II SA/Wr 1871/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk Sędziowie: WSA Bogumiła Kalinowska NSA Henryka Łysakowska /sprawozdawca/ Protokolant: Katarzyna Dziok po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2004r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie. 3 II SA/Wr 1871/02 1 Uzasadnienie J.P. zaskarżył do sądu postanowienie Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] wydane na podstawie art.134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z póź. zm.) stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta L. z dnia [...][...] orzekającej o wymeldowaniu J. P. z pobytu stałego z lokalu przy ul. K. [...] w L. Prezydent L. decyzją z dnia [...][...] orzekł na wniosek J. P. o wymeldowaniu J. P. z lokalu położonego przy ul. K. [...] w L. Według organu I instancji w sprawie spełnione zostały przesłanki określone w części pierwszej art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. z 200Ir. Dz. U. Nr 87, poz. 960). , bowiem J. P. opuścił bez wymeldowania lokal przy ul. K. [...] w L. i na skutek jego opuszczenia utracił pochodne uprawnienia do przebywania w przedmiotowym lokalu. Powyższa decyzja została przesłana za pośrednictwem poczty na wskazany przez J. P. adres do korespondencji tj. Przedsiębiorstwo Usługowo A ul. Z. [...]w L. Przesyłkę podjął w dniu [...] C. C. osoba uprawniona do odbioru przesyłek (dowód: pismo Urzędu Pocztowego w L.). Doręczenie takie w ocenie organu I instancji stwarzało domniemanie doręczenia decyzji stronie ze wszelkimi także ujemnymi dla adresata konsekwencjami procesowymi. W dniu [...] J.P. wniósł odwołanie od powyższej decyzji podając ,że o wymeldowaniu go z mieszkania przy ul. K. [...] w L. dowiedział się w dniu [...] załatwiając sprawy prywatne w Urzędzie Miasta. Decyzji o wymeldowaniu nie otrzymał i dopiero po złożeniu stosownego podania w Wydziale Spraw Obywatelskich decyzja została mu wydana, co umożliwiło złożenie odwołania. Odnosząc się do samego wymeldowania zarzucił, że było ono bezpodstawne. Wojewoda D. zaskarżonym postanowieniem stwierdził wniesienie odwołania z uchybieniem terminu podając, że stosownie do przepisu art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie wnosi się w terminie 14 dni 3 II SA/Wr 1871/02 2 od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin ten jest terminem zawitym i czynność dokonana po jego upływie jest bezskuteczna. Skoro zatem w sprawie zachodziło domniemanie doręczenia w dniu [...] skarżącemu decyzji Prezydenta L. [...]orzekającej o wymeldowaniu z lokalu położonego w L. przy ul. K. [...], to termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...]. Nie wniesienie w ustawowym terminie odwołania przez J. P. spowodowało, że decyzja organu I instancji stała się w dniu [...] prawomocna. Wojewoda podkreślił też, że wraz z odwołaniem J. P. nie złożył wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem zaszły prawne przesłanki wydania przez organ odwoławczy przewidzianego w art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W skardze do sadu J. P. zarzucił, że postanowienie zostało oparte na błędnym domniemaniu doręczenia decyzji Urzędu Miasta L. Wydział Spraw Obywatelskich z dn. [...]. Podtrzymał wyjaśnienie, że kopie decyzji otrzymała w urzędzie w dniu [...]. Zaprzeczył też aby przesyłkę dla niego podjął na poczcie C.C. wskazując , że przesyłki w tym dniu odbierał p. S. Wyżej wymieniony w dniu [...] odebrał korespondencję dla PPHiU A L., lecz nie odebrał przesyłki dla skarżącego . Wydział Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta wiedząc o tym, że korespondencji dla skarżącego nie odebrał C.C. nie ujawnił tego przesyłając odwołanie do Wojewody D. , co w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwego postanowienia. Odnosząc się do zarzutu , że wraz z odwołaniem do Wojewody nie został złożony wniosek o przywrócenie uchybionego terminu od wniesienia odwołania wyjaśnił, że w decyzji było tylko pouczenie o możliwości wniesienia odwołania. Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec przeprowadzonej reformy sądownictwa administracyjnego przedmiotowa skarga, choć wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, na mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - 3 II SA/Wr 1871/02 3 Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako właściwy (rzeczowo i miejscowo) z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Po myśli art. 1 § 1 i §2 ustawy z 25.07.2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153,poz. 1269) jak i art.3§l powołanej wyżej ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, przy czym sądy - sprawując kontrolę - stosują środki określone ustawą. Wyżej powiedziane oznacza, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że kontrolowana decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji uchybiają prawu w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu - stąd skarga jako zasadna zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 42 kpa regulującym zasady doręczania pism osobom fizycznym ,pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Doręczenie pisma w trybie określonym w art. 42 , z uwagi na to , że adresat odbiera pismo osobiście , jest doręczeniem właściwym. Wszystkie inne formy doręczenia pism osobom fizycznym maja charakter uzupełniający( art. 43-doręczenie zastępcze, art. 44- fikcja prawna doręczenia pisma). W postanowieniach art. 42 zawarto unormowanie doręczenia w trybie zwykłym (§ 1) oraz w trybach dodatkowych (§ 2 i 3) . Przy doręczaniu pism osobom fizycznym w pierwszej kolejności stosuje się podstawową regułę doręczenia właściwego określoną w przepisie § 1, charakter uzupełniający ma postanowienie § 2 , normujące możliwość doręczenia wykorzystywana dodatkowo, natomiast przepis § 3 może mieć zastosowanie w przypadkach wyjątkowych. Przepis art. 3 II SA/Wr 1871/02 4 42 dozwala wprawdzie na doręczenie pisma również w miejscu pracy adresata ale w każdym przypadku musi to być doręczenie osobiste adresatowi. W rozpoznawanej sprawie jest okolicznością niesporną, że skarżący podał jako adres do doręczeń siedzibę spółki będącej miejscem jego pracy. Wbrew stanowisku organu odwoławczego nie zmienia to jednak faktu, że doręczenie decyzji skarżącemu następowało w trybie art. 42 kpa i było doręczeniem właściwym, co oznacza, że decyzja powinna być doręczona bezpośrednio adresatowi pisma. Zastosowanie w rozpoznawanej sprawie doręczenia zastępczego tj. wydania decyzji upoważnionemu do odbioru pism pracownikowi Spółki, w której był zatrudniony skarżący przy braku do tego podstaw w art. 42 i 43 kpa, powoduje , że doręczenie było bezskuteczne i nie mogły biec terminy związane z datą doręczenia pisma. Oznacza to , że dla obliczenia biegu terminu do wniesienia odwołania nie może być brana pod uwagę data odbioru pisma przez pracownika spółki , ale data faktycznego odbioru decyzji przez skarżącego, co miało miejsce dopiero w dniu [...]. W tej sytuacji złożenie odwołania od decyzji organu I instancji w dniu [...] nie można uznać za spóźnione. Z powyższych względów zaskarżone postanowienie jako wydane z naruszeniem art. 129 kpa podlega uchyleniu na podstawie art. 145 cyt. wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r orzekł jak w sentencji.