II SA/Wr 187/13

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia ... w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przebudowy strefy wejścia- wykonania podestu przy lokalu mieszkalnym postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. We wniosku złożonym na urzędowym formularzu w dniu 24 maja 2013 r. skarżący wystąpił o zwolnienie go z kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego wskazując w uzasadnieniu, że jest "rencistą" I grupy i nie może wykonywać żadnej pracy, a gospodarstwo domowe prowadzi z żoną, łącznie ich dochód wynosi 1.972, 63 zł, a sam koszt lekarstw to 300 zł. Dodał, że jego dzieci pomagają mu rzeczowo lub finansowo (np. kupując opał na zimę, ponosząc opłaty ekspoloatacyjne), a wśród posiadanych składników majątkowych skarżący wymienił "mieszkanie o pow. 60 m2 w 5%". W piśmie z dnia 13 czerwca 2013 r. skarżący wyjaśnił, że jego obecna sytuacja uległa znacznemu pogorszeniu, bo 2 lipca br. ma przejść operację oczu i przygotowując się do niej musi ponieść znaczne wydatki. Dodał, że jego córka nie prowadzi z nim gospodarstwa domowego, a na pokrycie wpisu sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 679/12 zapożyczył się. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczność uznać należy, iż aktualnie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Ustosunkowując się z kolei do wniosku o ustanowienie radcy prawnego podkreślić należy, iż ustanowienie stronie w toku postępowania przed sądem administracyjnym I instancji pełnomocnika z urzędu powinno mieć charakter zupełnie wyjątkowy, bowiem sąd ten obowiązany jest czuwać nad tym by stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego udzielać potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym- zwanej dalej p.p.s.a. (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270)). Skarga dla Sądu ma wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości aktu czy działania (zaniechania) organu, bowiem Sąd z urzędu zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa jakie stwierdzi badając daną sprawę. Sąd także ocenia czy organy administracyjne zastosowały wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze (art. 134 p.p.s.a.). Wskazane uregulowania gwarantują, że niezależnie od błędnie lub nieudolnie formułowanych przez skarżącego zarzutów czy braku jego zaangażowania w postępowanie sądowoadministracyjne (skarżący nie ma obowiązku uczestniczenia w posiedzeniach Sądu) akt będący przedmiotem zaskarżenia zostanie wszechstronnie przez Sąd zbadane pod względem jego zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 i 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.