II SA/Wr 1887/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Protokolant Izabela Krajewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2005r. sprawy ze skargi "Społem" Spółdzielnia Hurtowo-Detaliczna "A" we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia na rzecz Zarządu Dróg i Komunikacji we W. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy łącznika ul. G. z ul. R. we W. oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Wrocławia na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139) oraz miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Wrocławia (uchwała MRN nr XXI/104/88 z dnia 10.06.1988r. Dz. Urz. Woj. Wrocławskiego Nr 11/88 poz. 165 z dnia 30.05.1988r.), po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157) w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27.07.2001r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085), ustalił dla Zarządu Dróg i Komunikacji we W. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie łącznika ul. G. z ul. R. wraz z niezbędną infrastrukturą i przebudowie uzbrojenia podziemnego, obejmującej budowę ulicy o dwóch jezdniach, ciągów pieszych i ścieżek rowerowych, wykonanie remontu ul. S. od ul. R. do ul. B.. Według decyzji inwestycja obejmuje teren przeznaczony pod rezerwę terenu na połączenie ul. S. z ul. L. prowadzone wiaduktem nad torowiskiem kolejowym, budowę torowiska tramwajowego od P. do M. W. – ul. B. [...]– S. [...], nieznaczna część terenu będąca fragmentem ul. T. w rejonie skrzyżowania z ul. S. leży na terenie oznaczonym symbolami MŚ i VO. Teren należy do strefy B ochrony konserwatorskiej, w której rygorom podlegają zachowane relikty rozplanowania i pozostałości substancji o wartościach kulturowych. W decyzji wskazano, że inwestycja wymaga pozwolenia na budowę po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz zaopiniowania projektu budowlanego u Miejskiego Konserwatora Zabytków w przypadku rozwiązania estakadowego, określono szczególne wymogi projektu, obowiązek nasadzeń zieleni i obowiązek opisanych konkretnie uzgodnień, pozwoleń lub opinii. W zakresie ochrony interesów osób trzecich odesłano do art. 5 Prawa budowlanego. Wskazano dalej, że inwestycja została uzgodniona przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego i D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W uzasadnieniu decyzji organ omówił zasadnicze przesłanki rozstrzygnięcia, jak złożenie przez inwestora wniosku odpowiadającego wymaganiom ustawowym oraz zgodność zamierzenia inwestora z ustaleniami planu miejscowego, a także przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto organ przytoczył treść pism B PPZM W., którego zastrzeżenia dotyczyły wywołania przez planowaną budowę zmniejszenia powierzchni działki o 30% i uniemożliwienia produkcji, Zakładów Produkcji Automatyki S.A. wnoszących o wprowadzenie do decyzji wjazdu na ich posesję oraz Społem Spółdzielnia Hurtowo-Detaliczna A (użytkownika działki nr [...] objętej w części inwestycją) wnoszącej o ustalenie innego przebiegu połączenia, nie wymagającego rozbiórki budynku biurowego oraz nie ograniczającego swobody komunikacji wewnętrznej dla potrzeb Spółdzielni. Inwestor w nawiązaniu do uwag B zmodyfikował wniosek, przez korektę przebiegu planowanej trasy i jej linii rozgraniczających w rejonie nieruchomości tego przedsiębiorstwa. Odnośnie pozostałych wniosków organ stwierdził, że jego decyzja rozstrzyga jedynie o zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Rozwiązania szczegółowe dla inwestycji zostaną określone we wniosku o pozwolenie na budowę i projekcie budowlanym uzgodnionym z Wydziałem Komunikacji Urzędu Miejskiego pod względem zgodności z ustawą o drogach publicznych oraz innymi przepisami szczególnymi. Interesy Spółdzielni będą rozpatrywane w toku postępowania z wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podkreślił, że zaskarża decyzję w części dotyczącej ustaleń obejmujących działkę nr [...]i wniósł o jej uchylenie bądź zmianę przebiegu projektowanego połączenia przez jego przesunięcie w kierunku zachodnim, aby uniknąć rozbiórki budynku biurowego stanowiącego jednolitą bryłę z budynkiem magazynowym oraz budynkami warsztatowymi. Skarżący wskazał, że zgodnie z załączonymi do decyzji założeniami projektowymi połączenie przeprowadzone będzie poprzez ul. S.– przecinając ul. T. – a następnie przez drogę wjazdową do posesji ul. T. [...] użytkowanej przez Spółdzielnię i dalej przez część działki nr [...], na której posadowiony jest jej budynek biurowy. Skarżący jest wieczystym użytkownikiem tego gruntu i właścicielem budynku, znajdującego się w strefie projektowanego pasa drogowego. Ponadto wybudowanie łącznika zmniejszy powierzchnię działki i utrudni manewrowanie samochodami o dużej ładowności dostarczającymi towar do magazynów Spółdzielni. Skarżący jeszcze w toku postępowania wniósł o ustalenie przebiegu łącznika w sposób nie naruszający jego interesu i dołączył propozycję zmiany tego przebiegu. Pomimo składania kilkakrotnie takich wniosków, nie zostały one uwzględnione i zachodzi obawa, że to samo nastąpi w kolejnym postępowaniu. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał powyższą decyzję w mocy. Według uzasadnienia dopiero projekt budowlany będzie zawierał jednoznaczne rozwiązanie przebiegu i usytuowania planowanej inwestycji w obrębie linii rozgraniczających. Inwestor powinien uwzględnić w projekcie wnioski stron dotyczące przebiegu trasy. Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, natomiast na etapie pozwolenia na budowę inwestor będzie musiał wykazać się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W skardze na powyższą decyzję skarżący przytoczył dotychczasowe twierdzenia i zarzuty, a ponadto zarzucił naruszenie art. 89 k.p.a. wskutek nie wyznaczenia rozprawy i wskazał, że inwestor powinien uwzględnić wnioski odnośnie przebiegu projektowanej trasy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Organ podkreślił, że wyznaczenie rozprawy nie było obowiązkowe wobec treści art. 44 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zaś przepis art. 41 ust. 3 tej ustawy wykluczał zobowiązanie decyzją inwestora do zmiany projektowanego przebiegu łącznika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Celem postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek inwestora było zgodnie z art. 43 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami prawa. W tych też jedynie granicach na tym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego podlegał badaniu i ochronie interes prawny skarżącego. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organy rozważały podniesiony przez skarżącego problem możliwej kolizji między zamierzeniem inwestora a przysługującym skarżącemu prawem własności i użytkowania wieczystego. Trafnie w tym zakresie organ podkreślał, że decyzja o ustaleniu warunków w załączniku graficznym jedynie przedstawia linie rozgraniczające teren inwestycji, nie zaś przebieg planowanego łącznika. Należało podzielić pogląd, że skonkretyzowanie tego zamierzenia mogło nastąpić dopiero na etapie starań inwestora o uzyskanie pozwolenia na budowę, przy czym istotnym elementem wniosku inwestora na tym etapie będzie wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżący nie wskazał konkretnego przepisu ustawowego z zakresu prawa materialnego naruszonego zaskarżoną decyzją, jak też nie stwierdził takiego naruszenia Sąd przy badaniu tej kwestii z urzędu poza zarzutami skargi. Wynika z tego, że skarżący domagał się ochrony w nin. postępowaniu interesu jedynie faktycznego, co czyniło jego obronę bezzasadną. Nie były uzasadnione zarzuty natury procesowej. Organ nie naruszył zasad podstawowych przez samo jedynie nieuwzględnienie zastrzeżeń strony, mającej zapewniony udział w postępowaniu. Organ w uzasadnieniu trafnie powołał i omówił przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie pozwalające na uwzględnienie tych zastrzeżeń oraz wyłączające możność nieuwzględnienia wniosku inwestora, a ponadto wykluczające sugerowaną przez skarżącego łączność pomiędzy treścią decyzji a naruszeniem przysługującego mu prawa własności. Poczynionych ustaleń i ocen nie mogłoby zmienić wyznaczenie rozprawy administracyjnej. Wymaga podkreślenia, że treść decyzji organu I instancji po ustaleniu spełnienia przez inwestora podstawowych przesłanek wniosku, odpowiadała treści tego wniosku i jedynie dlatego nastąpiło uwzględnienie uwag jednego z podmiotów zainteresowanych, które doprowadziły do zmiany wniosku inwestora. Nie było zatem mowy o nierównym traktowaniu stron, zaś postulat, aby organ w pewien sposób wpłynął na inwestora w kierunku ponownej zmiany wniosku, tym razem na korzyść skarżącego, nie miał żadnych podstaw prawnych. Mając powyższe na uwadze oraz zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz.1 271), orzeczono jak na wstępie. KK/15.04.05