II SA/Wr 189/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie w części w jakiej odnosi się do utrzymania w mocy pkt 1 postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...]; II. uchyla pkt 1 postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...]; III. oddala skargę w pozostałym zakresie; IV. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] nałożył grzywnę w celu przymuszenia: w pkt 1 na A. B. w kwocie 500 zł - jako na osobę odpowiedzialną za bezpośrednie czuwanie nad wykonaniem przez Gminę W. obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nr [...] z dnia [...] r. oraz w pkt 2 na Gminę W. - właściciela budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego przy ulicy T. [...] (oficyna) we W. w kwocie 40.000 zł, jako na podmiot zobowiązany do wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. ww. decyzją nakazał Gminie W. - właścicielowi budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego przy ulicy T. [...] (oficyna) we W., usunięcie w terminie do 31 grudnia 2014 r. występujących nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu, poprzez wykonanie robót budowlanych wskazanych w 10 punktach. Na wniosek Gminy wszczęto postępowanie w przedmiocie zmiany tej decyzji, lecz na dzień wydania postanowienia o nałożeniu grzywny postępowanie administracyjne w sprawie zmiany decyzji nie zostało zakończone. Organ wskazał, że złożenie wniosku o zmianę decyzji nie wpływa na jej wykonalność, a do czasu ewentualnej zmiany obowiązuje ona w swoim dotychczasowym brzmieniu. Dalej wyjaśniono, że budynek przy ul. T. [...] we W. znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, który jest efektem wieloletnich zaniedbań – nieprawidłowości w stanie technicznym wykazano już w protokole kontroli z 2010 r. Od tego czasu właściciel nie podejmował działań, które zapobiegłyby postępującej degradacji budynku (zalecenia wskazane do usunięcia w 2010 r. nakazano usunąć decyzją z 2013 r.). Skutkiem tego była konieczność interwencji PINB i zobligowanie na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Na wykonanie nakazanych robót wyznaczono termin, który miał na celu zdyscyplinowanie adresata do jego realizacji. W wyznaczonym terminie zobowiązany wykonał tylko część z nakazanych robót. Jednak z uwagi, że przystąpiono do wykonania nakazu oraz deklarowano, że pozostałe do wykonania roboty będą realizowane w 2015 r. (wyznaczony termin upływał w dniu 31 grudnia 2014 r.), umożliwiono kontynuowanie wykonania nakazu bez stosowania środków przymusu. Pomimo tego nakaz nadal nie został wykonany. Ponadto przeprowadzona kontrola wykazała, że mimo złożonych deklaracji po upływie wyznaczonego terminu zobowiązany nie realizował nakazanych robót budowlanych. Ustalenia te skutkowały skierowaniem do Gminy W. upomnienia wzywającego do wykonania nakazu. Wyjaśnienia złożone po doręczeniu upomnienia dowodzą, że do wykonania obowiązku w najbliższym czasie nie dojdzie. Zobowiązany zamiast przystąpić do realizacji nakazu wyjaśnił, że roboty będą wykonane dopiero w ciągu dwóch następnych łat. Podobne oświadczenie było jednak składane w 2015 r., a jego efektem jest to, że ponad dwa lata później nakaz nadal nie został wykonany. Ustalenia organu wykazały ponadto, że zobowiązany oprócz tego, że po upływie wyznaczonego terminu nie realizował nakazanych robót, to nie podjął również czynności organizacyjnych, które umożliwiłyby mu obecnie wykonanie nakazu. Biorąc zatem pod uwagę, że okres jaki upłynął od dnia wydania ww. decyzji pozwalał na wykonanie nakazu, a skierowane do zobowiązanego upomnienie okazało się bezskuteczne wyczerpane zostały znamiona uchylania się od wykonania obowiązku. Organ stwierdził, że dopóki ciążący na zobowiązanym obowiązek nie zostanie w pełni wykonany organ zobowiązany jest do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a konsekwencje z tym związane poniesie zobowiązany oraz osoby odpowiedzialne bezpośrednio za czuwanie nad wykonaniem przez niego obowiązku. Postępowanie egzekucyjne jak i zastosowany środek egzekucyjny nie są karą lecz mają służyć doprowadzeniu do wykonania określonego obowiązku. Dlatego też podejmując decyzję o rodzaju zastosowanego środka egzekucyjnego przy uwzględnieniu okoliczności sprawy wybrano taki środek, który pozwoli zobowiązanemu na samodzielne wykonanie obowiązku, a jednocześnie będzie dla niego najmniej dolegliwy. W związku z charakterem obowiązków podlegających egzekucji przez PINB zastosowanie mają dwa środki egzekucyjne - grzywna w celu przymuszenia (środek o charakterze przymuszającym) oraz wykonanie zastępcze (środek o charakterze zaspokajającym). W ocenie organu w przypadku obowiązków wynikających z przepisów Prawa budowlanego grzywna w celu przymuszenia jest środkiem mniej uciążliwym dla zobowiązanego. W razie wykonania obowiązku może się on bowiem ubiegać o jej umorzenie bądź zwrot. Natomiast w przypadku wykonania zastępczego, obowiązek objęty tytułem wykonawczym jest wykonywany w trybie postępowania egzekucyjnego zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo, co oznacza, że zobowiązany ponosi nie tylko koszty wykonania zastępczego, ale również w określonych okolicznościach organ egzekucyjny i wykonawca nie ponoszą odpowiedzialności cywilnej. W konsekwencji koszty wykonania zastępczego mogą znacznie przewyższyć koszty poniesione przez osobę zobowiązaną, która samodzielnie wykonałaby obowiązek. Dalej podano, że PINB ustalił wysokość grzywny w celu przymuszenia na podstawie artykułu 121 § 2 u.p.e.a. Powołany przepis stanowi, że grzywna nałożona na osobę fizyczną nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł. Ponadto w przypadku zobowiązanego będącego gminą należy stosować art. 120 § 2 u.p.e.a. Treść tego przepisu wskazuje, że w przypadku gdy zobowiązanym jest osoba fizyczna działająca przez ustawowego przedstawiciela, przedsiębiorstwo państwowe lub inna państwowa jednostka organizacyjna, organizacja spółdzielcza, samorządowa, zawodowa lub inna społeczna osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, grzywnę nakłada się na ustawowego przedstawiciela zobowiązanego lub na osobę, do której należy bezpośrednie czuwanie nad wykonywaniem przez zobowiązanego obowiązków tego rodzaju, jakim jest egzekwowany obowiązek. Jednocześnie może być nałożona grzywna na zobowiązaną osobę prawną lub jednostkę organizacyjną, jeżeli jest to niezbędne dla przymuszenia wykonania obowiązku. Mając na uwadze powyższe PINB postanowił nałożyć na A.B., czyli osobę, która została wskazana jako bezpośrednio czuwająca nad wykonaniem przez Gminę W. egzekwowanego obowiązku grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 500 zł. Kwota ta powinna skłonić ww. osobę do podjęcia działań które skutkować będą wykonaniem nakazu przez zobowiązanego w terminie wyznaczonym niniejszym postanowieniem. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie oprócz nałożenia grzywny w celu przymuszenia na osobę odpowiedzialną bezpośrednio za czuwanie nad wykonaniem obowiązku niezbędne jest również nałożenie grzywny w celu przymuszenia na Gminę W. w wysokości 40.000 zł. Grzywna w takiej wysokości powinna skłonić Gminę do podjęcia skutecznych działań, w wyniku których dojdzie do wykonania nakazu. Zdaniem PINB odpowiedzialnym za niewykonanie obowiązku w równym stopniu jest osoba bezpośrednio czuwająca nad wykonaniem nakazu, jak i sam podmiot zobowiązany. W rezultacie, skoro ww. osoba nie doprowadziła do realizacji nakazu, nie tylko ona powinna ponieść konsekwencje tego stanu, ale również Gmina W. Podmiot ten nie może być zwolniony z odpowiedzialności za niewykonanie nakazu. Stąd też tylko dolegliwość w postaci utraty znacznej kwoty w ocenie organu skutkować będzie podjęciem decyzji, które pozwolą na wykonanie nakazu w pełnym zakresie w terminie wyznaczonym niniejszym postanowieniem. Ponadto dla sprawnego wykonania nałożonego na Gminę W.obowiązku wymagane jest podjęcie ważnych z punktu widzenia budżetu jednostki decyzji. Jak wyjaśniono chodzi o kwotę 1,5 mln zł, na jaką szacuje się koszt robót budowlanych. Z tego względu kwota grzywny, aby okazała się skuteczna musi być określona w znacznej wysokości. Zażalenie na przytoczone postanowienie PINB wnieśli Gmina W. i A.B. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia przez Gminę W. Natomiast rozpatrując sprawę na skutek zażalenia A. B.postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W.utrzymał w mocy postanowienie PINB o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia na A.B. i Gminę W. Organ II instancji rozważając prawidłowość działania PINB wspomniał, że w celu ustalenia osoby, która w imieniu Gminy W. bezpośrednio odpowiada za realizację obowiązku wynikającego z ww. decyzji PINB dla miasta W. organ I instancji zwrócił się do Gminy W. o udzielenie informacji w ww. zakresie popartej odpowiednimi dokumentami. Szczegółowo w wezwaniu określono, że należy wskazać imię, nazwisko, adres zamieszkania, adres do doręczeń przedstawiciela (pracownika) Gminy W., który w zakresie swoich obowiązków służbowych posiada kompetencje do podjęcia decyzji o przystąpieniu do realizacji obowiązku oraz zapewnienia jego wykonania. W odpowiedzi na ww. wezwanie [...] sp. z o.o. wykonująca czynności zarządzania nieruchomością jako pełnomocnik Gminy W.pismem z dnia 29 sierpnia 2017 r. poinformowała, że osobą, która w imieniu Gminy W. bezpośrednio odpowiada za realizację obowiązku wynikającego z decyzji jest A. B. Dlatego też w świetle powyższych ustaleń organ II instancji stwierdził, że organ powiatowy słusznie nałożył grzywnę na A.B. jako na osobę odpowiedzialną za bezpośrednie czuwanie nad wykonaniem przez Gminę W. obowiązku wynikającego z decyzji PINB. D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że PINB prawidłowo uznał, że przesłankę uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, należy rozpatrywać przy uwzględnieniu okoliczności, w jakich został nałożony egzekwowany obowiązek, zachowania zobowiązanego w kwestii konieczności jego wykonania oraz realizacji nakazu. Biorąc pod uwagę ww. obowiązki, nałożone decyzją PINB, powinny zostać wykonane w terminie do 31 grudnia 2014 r., tymczasem do chwili obecnej wykonano jedynie połowę z nich. Podjęcie przez zobowiązanego nieskutecznych działań zmierzających do wykonania obowiązku nie uzasadnia jeszcze odstąpienia od egzekucji obowiązku nałożonego ostateczną decyzją. Ostatecznie postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W.oprotestował A. B., wnosząc na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze zarzucił, że zaskarżone postanowienie narusza prawo, a to: 1) art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez brak ich zastosowania i brak rzetelnego przeprowadzenia postępowania z uwzględnieniem charakteru dwuinstancyjności i zasady prawdy obiektywnej - co miało wpływ na błędne rozstrzygnięcie w sprawie; 2) art. 120 § 2 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię oraz błędne zastosowanie i uznanie, że przepis ten stosuje się do jednostek samorządu terytorialnego, co doprowadziło do wadliwego rozstrzygnięcia w sprawie; 3) art. 5 k.p.a. w zw. z art. 18 i 120 § 2 u.p.e.a., poprzez brak jego zastosowania i błędne uznanie, że w katalogu podmiotów zakreślonym w art. 120 § 2 u.p.e.a. znajduje się jednostka samorządu terytorialnego, w rozumieniu wynikającym z art. 5 k.p.a., co miało wpływ na wadliwe rozstrzygnięcie w sprawie; 4) art. 18 ust. 2 pkt 4, 7 i 9 lit. e oraz art. 30 ust. 1 i 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, poprzez brak zastosowania i przyjęcie, że A. B. był osobą odpowiedzialną za bezpośrednie czuwanie nad wykonaniem przez Gminę W.obowiązku wynikającego z decyzji organu nadzoru budowlanego i tym samym miał możliwość zapewnienia w budżecie zobowiązanej środków na wykonanie obowiązku nałożonego decyzją, co miało wpływ na wadliwe rozstrzygnięcie w sprawie; 5) art. 11 ust. 1 w związku z art. 10 oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, poprzez brak jego zastosowania, a tym samym uznanie, że A. B. ma uprawnienie do zapewnienia środków na wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji organu nadzoru budowlanego, wbrew organom Gminy W. i uchwalanego i wykonywanego przez nie budżetu jednostki samorządu terytorialnego, co miało wpływ na wadliwe rozstrzygnięcie w sprawie; 6) art. 6 i art. 8 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie, co doprowadziło do wadliwego rozstrzygnięcia w sprawie i poczynienia całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, a także zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wydania wadliwej decyzji. Mając powyższe na względzie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie na rzecz strony skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty, wskazując między innymi na to, że A. B. nie może być uznany za osobę, o której mowa w art. 120 § 2 u.p.e.a. z uwagi na jego zaszeregowanie pracownicze i pełnioną funkcję. Nie ma on w swoim zakresie praw i obowiązków pracowniczych uprawnienia do decydowania o kształcie i realizacji budżetu Gminy W. Nadzoruje jedynie przydzielone mu inwestycje od strony technicznej – jako inspektor nadzoru budowlanego. Nadto nie jest ani pracownikiem, ani pełnomocnikiem Gminy W.– pracuje w spółce [...] sp. z o.o. Co więcej, A.B. realizując obowiązek nałożony decyzją PINB wbrew uchwale budżetowej Gminy naraziłby się na odpowiedzialność wynikającą z naruszenia dyscypliny finansów publicznych (zaciągnięcie zobowiązania bez upoważnienia lub z naruszeniem przepisów o zaciąganiu zobowiązań). Dalej podkreślono, że Gmina W. jest jednostką samorządu terytorialnego, a podmioty tego rodzaju nie są wymienione w art. 120 § 2 u.p.e.a., a więc Gmina nie może być adresatem grzywny w celu przymuszenia. Wynika to z faktu, że w przypadku jednostki samorządu terytorialnego trudne może okazać się wskazanie jednej osoby czuwającej nad realizacją obowiązków podlegających egzekucji. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W.wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny zastosował jak najbardziej prawidłowy środek egzekucyjny. Wynika to wprost z przepisu art. 122 § 2 in fine u.p.e.a., w którym ustawodawca zdecydował, iż w sytuacji egzekucji obowiązku wynikającego z Prawa budowlanego – jak ma to miejsce w badanej sprawie - lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy najpierw powinna być nałożona grzywna w celu przymuszenia, a dopiero wówczas, gdy nie jest skuteczny ten środek egzekucyjny powinno być zastosowane wykonanie zastępcze. Zatem grzywna w celu przymuszenia w tej sytuacji ma charakter związany. Grzywna w celu przymuszenia nie stanowi tzw. zaspokajającego środka egzekucyjnego (nie powoduje sama w sobie bezpośredniej realizacji obowiązku), gdyż jest to środek o charakterze przymuszającym, który wskutek dolegliwości natury finansowej skłania zobowiązanego lub osoby, które mają nadzorować wykonanie obowiązku przez zobowiązanego, do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego. Grzywna w celu przymuszenia - jak sugeruje sama jej nazwa, ma za zadanie wywarcie nacisku psychicznego na zobowiązanego (ma wpłynąć na jego wolę, chęć spełnienia obowiązku publicznoprawnego, niepieniężnego). Krąg adresatów, na który może być w drodze postanowienia nakładana grzywna w celu przymuszenia określa art. 119 § 1 i art. 120 u.p.e.a. Z treści art. 119 § 1 u.p.e.a. wynika ogólna zasada, że taką grzywnę nakłada się na kwalifikowanego przez normy prawne zobowiązanego - bez względu na jego status prawny- , którym może być zarówno osoba fizyczna, jak i osoba prawna, a także jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. Zgodnie z art. 120 § 2 u.p.e.a., gdy zobowiązanym są tzw. "struktury zorganizowane" (a więc wszystkie inne podmioty poza osobami fizycznymi) - podmiotem, na który nakładana jest grzywna w celu przymuszenia jest ustawowy przedstawiciel zobowiązanego lub osoba, do której należy bezpośrednie czuwanie nad wykonywaniem egzekwowanego obowiązku. Chodzi więc o wywarcie presji na właściwą osobę odpowiedzialną za zapewnienie wykonania egzekwowanego obowiązku. W tym celu organ egzekucyjny w trakcie postępowania wyjaśniającego - przy udziale zobowiązanego - powinien w sposób jednoznaczny ustalić, na podstawie konkretnych dowodów (dokumentów) osobę odpowiedzialną za wykonanie obowiązku nałożonego na zobowiązanego. Ustalenie takiej osoby powinno odbywać się na podstawie przepisów ustaw regulujących funkcjonowanie danej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej a także zazwyczaj miarodajne będą przepisy wewnętrzne (np. statuty, regulaminy organizacyjne) tych podmiotów. Ustalenia takie mogą być dokonywane również na podstawie indywidualnych zakresów obowiązków poszczególnych pracowników zobowiązanego. Dopiero w przypadku niemożności ustalenia osób zobowiązanych do bezpośredniego czuwania nad wykonaniem podlegającego egzekucji obowiązku grzywnę w celu przymuszenia należy nałożyć na przedstawiciela ustawowego zobowiązanego. Zaznaczyć także należy, że ustawodawca – obok nałożenia grzywny w celu przymuszenia na podmioty będące przedstawicielami ustawowymi, czy też statutowymi, bądź zobowiązanymi do bezpośredniego czuwania nad realizacją nałożonego obowiązku osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej – przewiduje możliwość nałożenia grzywny w celu przymuszenia na samego zobowiązanego (osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej). W sprawie będącej przedmiotem badania Sądu organ egzekucyjny nałożył jednym postanowieniem – co jest dopuszczalne - dwie grzywny: 1) na osobę fizyczną (pracownika spółki [...] sp. z o.o.) w kwocie 500 zł i na Gminę W. (zobowiązanego) w kwocie 40 000 zł. O ile organ wykazał w sposób należyty potrzebę nałożenia jednoczesnego grzywny na zobowiązanego – Gminę W., to już nałożenie grzywny na pracownika [...] sp. z o.o. A. B. budzi poważne wątpliwości co do właściwego podmiotu, który ma faktyczny wpływ na decyzyjność w zakresie zgromadzenia, przeznaczenia i uruchomienia środków finansowych w kwocie ok. 1,5 mln zł na wykonanie pozostałych niewykonanych obowiązków wynikających z tytułu wykonawczego opartego na decyzji PINB dla m. W. nr [...] z [...] r. Organ egzekucyjny oparł się tylko na informacji spółki [...] sp. z o.o. zawartej w piśmie z dnia 29 sierpnia 2017 r. (odpowiadając na wezwanie organu z 23 .08.2017r.), że "osobą, która w imieniu Gminy W. bezpośrednio odpowiada za realizację obowiązku wynikającego z decyzji nr [...]r. z dnia [...]r. jest A.B., adres dla doręczeń [...]W. ul. R. [...]." Ta informacja była również wystarczająca dla organu odwoławczego do utrzymania w mocy w całości zaskarżonego postanowienia organu egzekucyjnego. Dokonując analizy wskazanych powyżej przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i treści pkt 2 wezwania organu egzekucyjnego z dnia 23 sierpnia 2017 r., uznać należy, że organ podjął działania w prawidłowym kierunku, bowiem zażądał aby udzielona informacja poparta została stosownymi dokumentami. Jednakże nie wyegzekwował od zarządcy nieruchomości przy ul. T. [...] we W. dowodów na poparcie twierdzeń zawartych w piśmie Spółki z dnia 29 sierpnia 2017 r. Jak wynika z treści skargi i zażalenia, skarżący A. B. jako inspektor nadzoru budowlanego jest zatrudniony w firmie [...] sp. z o.o. od 2014 r. i nadzoruje przydzielone mu inwestycje budowlane. A zatem nie jest pracownikiem zobowiązanego - Gminy W., nie jest też osobą odpowiedzialną za bezpośrednie czuwanie nad wykonaniem przez Gminę W.obowiązku wynikającego z decyzji nr [...] a ponadto nie ma żadnych uprawnień i możliwości do zapewnienia środków finansowych na wykonanie obowiązku wynikającego z ww. decyzji organu nadzoru budowlanego w kwocie ok. 1,5 mln zł. Jak słusznie podkreślił pełnomocnik skarżącego, w wezwaniu z dnia 23 sierpnia 2017 r. PINB nie doprecyzował o jaką odpowiedzialność w sprawie chodzi, jest on bowiem odpowiedzialny ale w sensie technicznym i tylko za przydzielone mu prace do wykonania. Nie jest już odpowiedzialny za zapewnienie środków finansowych i za podjęcie decyzji o uruchomieniu realizacji konkretnej inwestycji. W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, orzekające organy obu instancji w sprawie wymierzenia A.B.grzywny w celu przymuszenia w kwocie 500 zł nie wykazały, że jest to osoba która bezpośrednio czuwa nad wykonaniem przez zobowiązaną Gminę W. obowiązków objętych wystawionym w dniu 6 października 2017 r. tytułem wykonawczym. Sama bowiem informacja zawarta w piśmie Spółki z dnia 29 sierpnia 2017 r. jest tylko twierdzeniem nie popartym żadnym dowodem. Nadto w tym zakresie nie wypowiedziała się w ogóle Gmina W. jako podmiot zobowiązany. Tym samym naruszone zostały przepisy art. 120 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Organ egzekucyjny ponownie powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i dokonać jednoznacznych ustaleń co do właściwej osoby bezpośrednio czuwającej nad wykonaniem przez zobowiązaną Gminę W. nałożonych obowiązków, mając na względzie powyższe wskazania Sądu. Sąd zauważa przy tym, że w przypadku zobowiązanego jakim jest jednostka samorządu terytorialnego, kwestia ustalenia takiej osoby fizycznej może być w pewnych warunkach utrudniona. W takim przypadku odstąpienie od wymierzenia grzywny osobie bezpośrednio czuwającej nad realizacją nałożonego obowiązku, z powodu braku możliwości ustalenia takiej osoby, musi wynikać jasno ze zgromadzonego w tym zakresie materiału wyjaśniającego i z uzasadnienia postanowienia w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wprost na zobowiązaną osobę prawną. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) orzeczono jak w pkt I i II sentencji/wyroku. W zakresie pkt III sentencji orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a., uznając że zaskarżone postanowienie w pozostałym zakresie odnoszącym się do nałożenia grzywny w celu przymuszenia na zobowiązaną Gminę W., prawa nie narusza. O kosztach postępowania (pkt IV) orzeczono na postawie art. 200 tej ustawy.