie, także w dniu 6 kwietnia 2004 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 1761/2001, ze skargi Komitetu Mieszkańców na uchwałę Rady Miejskiej w Paczkowie, która to uchwała stanowi również przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, pełnomocnik Rady podał, iż w treści uchwały zostały wymienione te osoby (J. P., A. C.), które złożyły protesty w odrębnych pismach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o treść art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny. W tym przypadku jest to, z mocy § 1 pkt 9 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), tut. Sąd. W skardze M. P. zgłosił dwa zarzuty. Pierwszy dotyczył naruszenia zaskarżoną uchwałą jego interesów prawnych jako właściciela i dzierżawcy budynków pralni chemicznej. Drugi, idący znacznie dalej, polegał na wykazaniu, że protest skarżącego nie został rozpatrzony, gdyż treść uchwały nie dotyczy jego indywidualnej sprawy. Stwierdzenie zasadności drugiego z zarzutów stanowi o niedopuszczalności badania legalności zaskarżonego aktu, dlatego też w pierwszym rzędzie należało ustalić, czy uchwała Rady Miejskiej w Paczkowie Nr XXVII/223/2001, z dnia 31 maja 2001 r., stanowi odpowiedź na pismo skarżącego z dnia 8 stycznia 2001 r. Analiza akt sprawy wykazała, iż twierdzenie Rady o objęciu kwestionowaną uchwałą złożonego przez M. P. protestu, jest sprzeczne z treścią uchwały. Do takiego wniosku prowadzą niżej przedstawione ustalenia i wywody. Skarżący, odrębnym pismem, sprzeciwił się projektowi planu w zakresie wyburzenia istniejących obiektów pralni chemicznej. Niezależnie od skarżącego, między innymi w jego sprawie, wnioski do planu zgłosił Komitet Mieszkańców. Rada Miejska w Paczkowie, wydając zaskarżoną uchwałę, pominęła i nie rozpatrzyła osobiście złożonego przez M. P. pisma, ograniczając się jedynie do rozpoznania sprawy skarżącego w ramach protestu Komitetu Mieszkańców. Stanowisko takie zostało zaprezentowane w odpowiedzi na skargę oraz potwierdzone w trakcie rozprawy sądowej. Sąd uznał, iż stanowisko to jest z gruntu wadliwe, gdyż na organie spoczywa obowiązek rozpatrzenia protestów i zarzutów do projektu planu, zgłoszonych przez wszystkich zainteresowanych. Nadto przedstawiony pogląd stoi w sprzeczności z treścią uchwały, która wśród grupy podmiotów składających protesty, wymienia także osoby (J. P., A. C.), które zostały ujęte w piśmie Komitetu Mieszkańców. Oznacza to, że zamiarem Rady Miejskiej w Paczkowie było rozpatrzenie wszystkich zgłoszonych protestów, niezależnie od tego czy pochodziły od osób indywidualnych czy też innych podmiotów, które występowały w imieniu określonej grupy mieszkańców. Stanowisko takie zostało pośrednio potwierdzone przez pełnomocnika organu, który w postępowaniu sądowo-administracyjnym w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 1761/2001 wyjaśnił, iż w treści uchwały wymieniono osoby, które złożyły protesty odrębnymi pismami. Nadto pełnomocnik stwierdził, że uzasadnienie uchwały, w którym jest mowa o garażach i komórkach, nie dotyczy obiektów pralni chemicznej. Z powyższych rozważań płynie wniosek o braku rozpatrzenia pisma M. P. z dnia 8 stycznia 2001 r., co zresztą skarżący słusznie podniósł w skardze. Konsekwencją takiego ustalenia jest stwierdzenie, iż zaskarżona uchwała nie rozstrzyga zgłoszonej przez niego sprawy, zatem skarga na uchwałę, która go nie dotyczy - jako niedopuszczalna - winna ulec odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Wprawdzie niniejsze rozstrzygnięcie zamyka drogę do wydania wyroku w sprawie, jednak nie oznacza to, że argumenty M. P., zgłoszone w piśmie z dnia 8 stycznia 2001 r., mogą zostać pominięte. Przepisy procedury planistycznej nakładają na organ obowiązek rozpatrzenia wszystkich zarzutów i protestów. W tym miejscu nie sposób nie zauważyć, że pismo skarżącego, który powołuje się na naruszenie interesów prawnych wynikających z prawa własności, winno zostać potraktowane jako zarzut, o którym mowa w art. 24 ustawy a nie jako protest w rozumieniu art. 23 ustawy. O tym czy mamy do czynienia zarzutem, czy też protestem decyduje bowiem treść wniesionego pisma. W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że nawet mylne nazwanie (zatytułowanie) wniesionego środka nie decyduje o jego charakterze. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w sentencji.